Inzicht in het nieuws

„Roken of gezondheid”

● Het Koninklijke Artsencollege in Engeland liet onlangs zijn derde rapport uitkomen over het onderwerp ’roken en gezondheid’. Het gebruik van tabak is echter zo gevaarlijk dat de titel veranderd werd in „Roken of gezondheid”. In de Britse New Scientist maakt Donald Gould melding van het rapport en de „gevaren van het roken” en merkt dan onder andere op:

„Niemand wil het weten dat ’sterfgevallen ten gevolge van roken nu minstens viermaal zo talrijk zijn als sterfgevallen door verkeersongelukken’. De verstokte roker is in staat het kwalijke feit te negeren dat iedere keer dat hij (of, steeds vaker, zij) een sigaret opsteekt, er ongeveer vijf-en-een-halve minuut van zijn levensduur wordt afgesneden. Verslaafden komen tot zichzelf wanneer het te laat is — wanneer in een gezin met opgroeiende kinderen een moeder of vader sterft, of wanneer die knellende pijn in de borst wordt gevoeld, of wanneer in het gewone slijm nu bloed te zien is.”

De gevaren die roken voor de gezondheid oplevert, vormen echter niet de voornaamste redenen die christenen het gebruik van tabak doen mijden. Liefde voor hun naaste belet hen immers al om zelf de lucht met tabaksrook te verontreinigen (Matth. 22:39). Maar hun liefde voor God komt op de eerste plaats in het leven, aangezien zij zich aan Hem hebben opgedragen. Bijgevolg schenken ware christenen aandacht aan de vermaning van de apostel Paulus, „uw lichaam aan te bieden als een slachtoffer dat levend, heilig en aan God welgevallig is, een heilige dienst met uw denkvermogen” (Rom. 12:1). Aangezien personen die zich aan God hebben opgedragen, de waarde van hun offer aan hem niet willen verkleinen, weerhouden zij zich ervan tabak te gebruiken en zo hun gezondheid te ruïneren. Tegelijkertijd gehoorzamen zij de raad ’zichzelf te reinigen van elke verontreiniging van vlees en geest’. — 2 Kor. 7:1.

’Geen steen op de andere gelaten’

● Archeologen hebben bij hun onderzoekingen het fundament van vast gesteente bereikt van de „klaagmuur” in het oude Jeruzalem. Zij hebben bevestigd dat de grote stenen van de muur geen deel vormen van enige tempel die hier vóór Jeruzalems vernietiging in 70 G.T. heeft gestaan.

Sommigen zijn van mening geweest dat de overblijfselen van de muur deel uitmaakten van Salomo’s tempel of Herodes’ tempel. Maar zoals een Israëlische archeoloog kort geleden verklaarde: „De muur die u ziet, is niet de muur van Salomo’s tempel, . . . En hij is zelfs ook niet de muur van de tempel die door Herodes de Grote werd gebouwd”, welke tempel in 70 G.T. werd vernietigd.

Wat was deze muur die nu de „klaagmuur” wordt genoemd? De archeoloog verklaarde: „Toen Herodes besloot een tempel te bouwen, maakte hij een terrein vlak dat twee keer zo groot was als de Acrópolis — 457 bij 237 meter — dat werd versterkt door geweldige steunmuren. En de westelijke muur [de „klaagmuur”] is die steunmuur.”

In zijn profetie ten aanzien van Herodes’ tempel had Jezus tot zijn volgelingen gezegd: „Voorwaar, ik zeg u: Hier zal geenszins een steen op de andere worden gelaten die niet afgebroken zal worden” (Matth. 24:2). De archeologie bevestigt de waarheid van deze profetische woorden.

Bron van verdeeldheid in de wereld?

● Waarom is de wereld zo verdeeld ondanks de inspanningen van vele naar het zich laat aanzien oprechte en toegewijde wereldleiders? Een Filippijnse onderwijsspecialist Primo L. Tongko, gaf in het tijdschrift PHP commentaar op een van de oorzaken.

Hij merkt op dat „volksliederen en nationale vlaggen veelvuldig aanleiding hebben gegeven tot een zeer twijfelachtige kracht die mensen aandrijft, namelijk extreme of blinde liefde voor hun land, en gewoonlijk hebben ze mensen fanatiek nationalistisch gemaakt — tot in die mate zelfs dat zij zich er soms niet voor hebben geschaamd te zeggen: ’Míjn land steun ik, of het nu gelijk heeft of niet.’”

„Nationalistische houdingen” hebben de „bladzijden van de geschiedenis [gevuld] met voortdurende oorlogen die gericht waren op verovering, kolonisatie, uitbuiting en onderdrukking”, merkt Tongko op, „en hebben daarmee aanleiding gegeven tot allerlei vooroordeel, achterdocht en haat die de wereld nu verdelen”.

Dan vraagt hij: „Is het niet de hoogste tijd dat wij de loop van de geschiedenis, die er nu een is van verdeeldheid, veranderen in eenheid, en wel door deze praktijken, die de trieste stand van zaken hebben veroorzaakt die wij nu in onze verdeelde en verwarde wereld hebben, kwijt te raken of helemaal uit te bannen?”

Dit is wat Jehovah’s Getuigen over de hele wereld, als gevolg van hun bijbelse opleiding, lang geleden hebben gedaan. Terwijl zij nu reeds een unieke internationale eenheid aan de dag leggen, weigeren zij deel te nemen aan zulke nationalistische praktijken en de weerzinwekkende conflicten die erdoor worden aangemoedigd.

Nieuwe manier om gehoorzaamheid af te dwingen?

● Gefrustreerde ouders die elke moderne methode hebben uitgeprobeerd om hun kinderen te laten gehoorzamen, blijven gewoonlijk in gebreke iets te doen wat praktisch altijd helpt. Het is „zó eenvoudig”, zegt het tijdschrift Psychology Today, „dat het vaak over het hoofd wordt gezien”. Gaat het hier om het een of andere heldere, nieuwe inzicht in de kinderpsychologie? Neen, het is louter oude wijsheid.

Het artikel wijst erop dat de ouders in plaats van gehoorzaamheid te eisen, vaak „zoiets zeggen als: ’En laat ik niet merken dat je dat nog eens doet.’ Dit is een duidelijke aanwijzing voor het kind om te blijven doen waar hij mee bezig was, maar er wel voor te zorgen dat zijn ouders het niet meer merken”. Ouders zeggen ook wel: „Ik wil dat je je huiswerk doet”, of iets dergelijks, maar hieruit blijkt alleen maar dat de ouder het wenst, wat het „kind misschien afweegt tegen wat HIJ graag zou willen doen”.

Om gehoorzaamheid te ontvangen is het volgens het artikel „heel belangrijk dat de ouders de opdracht van meet af aan met ondubbelzinnige bewoordingen duidelijk maken, en het is ook noodzakelijk dat het kind weet dat u meent wat u zegt. U VRAAGT hem niet iets te doen, u WILT niet alleen dat hij het doet, maar u GELAST hem het te doen. . . .

Als het kind eenmaal heeft ontdekt dat zijn ouders menen wat zij zeggen”, aldus het artikel, „zal het niet meer met smoesjes proberen hen te overreden hem zijn zin te geven”. Ouders die zo flink zijn om zelfs bij een diepgewortelde ongehoorzaamheid voet bij stuk te houden, zullen bemerken dat de extra inspanningen die zij zich nu getroosten, in de toekomst veel voordeel zullen afwerpen. Het zal hun dan feitelijk minder moeite kosten het kind te laten gehoorzamen, aangezien het leert snel te reageren op redelijke verzoeken, net zoals de wijze bijbelse spreuk zegt: „Corrigeer uw zoon en hij zal u rust geven, ja, hij zal uw ziel vreugde geven.” — Spr. 29:17, Berkeleyvertaling.