Door wat voor systeem wordt uw gezin bestuurd?
ER LIJKT misschien een hemelsbreed verschil te bestaan tussen het besturen van een huisgezin en het besturen van een land. Het ene lijkt zoveel minder gecompliceerd dan het andere. Maar wat meer op de keper beschouwd, blijken er vele overeenkomsten te bestaan. Per slot van rekening waren natiën oorspronkelijk niets meer dan uitgebreide gezinsgroepen (Gen. 10:5). Vele van de populaire regeringssystemen in deze tijd vinden hun parallel in hedendaagse huisgezinnen. Het kan ons tot voordeel strekken enkele van deze parallellen te onderzoeken.
De meeste westerse landen beweren een democratische regering te hebben, dat wil zeggen, een regering van het volk door het volk. Onder zo’n regering wordt veel nadruk gelegd op individuele vrijheden. Om hun rechten te doen gelden op vrijheid van meningsuiting en vrijheid om datgene te verkrijgen wat zij willen hebben, nemen sommige personen hun toevlucht tot protestmarsen en stakingen, waardoor zij het leven van anderen ontwrichten. In sommige gezinnen gaat het vrijwel net zo toe, daar ieder gezinslid erop staat zijn eigen gang te gaan en heftig protesteert als hij meent van zijn rechten beroofd te worden.
Klinkt dit vertrouwd? Zo ja, dan zult u wellicht hebben bemerkt dat een dergelijke stand van zaken geen geluk schenkt en niet tot de versteviging van de gezinsbanden bijdraagt. Door echter aan het algemene welzijn van het gezin te denken en daar iets toe bij te dragen, zal men persoonlijk gelukkiger zijn.
Vele democratische landen hebben coalitieregeringen. Omdat de grootste partij geen volslagen meerderheid heeft, wordt het noodzakelijk geacht een bondgenootschap, „een huwelijk uit berekening”, met een kleinere partij aan te gaan. Daardoor krijgt deze kleinere coalitiepartij feitelijk een vetorecht. Zonder haar goedkeuring kunnen er geen wetsontwerpen worden aangenomen. Ze heeft de macht om de regerende partij omver te werpen door haar stem bij die van de oppositie te voegen.
In sommige huwelijken gaat het op een soortgelijke wijze toe. De man heeft de grootste zeggenschap, maar de vrouw gebruikt haar positie om over alles wat haar niet zint, het veto uit te spreken. Wanneer hij met een impopulair voorstel komt, bieden zij en de kinderen misschien een verenigd front van tegenstand. Dit verzwakt de gezinsorganisatie zozeer dat de man de boel misschien maar gewoon laat waaien. Onder die omstandigheden merkt de vrouw wellicht op dat de man zich niet van bepaalde verantwoordelijkheden, zoals het streng onderrichten van de kinderen, kwijt. Maar zij beseft niet dat deze situatie hoofdzakelijk aan haar te wijten is. De christelijke vrouw daarentegen zal niet zo handelen dat zij de autoriteit van haar man verzwakt, maar zal zich aan hem onderwerpen. De man van zijn kant dient zijn vrouw te blijven liefhebben en dient niet boos op haar te worden (Kol. 3:18, 19). De daaruit voortspruitende stabiliteit zal alle gezinsleden ten goede komen.
Aan de andere kant kan een vrouw gemakkelijk in de strik vallen dat zij officieel tegenstand biedt door haar man bijvoorbeeld op alle dingen te wijzen die hij moet doen, zoals het dak maken, het huis verven, de auto repareren en het gras maaien. Natuurlijk weet zij dat deze dingen niet van haar worden verwacht. Als zij nog verder gaat en hem aan al zijn fouten en tekortkomingen herinnert, zal zij hem ervan overtuigen dat zij geen vertrouwen in hem heeft. Een huwelijk is echter een te delicate verhouding om zo ten aanzien daarvan te handelen. In een gezin moet elk gezinslid vertrouwen in de anderen aan de dag leggen. Er zijn zo veel opbouwende dingen die gedaan kunnen worden dat het onnodig — en liefdeloos — is om elkaars kleinere fouten aan de kaak te stellen. Als u naar fouten zoekt, zoek dan naar die waaraan u werkelijk iets kunt doen — uw eigen fouten. — Spr. 14:1.
Moeten wij concluderen dat de absolute autoriteit in de handen van de echtgenoot berust en dat hij maar kan doen waar hij zin in heeft? Neen, dat leert de bijbel niet. Wel staat daarin dat de man het hoofd van het huisgezin is (Ef. 5:22, 23). Maar is dit een vorm van welwillende dictatuur, zoals sommige heersers thans trachten uit te oefenen? Neen, want een echtgenoot bezit beperkte autoriteit. Een christelijke echtgenoot is onderworpen aan plaatselijke en nationale regeringen, aan de gemeentelijke ouderlingen en, als het belangrijkste van alles, aan God en Christus (1 Kor. 11:3: Tit. 3:1: Hebr. 13:17). Bovendien is de christelijke echtgenoot en vader schriftuurlijk verplicht zijn gezag als hoofd op liefdevolle wijze uit te oefenen. — Ef. 5:25-30, 33; 6:4.
In de hedendaagse maatschappij stuit onderworpenheid veel vrouwen tegen de borst, maar een evenwichtige kijk kan hierin verandering brengen. Degene die autoriteit bezit, heeft een grotere verantwoordelijkheid en dientengevolge ook meer problemen dan degene die in onderworpenheid is. Een kind is onderworpen aan zijn ouders, maar dit is geen drukkende last voor hem. Zijn ouders moeten er echter voor zorgen dat hij voedsel, kleding en onderwijs krijgt. De onderworpenheid van het kind draagt er dus in werkelijkheid toe bij dat hij meer vrijheid geniet. Degene die autoriteit bezit, is onderworpen aan vele eisen. Een moeder heeft autoriteit over haar kind. Maar wanneer de baby ziek is en onophoudelijk huilt, is zij degene die onderworpen is aan de behoeften en eisen van de baby. De echtgenoot is het hoofd van het gezin. Toch bemerkt hij ook dat hij onderworpen is aan talloze veeleisende omstandigheden en verplichtingen. Natuurlijk dient een echtgenoot het verrichten van karweitjes voor zijn vrouw en kinderen nooit als een ondermijning van zijn autoriteit te zien. De sterkere moet de zwakkere helpen. — Rom. 15:1, 2.
De beste bestuursregeling voor mensen op huiselijk, nationaal of internationaal niveau is een theocratisch bestuur, een Godsregering. Totdat Gods koninkrijk de volledige autoriteit over de gehele aarde uitoefent, blijven christenen in relatieve onderworpenheid aan welke regeringsvorm ook die in het deel van de wereld waar zij wonen, het gezag uitoefent. Zij doen dit zonder een campagne te voeren voor een hervorming of te trachten die regering door een andere te vervangen (Rom. 13:1, 2). Evenzo dient een christen die in een huisgezin woont waar het hoofd van het gezin zich niet aan schriftuurlijke regels houdt, geen verdeeldheid zaaiende rol te spelen. De christelijke echtgenote en kinderen blijven in onderworpenheid in alle aangelegenheden die niet tegen Gods wetten indruisen (Hand. 5:29; 1 Petr. 3:1). Hun geduldige nederigheid en relatieve onderworpenheid zijn in overeenstemming met Gods wil en door zich van hun door God gegeven taak te kwijten, tonen zij hun vertrouwen in hem. En echtgenoten tonen hun onderworpenheid aan God door op liefdevolle wijze hun gezag als hoofd uit te oefenen.
Nu dan, door wat voor systeem wordt uw gezin bestuurd? Is er sprake van een „mini-dictatuur”, of gaat iedereen zijn eigen gang? Vervult het gezinshoofd zijn door God gegeven taak op een liefdevolle wijze? Werken de andere leden van het gezin mee en geven zij blijk van juist respect? En volgt u persoonlijk het voorbeeld van Christus en zijn gemeente? Er bestaat geen twijfel over dat wanneer u zo handelt als God het wil, dit uw gezin de grootste mate van eenheid en geluk zal schenken.