Haar geloof was onwankelbaar

Renata, een veertienjarig meisje uit Brazilië, heeft twee jaar lang aan beenkanker in haar linkerknie geleden. Amputatie en een kobaltbehandeling hadden haar dood alleen maar uitgesteld. Renata’s christelijke geweten stond haar niet toe bloedtransfusie te aanvaarden, ondanks de druk die een dokter op haar uitoefende. Kort voor haar laatste verblijf in het ziekenhuis gingen de dokter en een verpleegster naar Renata’s huis om haar op te zoeken.

„Ik vind het goed om weer naar het ziekenhuis te gaan als Dr. ——— mij belooft dat hij niet meer over bloedtransfusie zal praten. Ik ben het moe om die tegenwerping opnieuw te moeten ontzenuwen”, verklaarde Renata.

De dokter beloofde dit en voegde eraan toe dat, ook al had Renata waarschijnlijk niet lang meer te leven, haar geloof onwankelbaar was.

Gedurende de laatste acht maanden kon Renata niet liggen wegens de intense pijn. Toen de tijd aanbrak voor een congres van Jehovah’s Getuigen, huilde zij en zei: „Als ik met iedereen zou kunnen spreken, zou ik zeggen: ’Gebruik je benen zoveel als je kunt. Misschien zul je morgen niet meer kunnen lopen en voor Jehovah kunnen werken. Sla je congressen niet over!’”

Renata bad voortdurend. Op zekere dag hoorde haar moeder haar bidden: „Jehovah, ik weet dat ik nooit meer beter zal worden. De artsen kunnen mij niet genezen, maar u wel. Maar ik weet dat de tijd ervoor nog niet is aangebroken; dit zal pas in de Nieuwe Ordening gebeuren. Maar laat mij alstublieft niet nog meer opzwellen; anders kan mamma mij niet naar de w.c. dragen.”

Als anderen, met inbegrip van haar moeder, in haar aanwezigheid huilden, moedigde Renata hen ertoe aan sterk in het geloof te zijn. Haar moeder schrijft: „Ik herinner me dat een verpleegster één dag na de amputatie tegen Renata zei: ’Hoe kon je zo geanimeerd zijn op de operatietafel? Het is fijn dat je een kunstbeen krijgt, he?’ Renata antwoordde: ’Nee, ik verwacht dat Jehovah God mij in de Nieuwe Ordening een been van vlees en bloed zal geven.’”

[Inzet op blz. 22]

Toen Renata in het ziekenhuis lag, luidden haar aansporende woorden: „Sla je congressen niet over!”