Waarom een duif?

● Onmiddellijk na Jezus’ doop in water „daalde de heilige geest in lichamelijke gedaante gelijk een duif op hem neer” (Luk. 3:22). Dit neerdalen van de geest is misschien te vergelijken geweest met het fladderen van een duif wanneer deze gaat neerstrijken.

Duiven werden door de Israëlieten uit de oudheid voor offerandelijke doeleinden gebruikt (Mark. 11:15; Joh. 2:14-16). De vogel was een symbool van onschuld en zuiverheid, zoals duidelijk blijkt uit Jezus’ woorden tot zijn volgelingen: „Geeft er . . . blijk van . . . zo onschuldig als duiven te zijn” (Matth. 10:16). Het was een duif die, na door Noach uit de ark losgelaten te zijn, met een olijfblad terugkeerde en zo aangaf dat de vloedwateren waren afgenomen (Gen. 8:11). Dit wees op het feit dat er een tijd van rust en vrede ophanden was, want betreffende Noach was voorzegd: „Deze zal ons troost schenken voor ons werk en voor de smart van onze handen ten gevolge van de aardbodem, die Jehovah heeft vervloekt” (Gen. 5:29). Bij Jezus’ doop kon de duif derhalve passend de aandacht vestigen op de rol van Jezus als de Messías, de zuivere en zondeloze Zoon van God. En toen Jezus zijn leven ten behoeve van de mensheid offerde, werd de basis gelegd voor een periode van rust en vrede gedurende zijn heerschappij als koning.