Vragen van lezers

● Mannen schijnen zo dikwijls de taak de kinderen groot te brengen en straf toe te dienen aan hun vrouw over te laten. Wat zegt de bijbel hierover? Is dat echt „het baantje van de vrouw”?

Het is waar dat mannen in veel gebieden van mening zijn dat de vrouw de aangewezen persoon is om de kinderen leiding te geven en te corrigeren. Maar de bijbel is het hier niet mee eens; hij toont duidelijk dat beide huwelijkspartners die plicht hebben. — Spr. 1:8.

Natuurlijk dient iemand redelijk te zijn en de omstandigheden die in veel gezinnen heersen, realistisch te bezien. Vaak zal de echtgenoot zijn wereldse werk hebben om het gezin te onderhouden, zodat hij een groot deel van de dag weg is. En in veel gevallen werkt de vrouw de meeste tijd thuis: haar waardevolle bijdrage aan het geluk en welzijn van het hele gezin levert zij dan daar. Als zij van het team van man en vrouw degene is die overdag geregeld contact met de kinderen heeft, zal zij hen uiteraard veel van de leiding en het strenge onderricht geven die zij nodig hebben.

Maar wat werkelijk steeds meer vrouwen wrevelig maakt, is dat hun echtgenoot niet graag een aandeel heeft aan het opvoeden van de kinderen wanneer hij thuis bij zijn gezin is.

De bijbel heeft wijze en leerzame dingen over het opleiden en streng onderrichten van kinderen te zeggen. Wij lezen bijvoorbeeld: „Leid een knaap op overeenkomstig de weg voor hem; ook als hij oud wordt, zal hij er niet van afwijken. Tuchtig uw zoon en hij zal u rust verschaffen en uw ziel veel genot schenken” (Spr. 22:6; 29:17). God legt de verantwoordelijkheid zowel op de vader als op de moeder. Daarom ook is zijn raad aan kinderen: „Bewaar, o mijn zoon, het gebod van uw vader, en verlaat de wet van uw moeder niet. Luister naar uw vader, die uw geboorte veroorzaakt heeft, en veracht uw moeder niet, enkel omdat zij oud geworden is” (Spr. 6:20; 23:22). Dus ook al is de man overdag van huis, hij dient er toch een actieve belangstelling voor te hebben dat de opvoeding van zijn kinderen zal slagen. Hij is niet louter „de kostwinner”.

Hij kan echter moe zijn wanneer hij thuiskomt en daar dan „pais en vree” willen vinden. Wanneer daarom een dagelijks terugkerend probleem in verband met de kinderen ter sprake wordt gebracht, kan hij in de verleiding komen tegen zijn vrouw te zeggen: „Zie zelf maar. Jij trekt de hele dag met ze op en jij kunt dus uitmaken wat het beste voor ze is.” Dat is misschien ook zo, want wellicht heeft zij het probleem die dag moeten oplossen. Maar waarom zou haar echtgenoot niet met haar samenwerken in het grootbrengen van de kinderen wanneer hij thuis is? Dat behoort hij uit liefde en consideratie te doen.

Bovendien is hij als gezinshoofd door God met de verantwoordelijkheid belast de leiding te nemen in het opvoeden en corrigeren van de kinderen. Gods Woord zegt: „Gij, vaders, irriteert uw kinderen niet, maar blijft hen in het strenge onderricht en de gezaghebbende raad van Jehovah grootbrengen” (Ef. 6:4). En de bijbel vergelijkt het heilzame strenge onderricht van Jehovah God met dat van een menselijke vader die zijn kinderen terecht streng onderricht geeft, onderricht dat in zijn kinderen achting opwekt en een vreedzame vrucht afwerpt. — Hebr. 12:7-11.

Dit betekent echter niet dat wanneer hij eenmaal thuiskomt, het allemaal op hem neerkomt. Neen, de bijbel verdeelt de verantwoordelijkheid niet naar gelang van de uren van de dag. Man en vrouw vormen een team waarin beiden de verantwoordelijkheid delen en beiden consideratie met de ander dienen te hebben. Zij behoren beiden te erkennen dat zij, schriftuurlijk gesproken, samen verantwoordelijk zijn om hun kinderen te helpen en te leiden wanneer zij dit maar kunnen (Deut. 11:18-21). Wanneer man en vrouw hierin samenwerken, is aan te nemen dat hieruit geluk en succes zullen voortvloeien. De kinderen zullen er stellig voordeel uit trekken liefdevolle leiding en streng onderricht van beide ouders te ontvangen. En de echtgenoot zal waarschijnlijk merken dat zijn vrouw geen wrevel koestert, maar dat zij er voldoening uit put te weten dat hij haar liefheeft en met haar samenwerkt.

Zelfs in een gemeenschap of een land waar het „de gewoonte” is om het aan de vrouw over te laten de kinderen groot te brengen en streng te onderrichten, zal het voor ons verstandig en goed zijn de weg te volgen die de Schepper in Zijn geïnspireerde Woord heeft aangegeven. Het opvoeden en streng onderrichten van de kinderen is dus niet „het baantje van de vrouw”; het is werk voor de ouders — beide ouders.