Moedige getuigen van Jehovah in actie!

De uitbreiding van het christendom zoals men dit in het boek Handelingen kan lezen

JEZUS CHRISTUS had het goede nieuws van Gods koninkrijk ongeveer drie en een half jaar bekendgemaakt. Hij had zijn volgelingen ertoe aangespoord hun licht te laten schijnen. Maar zij vormden een klein groepje, en Jezus had een wereldomvattend predikingswerk voorzegd (Matth. 5:14-16; 24:14). Zouden zijn discipelen ooit zo’n bediening kunnen volbrengen? Zelfs al zouden zij dit willen, welke hulp zouden zij dan hebben?

De getrouwe discipel Lukas, een onderlegd arts, verschaft antwoorden op deze en andere vragen in het door God geïnspireerde boek getiteld „Handelingen van apostelen”. (Vergelijk Lukas 1:1-4; Handelingen 1:1, 2.) Zowel externe als interne bewijzen duiden erop dat Lukas de schrijver van Handelingen is. Het boek werd naar alle waarschijnlijkheid omstreeks 61 G.T. in Rome geschreven. — Kol. 4:14; 2 Tim. 4:11.a

Handelingen begint met Jezus’ hemelvaart en eindigt met Paulus’ gevangenschap in Rome. Het beslaat derhalve een periode van ongeveer 28 jaar, van 33 tot 61 G.T. Het hierin verschafte globale beeld van het vroege christendom vormt inderdaad een bezielend verslag over moedige getuigen van Jehovah in actie.

Hoe kan het boek Handelingen ons tot voordeel strekken? Onder andere kan het (1) ons aantonen dat Jehovah’s hand met zijn getrouwe getuigen is, (2) ons bewust maken van de kracht en invloed van de heilige geest, (3) ons vertrouwen in de door God geïnspireerde profetieën versterken, (4) ons helpen gedurende geloofsbeproevingen God op de eerste plaats te stellen, (5) ons aanmoedigen op moedige wijze een grondig getuigenis te geven, (6) ons helpen ondanks vervolging te volharden, (7) ons ertoe motiveren Gods dienst met zelfopoffering te verrichten, (8) ons ertoe aansporen ijverige studenten van Gods Woord te zijn, en (9) ons geloof in de schitterende Koninkrijkshoop stimuleren.

Petrus — een moedige en getrouwe getuige

Aan het begin van het boek Handelingen staat Jezus op het punt afscheid van zijn discipelen te nemen. Zal hij in deze tijd het koninkrijk voor Israël herstellen? Zij willen dat graag weten. Maar hij zegt hun dat ’het hun niet toekomt kennis te verkrijgen van de tijden of tijdperken die de Vader in zijn eigen rechtsmacht heeft gesteld’. Ook al hebben Jezus’ volgelingen dan nog geen volledig begrip van het Koninkrijk, toch geeft hij hun de opdracht zijn getuigen te zijn in Jeruzalem, Judéa en Samaria, en vervolgens „tot de verst verwijderde streek der aarde”. Hoe zullen zij dit werk ooit kunnen verrichten? In de kracht van de heilige geest! — Hand. 1:6-8.

Op de pinksterdag zijn ongeveer 120 van Jezus’ discipelen in een bovenkamer in Jeruzalem bijeen, waar zij met heilige geest worden vervuld. Hierdoor worden zij in staat gesteld moedig getuigenis te geven in de verschillende talen van joden en proselieten die uit verre landen zijn gekomen om in Jeruzalem het pinksterfeest te vieren. De apostel Petrus neemt de leiding in het geven van getuigenis. Hij verklaart dat de uitstorting van de geest een vervulling vormt van de profetie van Joël (Hand. 2:14-21; Joël 2:28-32). Op diezelfde dag ’aanvaarden drieduizend zielen het woord van harte en worden gedoopt’ (Hand. 2:41). Het is duidelijk dat Jehovah’s hand met zijn getuigen is. De kracht en invloed van de heilige geest treden duidelijk aan het licht. Bovendien wordt ons vertrouwen in de vervulling van de geïnspireerde profetieën door Petrus’ woorden versterkt.

Vervolgens wordt een lamme man op wonderbare wijze genezen, hetgeen een verder bewijs verschaft van de kracht van Gods heilige geest. Daarna geven Petrus en Johannes een moedig getuigenis over Jezus. Dit is te veel voor de religieuze leiders, die de apostelen arresteren en de volgende dag verhoren. Petrus en Johannes zetten vrijmoedig uiteen dat redding alleen door bemiddeling van Jezus Christus verkregen kan worden. Wanneer hun wordt opgedragen met prediken op te houden, weigeren zij hier gehoor aan te geven. Nadat zij zijn bedreigd en vrijgelaten, komen zij met medegelovigen bijeen, waarna zij allen zich in gebed verenigen om God te vragen hen erbij te helpen ’met alle vrijmoedigheid zijn woord te blijven spreken’. Als antwoord op dit gebed worden zij „allen zonder uitzondering met de heilige geest vervuld en [spreken zij] het woord Gods met vrijmoedigheid”. Als hun opnieuw wordt opgedragen met prediken op te houden, antwoorden zij onbevreesd: „Wij moeten God als regeerder meer gehoorzamen dan mensen.” — Hand. 4:19, 20, 29-31; 5:29.

Wat moet dit voor Jehovah’s hedendaagse getuigen een hulp zijn om God tijdens geloofsbeproevingen op de eerste plaats te stellen! En wat dient het ons ertoe aan te moedigen zelfs onder vervolging op moedige wijze een grondig getuigenis te blijven geven!

Stéfanus, een van de zeven mannen die door de heilige geest zijn aangewezen om voedsel uit te delen, geeft ook een krachtig getuigenis wanneer hij voor het Sanhedrin wordt gebracht. Wanneer hij de rechters erop wijst dat zij schuldig zijn aan de dood van Jezus, worden zij woedend en stenigen zij hem dood. Stéfanus’ kalmte in dit alles vormt een schitterend voorbeeld dat hedendaagse getuigen van Jehovah ertoe aanmoedigt ondanks vervolging te volharden. — Hand. 6:1–7:60; vergelijk Filippenzen 4:6, 7, 13.

De vervolging neemt toe, maar dit brengt de discipelen niet tot zwijgen. Overal waarheen zij worden verstrooid, blijven zij juist, met Jehovah’s steun en zegen, ’het goede nieuws bekendmaken’ (Hand. 8:4-8). Het duurt niet lang of de felle vervolger Saulus van Tarsus wordt bekeerd wanneer Jezus persoonlijk in een helder licht aan hem verschijnt en Saulus door de heerlijkheid ervan wordt verblind. Ananías herstelt Saulus’ gezichtsvermogen, en deze voormalige vervolger, later bekend als de apostel Paulus, wordt een moedige getuige voor God en Christus. — Hand. 9:1-30; 22:6-11.

De gemeente gaat nu ’een periode van vrede in en wordt opgebouwd; en daar ze in de vreze Jehovah’s en in de vertroosting van de heilige geest wandelt, blijft ze in aantal toenemen’ (Hand. 9:31). Petrus wekt de geliefde Tabitha (Dorkas) uit de dood op. Later wordt hem gevraagd naar Cesaréa te gaan, waar hij het „goede nieuws” aan Cornelius en zijn huisgezin bekendmaakt. Zij worden gelovigen en de heilige geest wordt op hen uitgestort. Aangezien Petrus nu beseft dat ’God niet partijdig is, maar dat in elke natie de mens die hem vreest en rechtvaardigheid werkt, aanvaardbaar is voor hem’, doopt Petrus hen — de eerste onbesneden heidenen die Jezus’ discipelen worden. — Hand. 10:1-48.

Kort daarna stelt Herodes Agrippa I de apostel Jakobus terecht en laat hij Petrus arresteren om ook hem terecht te stellen. De apostel wordt echter door een engel uit de gevangenis bevrijd. Ja, ondanks moeilijkheden en vervolging is Jehovah’s hand met zijn getuigen en ’blijft het woord van Jehovah groeien en zich verbreiden’. — Hand. 11:19-21; 12:24.

Paulus’ drie evangelisatiereizen

Door heilige geest worden Barnabas en Saulus afgezonderd en vanuit Antiochië, in Syrië, weggezonden (Hand. 13:2, 3). Op het eiland Cyprus worden veel mensen gelovigen, met inbegrip van de proconsul Sergius Paulus. Steeds weer opnieuw moeten de Koninkrijksgetuigen als gevolg van gewelddadige vervolging steden verlaten. In de stad Lystra wordt Paulus zelfs gestenigd en voor dood achtergelaten. Maar als hij bijkomt, gaat hij weer verder met getuigenisgeven en moedigt hij anderen ertoe aan in het geloof te blijven, met de woorden: „Wij moeten door veel verdrukkingen heen het koninkrijk Gods binnengaan” (Hand. 14:22). Wat moedigt dit alles Jehovah’s hedendaagse getuigen ertoe aan ondanks vervolging te volharden!

Op een vergadering van de apostelen en oudere mannen te Jeruzalem wordt er een beslissende uitspraak gedaan over de kwestie van de besnijdenis (Hand. hfdst. 15). Neen, er zal niet van tot het christendom bekeerde heidenen worden verlangd dat zij zich laten besnijden. De heilige geest speelt hierin een rol, want in de brief die in verband met deze kwestie wordt meegezonden, wordt onder andere gezegd: „Het heeft de heilige geest en ons goedgedacht ulieden geen verdere last toe te voegen dan deze noodzakelijke dingen: u te onthouden van dingen die aan afgoden ten slachtoffer zijn gebracht en van bloed en van al wat verstikt is en van hoererij.” — Hand. 15:28, 29.

Silas vergezelt Paulus gedurende zijn tweede evangelisatiereis, en onderweg sluit Timótheüs zich bij hen aan. In een visioen wordt Paulus verzocht naar Macedonië over te komen om hulp te bieden. En in overeenstemming met de zelfopofferende houding van de apostel en zijn metgezellen, aanvaarden zij dit als hun toewijzing in Gods dienst. Zijn wij net zo gemotiveerd wanneer wij de gelegenheid ontvangen om ons in Jehovah’s dienst in te spannen? — Hand. 16:9, 10.

In Filippi leidt het Koninkrijksgetuigenis tot een oproer, en Paulus en Silas worden gevangengezet. Zij worden door een aardbeving bevrijd, maar zij vluchten niet weg. In plaats daarvan prediken zij tot de gevangenbewaarder en zijn huisgezin, waarop al deze personen gedoopte gelovigen worden. — Hand. 16:11-34.

Vervolgens verplaatst het toneel van actie zich naar Thessaloníka en daarna naar Beréa. De Bereeërs ’zijn edeler gezind dan de Thessalonicenzen, want zij ontvangen het woord met de grootste bereidwilligheid des geestes en onderzoeken dagelijks zorgvuldig de Schriften om te zien of de dingen die worden verteld, werkelijk waar zijn’ (Hand. 17:10, 11). Dient dit ons er niet toe aan te zetten ijverige studenten van Gods Woord te zijn — als het ware hedendaagse Bereeërs?

Wanneer Paulus in Athene arriveert, geeft hij moedig getuigenis op de marktplaats en wordt hij door filosofen naar de Areópagus gebracht. Daar geeft hij een schitterend getuigenis over het feit dat Jehovah de Schepper is, over de broederschap van het mensdom en over de opstanding van Jezus Christus. Het resultaat? Sommigen worden medegelovigen (Hand. 17:16-34). Wanneer de apostel verder gaat naar Korinthe, treft hij daar zoveel belangstelling voor Gods waarheid aan dat hij er anderhalf jaar blijft. — Hand. 18:1-17.

Nadat Paulus naar Antiochië is teruggekeerd en daar enige tijd heeft doorgebracht, begint hij aan zijn derde evangelisatiereis. In Efeze geeft hij moedig getuigenis, terwijl God buitengewoon krachtige werken door bemiddeling van hem blijft verrichten. De bediening in Efeze blijkt vruchtbaar te zijn, maar ze leidt ook tot een oproer in deze stad, die wemelt van aanbidders van de godin Artemis. De apostel vertrekt echter ongedeerd. — Hand. 19:8–20:1.

Tijdens zijn terugreis naar Jeruzalem roept Paulus de oudere mannen van de gemeente Efeze bijeen. Hij herinnert hen aan zijn zelfopofferende dienst toen hij in hun midden was. Hij was druk bezig geweest als een Koninkrijksbekendmaker en kon erop wijzen dat hij ’in het openbaar en van huis tot huis onderwijs had gegeven’. Wat een schitterend voorbeeld voor degenen die in deze tijd onder Jehovah’s volk verantwoordelijkheid dragen! — Hand. 20:17-35.

Vervolging maakt geen einde aan het Koninkrijksgetuigenis

Hoewel Paulus wordt gewaarschuwd voor hetgeen hem in Jeruzalem te wachten staat, keert hij niet op zijn schreden terug (Hand. 21:10-14). Jakobus en andere oudere mannen van de gemeente verheugen zich zeer wanneer Paulus hun over Gods zegen op zijn bediening onder de natiën vertelt. Maar wat een andere ontvangst krijgt de apostel wanneer hij in de tempel verschijnt! Joden uit de provincie Asia stoken de hele stad tegen hem op, en Romeinse soldaten ontzetten hem nog net op tijd. Later brengt Paulus, voor een verdeeld gerechtshof van Farizeeën en Sadduceeën, de kwestie van de besnijdenis ter sprake, waardoor hij hen tegen elkaar opzet. Wanneer de tweedracht steeds gewelddadiger vormen aanneemt, rukken Romeinse soldaten Paulus weg. Hij wordt in het geheim naar de bestuurder Felix in Cesaréa gezonden. Voor de bestuurder verdedigt hij zich tegen zijn beschuldigers. Maar de apostel wordt twee jaar vastgehouden. Hij verschijnt later voor Porcius Festus, geeft een moedig getuigenis en beroept zich op caesar (Hand. 25:11). Nog later verschijnt Paulus voor koning Herodes Agrippa II. Hoewel Agrippa Paulus’ onschuld erkent, blijft het feit toch bestaan dat de apostel zich op caesar heeft beroepen, zodat hij naar Rome wordt doorgezonden.

De reis naar Rome wordt onderbroken door een hevige storm. Het schip strandt, maar zoals een engel aan Paulus had verzekerd, slagen alle opvarenden erin veilig de kust van het eiland Malta te bereiken. Drie maanden later gaan Paulus en zijn reisgezellen scheep naar Rome. In de Romeinse hoofdstad blijft Paulus twee jaar lang ’in zijn eigen gehuurde huis, waar hij allen die bij hem komen, vriendelijk ontvangt’. Met welk doel? Opdat hij hun getuigenis kan geven, want er wordt ons verteld dat hij ’met de grootste vrijmoedigheid van spreken, zonder belemmering, het koninkrijk Gods tot hen predikte en onderwijs gaf in de dingen die met de Heer Jezus Christus verband hielden’. — Hand. 28:30, 31.

Aldus besluit Handelingen met een verslag van getrouwe Koninkrijksprediking. Ja, in het boek Handelingen wordt de grootse Koninkrijkshoop duidelijk op de voorgrond gesteld. En dit geïnspireerde verslag dient hedendaagse dienstknechten van God ertoe te bewegen net als hun eerste-eeuwse tegenhangers te zijn — moedige getuigen van Jehovah in actie!

[Voetnoten]

[Illustratie op blz. 20]

Evenals Petrus op het pinksterfeest, zijn alle getrouwe christenen moedige getuigen van Jehovah