Van Indiaanse traditie tot bijbelse waarheid
HEBT u zin om een reizende christelijke opziener en zijn vrouw te vergezellen op een bezoek aan de San Blas Eilanden? Deze groep van ongeveer 300 eilandjes met glinsterend witte stranden, omspoeld door de Caribische Zee, ligt vlak voor de noordkust van de landengte van Panamá. Deze tropische eilanden, die vrijwel overdekt zijn met palmbomen, worden bewoond door de Cuna-Indianen — voor het overgrote deel een zeer vriendelijk en gastvrij volk.
De Cuna’s hebben hun eigen religieuze tradities. Bovendien zijn zij bezocht door afgevaardigden van vele religies, die hun verschillende opvattingen en filosofieën hebben aangeboden. Daarom zijn de Cuna-Indianen geneigd te vragen: „Wie zijn de ware christenen?” Jehovah’s Getuigen hebben het op de bijbel gebaseerde antwoord verschaft, en sommigen van de Cuna’s hebben gunstig gereageerd op de bijbelse waarheid.
Gunstige reactie op schriftuurlijke waarheid
Daar is bijvoorbeeld Ramón, die kennis maakte met de bijbelse waarheid toen hij nog op school zat. Een van zijn vrienden gaf hem een exemplaar van „Dingen waarin God onmogelijk kan liegen”, uitgegeven door het Wachttorengenootschap. Hij las het boek, het beviel hem en hij wilde meer informatie hebben. Daarom schreef Ramón naar het bijkantoor van het Wachttorengenootschap in Panamá om meer lectuur te bestellen. Een maand verstreek, en weer werd een verzoek om publikaties van hem ontvangen. Na de derde bestelling trof het bijkantoor regelingen om hem en zijn neef Rogelio door een kringopziener te laten bezoeken. Zij werden uitgenodigd om een kringvergadering van Getuigen in de stad Panamá bij te wonen en waren buiten zichzelf van vreugde over hetgeen zij zagen en hoorden. Zij ontdekten zelfs dat Julio, een neef uit de stad, een getuige van Jehovah was. Alle drie zijn nu gedoopte christenen die als speciale pioniers, of volle-tijd Koninkrijksverkondigers, dienst verrichten. — Matth. 24:14.
Op naar de eilanden
Kom nu met ons mee terwijl wij het goede nieuws naar de eilanden brengen. Na verloop van tijd laten wij ons bootje met buitenboordmotor op de kust achter en richten onze schreden naar het gemeenschapsgebouw. Daar zullen wij praten met de zahila (hoofdman), want zonder zijn toestemming kunnen wij de Indianen niet thuis gaan opzoeken. Na enkele woorden in de Cuna-taal vertelt Ramón ons dat wij de dorpelingen kunnen gaan bezoeken.
Misschien wel het eerste wat opvalt is de bonte kledij van de Cuna-vrouwen en -meisjes. De veelkleurige hoofdbedekking en kleding zijn werkelijk heel charmant. De blouse is heel vaak een mola (kiel), een fascinerend kunstwerk in textiel, uitgevoerd in een bijzonder soort appliqué („openknipwerk” genaamd) met afbeeldingen van dieren, vogels, vissen, vlinders, enzovoort. Veelvuldig behoren zowel gouden neusringen en oorringen als halskettingen van goud en zilver tot de versieringen. Benen en polsen worden omwikkeld met parels en kralen.
De vrouwen werken hoofdzakelijk in en om het huis, hoewel zij handig zijn in het vervoeren van water van het vasteland met behulp van kleine boomkano’s. Gewoonlijk verbouwen de mannen yucca en vruchten op hun fincas (kleine boerenbedrijfjes) op het vasteland; maar hun voornaamste bezigheid is vissen.
Getuigenis geven aan de Cuna’s
Laten wij ons nu op ons predikingswerk richten. Ik besluit met Rogelio te gaan prediken, die voor mij vertaalt uit het Spaans in het Cuna-dialect, en mijn vrouw vergezelt Ramón of Julio. Deze gastvrije Cuna’s nodigen ons uit om te gaan zitten en bieden ieder van ons prompt een grote kop koffie aan, gevolgd door een tweede kop met water om onze mond te spoelen. Daarna mogen we met hen praten. Maar kunt u zich voorstellen hoe wij ons voelen na in tien huizen getuigenis te hebben gegeven? Wij moeten eenvoudig de koffie wel weigeren die ons weer wordt aangeboden, en bedanken onze gastheren voor hun vriendelijkheid.
Nieuwsgierig als zij zijn, willen zij weten waar wij vandaan komen, of wij getrouwd zijn en zo ja, of wij kinderen hebben. Nadat ik hun verteld heb dat ik uit Duitsland kom, halen zij gewoonlijk hun huwbare dochters te voorschijn. Als zij horen dat ik getrouwd ben en dat mijn vrouw en ik geen kinderen hebben, krijgen zij medelijden met ons. Ja, zij bieden ons zelfs baby’s aan opdat wij een gezin kunnen hebben! Natuurlijk moeten wij hun edelmoedige aanbod afwijzen.
Het is werkelijk verrukkelijk om deze mensen te bezoeken. Wij hebben hun bijbelse lectuur in het Spaans aangeboden die spreekt over een aards paradijs. Na enige minuten komen er velen toelopen om ook een exemplaar te kunnen krijgen.
Bij een nabezoek aan een van de eilanden kwam er een man naar ons toe en vroeg ons hem te helpen zijn bijbel te bestuderen, wat wij graag deden. Op bepaalde eilanden, waar de hoofdman ons geen toestemming gaf om de mensen te bezoeken, konden wij getuigenis geven aan sommigen die uit zichzelf om bijbels en bijbelse lectuur vroegen. Ja, velen leggen oprechte belangstelling voor de Schrift aan de dag.
Het loopt tegen de avond en wij moeten naar het eiland Nurtupo, waar Ramón, Rogelio en Julio wonen. Terwijl de golven zachtjes tegen ons bootje kabbelen, denken Nora en ik aan de vele ervaringen die ons leven in Gods dienst hebben verrijkt. Eens te meer beseffen wij hoe nodig het is eraan mee te werken dat „de vele eilanden zich verheugen” als gevolg van de bijbelse waarheid. — Ps. 97:1.