Inzicht in het nieuws

„Nee” zeggen tegen tienerseks

De toegenomen seksuele activiteit onder jongeren heeft vele regeringen ertoe bewogen voorbehoedmiddelen beschikbaar te stellen voor tieners. Hoe verstandig is dat? De British Medical Journal merkte onlangs op: „Het verstrekken van voorbehoedmiddelen aan minderjarigen impliceert zonder enige twijfel een toegeeflijke houding ten aanzien van seksuele activiteit.” Maar zijn met zo’n houding werkelijk de beste belangen van de jeugd gediend?

„Het bewijsmateriaal toont aan dat tienerzwangerschap schadelijk is”, antwoordt de Journal. „Het leidt tot minder schoolopleiding, verminderde vooruitzichten voor werk en een hoog echtscheidingscijfer. Er is geen bewijsmateriaal dat seksueel verkeer hoe dan ook heilzaam zou zijn voor kinderen, en aangezien seksuele activiteit zowel instinctief als aangeleerd gedrag is, vertoont ze gelijkenis met het probleem van drugmisbruik. Vroeg seksueel gedrag leidt niet tot betere seksuele ervaring later in het leven, een beter leervermogen of verbeterde arbeidsprestaties. Wel leidt het waarschijnlijk tot het onvermogen een deugdelijk en duurzaam huwelijk op te bouwen. . . . De enige consequente manier om de schade van seks onder minderjarigen te beperken, is alle inspanningen te richten op het voorkomen van geslachtsgemeenschap.”

Zo zei onlangs ook een wereldberoemd Amerikaans seksuoloog, Dr. Sol Gordon, op een bijeenkomst van seksuologen: „Ik kan geen enkele goede reden bedenken waarom tieners seks zouden moeten bedrijven. Seks is een risico voor de gezondheid van jongens en meisjes.” Na tienerseks een „nationale sociale ramp” te hebben genoemd, zei hij dat „zonder voorlichting en onderricht te veel tieners niet zijn toegerust om nee te zeggen”. Die leiding en dat onderricht kunnen het best gegeven worden door ouders die Gods standpunt over seks buiten het huwelijk duidelijk maken. Tieners moeten acht slaan op wat de apostel Paulus tegen de jonge man Timótheüs zei: „Ontvlied . . . de begeerten die aan de jeugd eigen zijn, maar streef naar rechtvaardigheid, geloof, liefde, vrede, samen met hen die de Heer aanroepen uit een rein hart.” — 2 Tim. 2:22.

De bijbel en „kleine kinderen”

Gordon Nodwell, predikant van de United Church van Canada in Toronto, schreef onlangs voor de United Church Observer een artikel over de bijbel. Hij verklaarde onder andere: „Ik geloof dat, hoewel een aantal van de oude bijbelverhalen onderhoudend zijn voor kinderen, het onzin is te denken dat de bijbel aan kinderen kan worden onderwezen, of dat zij, wanneer zij er eenmaal in onderwezen zijn, hem voor altijd zullen begrijpen. De bijbel vergt alle volwassen begrip dat een rijpe geest maar kan opbrengen — en meer dan dat.”

Gaat het begrijpen van de bijbel werkelijk het bevattingsvermogen van kinderen te boven? Jezus zei: „Gij [hebt] deze dingen voor de wijzen en intellectuelen . . . verborgen en ze aan kleine kinderen . . . geopenbaard.” Wanneer zulke geestelijken de bijbel vanuit een werelds, filosofisch gezichtspunt benaderen in plaats van in kinderlijke nederigheid, blijft de boodschap ervan beslist voor hen ’verborgen’. Maar God gebiedt dat hele gezinnen, ook de „kleinen”, in de gemeente bijeenkomen om te „luisteren” en te „leren” uit Gods wet. Zou God zelf dit verlangen als het „onzin is te denken dat de bijbel aan kinderen kan worden onderwezen”? — Matth. 11:25; Deut. 31:12.

’Goed is slecht’?

Een echtpaar dat al 47 pleegkinderen had grootgebracht, kreeg onlangs van autoriteiten van het Britse maatschappelijk werk te horen dat zij ongeschikt waren om een kind te adopteren. Volgens de Toronto Star verklaarden de ambtenaren dat „een kind dat in het gelukkige milieu van hun huis zou opgroeien, niet voldoende aan ’negatieve ervaringen’ zou worden blootgesteld”. Een brief aan het echtpaar zette uiteen: „De vraaggesprekken en rapporten geven ons de indruk dat u beiden in uw jeugd weinig of geen negatieve ervaringen hebt opgedaan, en ook een huwelijksrelatie schijnt te genieten waarin geen plaats is voor ruzies en gekibbel.” Naar verluidt zei het teleurgestelde echtpaar: „Het is niet te geloven dat zij zeggen dat wij niet geschikt zijn omdat wij geen ruzie maken of niet kibbelen.”

Moeten kinderen werkelijk aan „ruzies en gekibbel” worden blootgesteld om hen van een evenwichtig leven te verzekeren? De wijze raad van de bijbel om „een knaap [op te leiden] overeenkomstig de weg voor hem”, impliceert beslist geen huiselijke demonstraties van bekvechten. Er zijn toch bepaald wel voldoende van zulke „negatieve ervaringen” buitenshuis. De ideeën van sommigen van de maatschappelijke knutselaars van deze wereld doen denken aan Jesaja’s waarschuwing aan het adres van het oude Israël: „Wee hun die zeggen dat goed slecht is en slecht goed.” — Spr. 22:6; Jes. 5:20.