Tevredenheid — een begerenswaardig doel

HET is werkelijk bijzonder aangenaam wanneer men tevreden is met wat men heeft. Wanneer iemand tevreden is, draagt dit in grote mate bij tot zijn geluk en innerlijke vrede.

In deze wereld kunnen veel dingen iemand er echter toe brengen zich zorgen te maken en ontevreden te zijn. Oneerlijkheid, ongerechtigheid en andere ondeugden vieren hoogtij. Individueel zullen mensen misschien trachten te doen wat goed is. Maar de woorden van Salomo zijn nog steeds waar met betrekking tot menselijke krachtsinspanningen om de verkeerde dingen van de wereld recht te zetten: „Dat wat krom wordt gemaakt, kan niet recht worden gemaakt.” — Pred. 1:15.

Hoewel wij niet blind moeten zijn voor het verkeerde, moeten wij beseffen dat er dingen zijn die wij eenvoudig niet kunnen veranderen. In plaats van toe te laten dat deze dingen ons voortdurend van streek maken, doen wij er goed aan onze aandacht te richten op positievere en opbouwender dingen. Anders zou het wel eens kunnen zijn dat wij ons zo bezorgd maken dat wij niet meer kunnen genieten van wat heilzaam is. Een bijbelse spreuk zegt dit aldus: „Een neerslachtig mens heeft steeds kwade dagen, voor een blijmoedig karakter is het altijd feest.’ — Spr. 15:15, Petrus-Canisiusvertaling.

Ja, ook al heeft iemand een overvloed aan materiële dingen, kan hij toch toelaten dat iets verdrietigs zijn dagen somber maakt. Beroofd van tevredenheid, is hij verblind voor de zegeningen waardoor hij misschien is omringd. Iemand die daarentegen weinig bezit maar niet toelaat dat onaangename dingen zijn gevoelens gaan beheersen, ervaart elke dag opnieuw weer een innerlijke vreugde. Zijn positieve instelling stelt hem in staat opgewekt te zijn, alsof het voor hem voortdurend feest is. Zo was het met de apostel Paulus gesteld, die over zichzelf en zijn medewerkers zei: „Als treurend, maar ons altijd verheugend.” — 2 Kor. 6:10.

Maar hoe kan iemand de soort van tevredenheid verwerven waardoor zijn leven als een voortdurend feest wordt?

Een fundamentele factor is dat men beseft dat geluk niet in de eerste plaats van materiële voorspoed afhankelijk is. Een liefdevolle, vredige atmosfeer in een huisgezin draagt tot een veel groter geluk bij dan het heerlijkste voedsel of de schitterendste materiële hulpmiddelen. Dit wordt door verscheidene bijbelse spreuken beklemtoond. Wij lezen: „Beter is een schotel groente waar liefde is, dan een aan de kribbe gevoederde stier en haat daarbij” (Spr. 15:17). „Beter is een weinig met rechtvaardigheid, dan een overvloed van produkten zonder gerechtigheid” (Spr. 16:8). „Beter is een stuk droog brood en rust daarbij, dan een huis vol . . . ruzie.” — Spr. 17:1.

Wanneer de waarheid van zulke bijbelse spreuken ter harte wordt genomen, heeft dit een gezonde uitwerking op het gezin. Aangezien ouders hun materiële bezigheden binnen de juiste perken houden, hebben zij meer tijd voor hun kinderen. Hierdoor kunnen nauwe banden van genegenheid worden gesmeed, waardoor het huis tot een plaats wordt waar men zich in vrede en harmonie verheugt.

Het belangrijkste element voor het bezitten van tevredenheid is echter het besef dat een voortreffelijke verhouding tot de Schepper het waardevolste bezit is. „Beter is een weinig in de vrees [dat wil zeggen, een gezonde achting] voor Jehovah, dan een overvloedige voorraad en verwarring daarbij.” — Spr. 15:16.

„Verwarring”, dat wil zeggen, bezorgdheid en rusteloos moeite doen en worstelen, is het gevolg wanneer de Schepper wordt genegeerd en het najagen van materiële bezittingen het belangrijkste doel in het leven wordt. Wanneer iemand zijn energie vervolgens in verband met zulk een „verwarring” heeft opgebruikt en zijn leven ten einde loopt, blijkt zijn handelwijze leeg en betekenisloos te zijn. Hij heeft geen idee van wat er terecht zal komen van de dingen die hij door zijn rusteloze gezwoeg heeft bijeengegaard. De geïnspireerde psalmist schreef: „Ieder mens is enkel een zucht, en als een schaduwbeeld wandelt hij rond; voor niets maakt hij zich druk en verzamelt zich schatten, zonder te weten wie ze zal krijgen” (Ps. 39:7 6, PC). Evenzo merkte de wijze koning Salomo op: „Ik, ja ik, haatte al mijn harde werk waaraan ik hard werkte onder de zon, dat ik zou achterlaten voor de mens die na mij zou komen. En wie weet of hij wijs zal blijken te zijn of dwaas? Toch zal hij gaan heersen over al mijn harde werk waaraan ik hard heb gewerkt.” — Pred. 2:18, 19.

Hoewel het leven van materialistisch ingestelde mensen vaak frustrerend en leeg is, is dat niet het geval met het leven van degenen die een juiste achting hebben voor de Schepper. Daarom kon koning Salomo zijn onderzoek naar het getob en het gezwoeg van de mensen besluiten met de woorden: „Het slot van de zaak, nu alles is gehoord, is: Vrees de ware God en onderhoud zijn geboden. Want dit is de gehele verplichting van de mens.” — Pred. 12:13.

Iemand die een gezonde vrees voor de Schepper heeft, maakt niet de fout zijn gehele leven rondom materiële bezigheden op te bouwen. Zijn houding is als die van de christelijke apostel Paulus, die schreef: „Wij hebben niets in de wereld meegebracht en kunnen er ook niets uit meenemen. Wanneer wij daarom voedsel en kleding hebben, zullen wij daarmee tevreden zijn” (1 Tim. 6:7, 8). Deze realistische kijk op materiële dingen beschermt iemand tegen bittere teleurstelling als de omstandigheden zouden veranderen en zijn bezittingen verloren zouden gaan.

Degenen die Jehovah God vrezen, raken bovendien niet in paniek wanneer zij tegenspoed ondervinden. Zij weten dat hun hemelse Vader hen niet in de steek zal laten en hen niet in een totaal hulpeloze toestand zal achterlaten. Hun gedachten komen overeen met die van de geïnspireerde psalmist: „Op God heb ik mijn vertrouwen gesteld, ik zal niet bevreesd zijn. Wat kan de aardse mens mij doen?” — Ps. 56:11.

Iemand die in een intieme verhouding tot Jehovah God staat, kan ongeacht de omstandigheden waarin hij verkeert, tevreden zijn. Hij weet dat de moeilijkheden die hij misschien ervaart, slechts „van korte duur . . . en licht” zijn vergeleken met de schitterende beloning van eeuwig leven die God hem kan schenken (2 Kor. 4:17). Dit stelt hem in staat zijn innerlijke vreugde te behouden en met vertrouwen de toekomst tegemoet te zien. Iemand die dit inderdaad deed, was de christelijke apostel Paulus. In zijn brief aan de Filippenzen zei hij: „Ik heb geleerd om in welke omstandigheden ik ook verkeer, genoegen te nemen met wat ik heb. Ik weet inderdaad wat het zeggen wil weinig te hebben, ik weet inderdaad wat het zeggen wil overvloed te hebben. In alles en in alle omstandigheden heb ik van beide het geheim geleerd: verzadigd te zijn en honger te lijden, overvloed te hebben en gebrek te lijden. Voor alle dingen bezit ik de sterkte door hem die mij kracht verleent.” — Fil. 4:11-13.

Tevredenheid, zoals de apostel Paulus deze bezat, is beslist een begerenswaardig doel. Ze helpt iemand de pijn, frustratie en leegheid te vermijden van een leven dat uitsluitend op materiële bezigheden is gebaseerd. En ze stelt iemand in staat het hoofd te bieden aan onaangename omstandigheden, thans vreugde uit het leven te putten en tot het geluk van anderen bij te dragen.