Bewijzen voor het bestaan van een Schepper
NEEM de krachtigste telescoop en kijk in de oneindige ruimte van het heelal. Tuur door een moderne microscoop naar de verbazingwekkende ingewikkeldheid van moleculen en atomen. En wat zien wij? Dit — dat er zowel in het overweldigend grote als in het minutieus kleine, ja, in het gehele stoffelijke universum — orde, schoonheid en ontwerp bestaat. En als wij ontwerp zien, welke conclusie trekken wij dan? Geeft de bijbel, in Hebreeën 3:4, niet het antwoord te kennen? — „Natuurlijk wordt elk huis door iemand gebouwd, maar hij die alle dingen heeft gebouwd, is God.”
En wat valt er over orde te zeggen? De godvrezende geleerde Sir Isaac Newton was de eerste die opmerkte dat de dingen in het universum een beweging van orde naar wanorde vertonen. Dit leidde tot de conclusie dat, tenzij er een doelbewust ingrijpen door een kracht van buitenaf plaatsvindt, iedere natuurkundige verandering in de wereld om ons heen onvermijdelijk vergezeld gaat van een verlies aan ontwerp. Het oorspronkelijke ontwerp ondergaat een afbraakproces. In de eerste plaats moet Iemand de dingen dus ontworpen, geschapen en geordend hebben. Zonder tussenkomst van die Ontwerper zal orde blijven afnemen.
De gedachte dat een intelligente Ontwerper het universum tot bestaan heeft gebracht, is in overeenstemming met wat sommige geleerden de „big-bang”-theorie (theorie van de oerexplosie) voor het ontstaan van het heelal noemen. De laatste jaren heeft deze theorie de overhand gekregen op de „steady-state”-theorie, op grond waarvan men beweert dat het universum eeuwig heeft bestaan en dus zonder begin is. Maar wij behoeven ons niet te verlaten op het drijfzand van moderne wetenschappelijke theorieën om te bewijzen dat er een Schepper is. De Schepper zelf maakt namelijk duidelijk wie en wat hij is: „Dit heeft Jehovah gezegd, . . . ’Ikzelf heb de aarde gemaakt en heb zelfs de mens daarop geschapen. Ik — mijn eigen handen hebben de hemelen uitgespannen, en aan heel het heerleger ervan heb ik bevel gegeven’” (Jes. 45:11, 12). De bewijzen dat hij de Schepper is, kunnen in oneindig veel dingen die wij om ons heen zien, waargenomen en bewonderd worden.
„IK . . . HEB ZELFS DE MENS . . . GESCHAPEN”
Ongetwijfeld hebben wij allemaal wel eens de kleine vingertjes van een baby gestreeld — zo zacht, zo prachtig van vorm, zo fijn — veel verfijnder dan de klauwen van een dier! En ongetwijfeld hebben wij erover nagedacht hoe het kleine leventje van die baby begon doordat een eicel van de moeder, ter grootte van een speldepunt, werd verenigd met een zaadcel van de vader, veel te klein om met het blote oog gezien te worden. Ja, wij hebben allemaal een klein begin gehad, als een eicel die zich deelde en deelde, en zich steeds maar weer bleef delen, totdat uiteindelijk de meer dan 10.000.000.000.000 cellen waaruit een volwassen mens bestaat, „wisten” wanneer ze moesten ophouden met delen.
Het gehele proces van conceptie en selectieve groei is zo wonderbaarlijk dat het ons bevattingsvermogen ver te boven gaat. Maar niet dat van God, want hij is de Auteur van dat proces. Koning David zei dan ook: „Mijn beenderen waren voor u niet verborgen toen ik in het verborgen werd gemaakt. . . . Uw ogen zagen zelfs het embryo van mij, en in uw boek waren alle delen ervan beschreven.” Ja, aan de hand van de „blauwdruk” die door een liefdevolle Schepper werd vervaardigd, werden wij gevormd, kregen wij een wonderbaarlijk lichaam en werden wij begiftigd met morele eigenschappen en hoedanigheden die werden ontworpen om ons leven evenwichtig te doen zijn en het leven tot een voortdurende verrukking te maken. Wij hebben dus alle reden om ons aan te sluiten bij de melodieuze woorden die David 3000 jaar geleden uitte: „O Jehovah, gij hebt mij doorvorst, en gij kent mij. . . . Gij hebt mij afgeschermd gehouden in de buik van mijn moeder. Ik zal u prijzen omdat ik op een vrees inboezemende wijze wonderbaar ben gemaakt. Uw werken zijn wonderbaar, zoals mijn ziel zeer wel weet.” — Ps. 139:1, 13-16.
Er zijn oneindig veel wonderen in Gods schepping, de mens, ingebouwd. Hoe kunnen sommigen beweren dat het leven door blind toeval is ontstaan, en dat de mens door een serie toevalligheden uit een amoebe is geëvolueerd? In de oneindig kleine menselijke cel bevinden zich de op een ladder gelijkende DNA-moleculen, die elk zijn geprogrammeerd voor een bepaald individu, terwijl dezelfde gegevens in iedere zich vermenigvuldigende cel zijn vastgelegd. Deze maken uit welke cellen de ogen, de neus, de tong, de oren, de tanden, de huid, de organen en alle andere delen van het lichaam moeten gaan vormen. Ze zorgen ervoor dat het individu duidelijk van de menselijke „soort” is, en geen aap of hond of welk ander lager dier maar ook. Ze omschrijven nauwkeurig de erfelijke karaktereigenschappen van de persoon. De gespecialiseerde lichaamsdelen die het gevolg zijn van dit groeiproces getuigen inderdaad van een talentvolle Ontwerper!
DE MENSELIJKE GEEST
Het meest verbazingwekkende deel van de mens, Gods aardse schepping, zijn ontegenzeglijk de hersenen, waarin de geest zetelt. De hersenen groeien snel en bereiken in de eerste twee levensjaren driekwart van het gewicht dat ze bij een volwassene hebben. Geen wonder dat onze kleuters overlopen van nieuwsgierigheid en vol met vragen zitten: ’Wie heeft de lucht gemaakt? de vogels? de poes? de bloemen? Wie heeft mij gemaakt?’ Zelfs op die jeugdige leeftijd heeft het jonge kind al opgemerkt dat de dingen om hem heen een maker hebben. Daarom maakt hij de gevolgtrekking dat alle dingen een Maker hebben. Hoe komt het dat zo veel volwassenen van zo’n logische redenatie zijn afgedwaald?
De hersenen zelf vormen een wonder van levende elektronica. Letterlijk duizenden geleerden kunnen jarenlang werken aan het vervaardigen en programmeren van een computer die voor een bepaald werkterrein geschikt is. Toch moeten zij toegeven dat wanneer zij een computer zouden maken die de capaciteit en de veelzijdigheid van de menselijke hersenen zou evenaren, zij een hoge wolkenkrabber nodig zouden hebben om dit allemaal onder te brengen. De anderhalve kilo menselijke hersenen daarentegen zijn klein genoeg om in één hand te houden, volledig uitgerust om hun eigen programma uit te voeren en elk essentieel onderdeel van het menselijk leven te verwerken. Daar de hersenen hun gegevens verkrijgen door middel van de zintuigen van het gezicht, het gehoor, het gevoel, de smaak en de reuk, en ze het spreken en handelen van de eigenaar in werking stellen, zijn ze bovendien werkzaam op een niveau dat geen enkele door mensen gemaakte computer ooit zal kunnen bereiken. En welke computer zal ooit worden aangedreven door een hart dat liefde, menslievendheid, dankbaarheid en waardering ten toon spreidt? Welke computer zal ooit denken, redeneren, uitleggen of zijn Maker aanbidden?
Wanneer wij beschouwen hoe wonderbaarlijk de mens en de gehele geschapen wereld om ons heen zijn gemaakt, kunnen wij samen met Job over Gods zichtbare werken zeggen: „Ziet! Dit zijn de zomen van zijn wegen, en wat een gefluister van een zaak is er omtrent hem gehoord!” (Job 26:14) Maar het behoeft wat ons betreft niet bij het horen van slechts een gefluister omtrent onze Schepper te blijven. Door zijn Woord de bijbel te onderzoeken, kunnen wij veel leren, niet alleen omtrent zijn schepping, maar over het grootse voornemen dat achter dit alles schuilt.