Jehovah’s lof bezingen op de Marshall-eilanden
„ZINGT Jehovah een nieuw lied, . . . laten zij op de eilanden zelfs zijn lof vertellen”, verklaarde de profeet Jesaja (Jes. 42:10-12). Hoe passend zijn die woorden wanneer wij de Marshall-eilanden beschouwen! Jehovah’s christelijke getuigen bezingen hier verheugd Gods lof en vertellen anderen over hem.
De meeste Marshall-eilanden zijn in werkelijkheid atollen of koraalriffen, die prachtige blauwe lagunen omsluiten. De Marshall-eilanden bestaan uit twee „ketens” van eilanden die ongeveer 1287 kilometer lang zijn en op een afstand van 209 kilometer van elkaar liggen. Voor de Marshallezen staat de groep in het oosten bekend als de Ratak- („Zonsopgang”) eilanden en de „keten” in het westen als de Ralik- („Zonsondergang”) eilanden. De tropische Marshall-eilanden bevinden zich 3200 kilometer ten zuidwesten van Hawaii.
HEN BETER LEREN KENNEN
De Marshallezen zijn sympathieke mensen die kort van postuur en gedrongen van lichaamsbouw zijn. Zij zijn een menging van zuidoostaziatische (voornamelijk Indonesische) en Europide rassen, maar worden niet onder de Polynesiërs gerekend. Zij leven in een wereldje waar men geen gejaagdheid kent; een kalme oceaanwind, tropische hitte en een hoge vochtigheidsgraad maken dat de mensen niet aan haasten denken. Er bevinden zich onder de Marshallezen uitstekende navigators die een opmerkelijk talent vertonen om zonder instrumenten te navigeren.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Kwajalein, het bekendste atol van de Marshall-eilanden een Japans bolwerk. De Japanners werden in 1944 in slechts vijf dagen van hevige strijd uit Kwajalein verdreven, maar in de twee maanden die hieraan voorafgingen, hadden de geallieerden 15.000 ton explosieven op het atol neergeworpen. Zowel de Japanners als de Amerikanen hebben hun invloed op de Marshallezen achtergelaten. Personen van middelbare leeftijd en ouder kunnen hier Japans spreken en lezen, terwijl de jongere generatie zich met Engels kan ’redden’. De dagelijkse conversatie wordt echter bijna uitsluitend in het Marshallees gevoerd. Tegenwoordig is de bevolking voor de ene helft katholiek en voor de andere helft protestants. De ware aanbidding wordt hier echter ook beoefend. Hoe is dit in zijn werk gegaan?
Powell Mikklesen, een zakenman uit de Verenigde Staten, was de eerste getuige van Jehovah die op de Marshall-eilanden voet aan wal zette. Hij begon de Koninkrijksboodschap hier eind 1960 bekend te maken. Later legden hij en zijn vrouw Naoma met hun 9 meter lange jacht „Integrity” („Rechtschapenheid”) de 3200 kilometer van Hawaii naar de Marshall-eilanden af. Door een navigatiefout kwamen zij op het atol Aur terecht, waar zij de inboorlingen op de rand van de hongerdood aantroffen. Zij redden hen door hun eigen voorraden met hen te delen. Dit leidde tot een gunstige reactie op het verzoek of er zendelingen van Jehovah’s Getuigen op de Marshall-eilanden mochten komen, een verzoek dat vroeger was afgewezen. Deze zendelingen kwamen uit Hawaii en hebben het werk dat door de Mikklesens was begonnen, moedig voortgezet.
DE EILANDBEWONERS REAGEREN GUNSTIG
Het „goede nieuws” schenkt veel Marshallezen geestelijke vrijheid. De protestantse en katholieke kerken leren hier bijvoorbeeld dat de hel een grote kokende „ijzeren pot” in de hemel is, waar de goddelozen lijden doordat zij met de helft van hun lichaam in het kokende water worden gedompeld, terwijl de andere helft folterende pijnen ondergaat doordat het door de maden wordt opgegeten. Jehovah’s Getuigen leggen degenen die willen luisteren echter uit dat de bijbelse hel het gemeenschappelijke graf van de mensheid is en dat de doden geen bewust zijn hebben noch ergens gepijnigd worden. — Pred. 9:5, 10; Ezech. 18:4.
Wat is het een vreugde de krachtige uitwerking te zien die Gods Woord en geest hier op het gezinsleven hebben! Eén echtpaar met kinderen stond op het punt uit elkaar te gaan. Hesburn, de man, had de reputatie een zware drinker en een opruier te zijn. Af en toe sloeg hij zijn vrouw, Tarelong, die met Jehovah’s Getuigen de bijbel begon te bestuderen. Toen Tarelong op zekere avond weer door haar dronken man was geslagen, voelde zij een krachtige drang om zelfmoord te plegen, maar zij wendde zich in gebed tot Jehovah en vroeg om kracht. Binnen enkele minuten kwam haar man weer het huis binnen en bood voor het eerst zijn excuses aan voor zijn wrede behandeling. Hij vernam dat Tarelong zich wilde laten dopen en zei dat hij ook ondergedompeld wilde worden. Een zendeling bezocht Hesburn om zijn beweegredenen te weten te komen, en deze vroegere tegenstander wilde per se gedoopt worden. Er werd dus met een „stoomcursus” begonnen en binnen twee weken kon Hesburn fundamentele bijbelse vragen op bevredigende wijze beantwoorden. Dit paar liet hun huwelijk legaliseren en werd op een kringvergadering gedoopt. Op het ogenblik is Hesburn een aangestelde ouderling in de gemeente Majuro, terwijl Tarelong het „goede nieuws” dagelijks als een gewone pionierster aan anderen bekendmaakt.
Spiritisme viert op de Marshall-eilanden hoogtij. Op elk atol wonen mensen die anderen met „demonenmacht” genezen of vervloeken. Twee beroemde „demonen” zijn Worejabato en Limokein, en personen die onder hun macht werkzaam zijn, maken er aanspraak op niet alleen ziekten te kunnen genezen, maar ook niets vermoedende bloedverwanten onder een doodsvervloeking te kunnen plaatsen. Een man kan de medicijnman betalen om ervoor te zorgen dat het meisje van zijn dromen verliefd op hem wordt. Veel mensen lopen in een versufte toestand rond of handelen vreemd, en degenen die hen kennen, zeggen dat deze personen door de „demonengeneeskunst” zijn vervloekt.
Levi en Liellen, een bejaard echtpaar, stonden bekend om hun mystieke krachten. Veel mensen, met inbegrip van enkelen die een hoge positie in de kerken van de christenheid bekleedden, consulteerden dit echtpaar en betaalden hoge prijzen voor genezingen en voor vervloekingen die over anderen werden uitgesproken. Toen Levi en Liellen echter de bijbelse waarheid vernamen dat spiritisme uit de Duivel is en „iets verfoeilijks” is in Gods ogen, hielden zij onmiddellijk met deze praktijk — waarmee zij hun leven lang in hun levensonderhoud hadden voorzien — op, tot grote teleurstelling van hun vroegere klanten. Wat brengt de waarheid een verlichting en vreugde voor degenen die van de verslavende macht van de demonen zijn bevrijd! — Joh. 8:32; Deut. 18:10-12.
DE BIJBELSE WAARHEID OVERWINT VREES
Eén oudere dame wier mensenvrees door liefde voor de bijbel werd overwonnen, was Anne Lelet. Haar man was predikant en zij had persoonlijk les gegeven aan zendingsscholen op Kwajalein en Majuro. In 1966 raakte zij aan haar rechterzijde verlamd als gevolg van een beroerte. Vijf jaar later vond zij in haar bijbel de Marshallese brochure „Dit goede nieuws van het koninkrijk”. Haar dochter, die op Ebeye met Jehovah’s Getuigen studeerde, had het in haar bijbel gestopt. Anne wilde ook studeren, en zij nam de fundamentele waarheden van de bijbel snel aan.
Minder dan een maand later kreeg Anne in verband met de dood van haar schoondochter een geloofsbeproeving te verduren die met de Marshallese gewoonte „Eoreak” verband hield. Volgens deze gewoonte komen alle familieleden en vrienden zes dagen na de begrafenis bijeen om de rouwperiode af te sluiten. Men gelooft dat de geest van de dode dan opstaat, naar de lagune loopt, zich in water baadt, in zijn handen klapt en ten hemel vaart. Alle familieleden en vrienden onderhouden deze dag om indien nodig een verzoening tot stand te brengen of om geschillen op te lossen die men misschien met de overledene heeft gehad. Omdat Anne weigerde met deze onschriftuurlijke gewoonte mee te doen, zette haar zoon haar en haar zieke, bedlegerige man uit zijn huis. Zij bleef echter studeren en legde een groot vertrouwen in Gods Woord aan de dag.
Toen Anne haar eerste christelijke vergadering wilde bezoeken, wachtte zij op een taxi. Maar toen deze niet kwam, liep zij de 320 meter naar de Koninkrijkszaal, wat in haar omstandigheden heel inspannend was. Zij kwam uitgeput aan, want dit was de eerste keer sinds haar verlamming dat zij zo’n afstand had gelopen. In april 1972, toen zij 72 jaar oud was, begon zij het „goede nieuws” van huis tot huis bekend te maken. De mensen waren stomverbaasd dat deze protestantse onderwijzeres van religie was veranderd en dat haar gezondheid zo geweldig was verbeterd. Door haar getuigenisactiviteit van huis tot huis heeft zij klaarblijkelijk meer kracht gekregen en heeft zij beter leren lopen. Anne werd in december 1972 weduwe, werd de volgende maand gedoopt en werd in december 1975 een volle-tijdbekendmaakster van het Koninkrijk, ofte wel een gewone pionierster.
UITSTEKENDE VOORUITZICHTEN
Thans zijn er in drie gemeenten op Majuro en Ebeye 192 bekendmakers van het Koninkrijk. De mensen hier op de Marshall-eilanden reageren gunstig op de waarheid. Deze belangstelling wordt weerspiegeld in het feit dat de in 1977 gehouden Gedachtenisviering ter herdenking van Jezus Christus’ dood door 539 personen werd bijgewoond.
Gedurende het dienstjaar 1977 genoten Jehovah’s Getuigen op de Marshall-eilanden een toename van 3 percent in het aantal van degenen die het „goede nieuws” aan anderen predikten, terwijl 15 percent van hen het volle-tijd pionierswerk op zich had genomen. Wat is het een vreugde om op de ver verwijderde en afgelegen eilanden en atollen van de Marshall-eilanden één Getuige op elke 130 personen te zien! Met de hulp van Gods geest die op hen rust, volharden Marshallese christenen in Jehovah’s aanbidding, terwijl zij op deze prachtige atollen in de Grote Oceaan ijverig ’zijn lof vertellen’. — Jes. 42:12.