Zij ’zien het goede wegens hun harde werk’
POESAN, in Korea, is een stad die wemelt van de mensen. In minder dan dertig jaar is de bevolking er op explosieve wijze van een kwart miljoen tot anderhalf miljoen toegenomen, en ze blijft nog steeds in aantal groeien! Poesan verkreeg aanzien gedurende de Koreaanse oorlog, toen de stad een tijdlang dienst deed als de bevoorradingsstad van het land en als een opvangcentrum voor de vele duizenden vluchtelingen die er vóór de communistische invasie een heenkomen zochten.
Onder deze vluchtelingen bevonden zich enkele personen die geloof stelden in de bijbelse Koninkrijksbeloften van God en die net zo handelden als de vroege christenen toen zij „werden verstrooid”: zij bleven „het goede nieuws van het woord” bekendmaken. Als gevolg hiervan werd er in Poesan een gemeente van Jehovah’s Getuigen opgericht. Dat was in 1950. Tegen 1976 was die eerste gemeente echter tot vierenvijftig gemeenten in het gebied van Poesan uitgegroeid. — Hand. 8:4.
Deze expansie, alsook de bevolkingstoename, heeft problemen met zich meegebracht. In een dichtbevolkte stad werd het voor Jehovah’s Getuigen vrijwel onmogelijk vergaderplaatsen voor hun halfjaarlijkse kringvergaderingen te huren. Wat kon hieraan gedaan worden? In veel Westerse landen bouwden de Getuigen in verband met deze vergaderingen zalen. Als dit in Amerika en in Europa mogelijk was, waarom dan niet in Azië? En dus vatten de Koreaanse Getuigen het plan op om dit eveneens te doen.
Hoe konden zij in een land dat zo hevig door economische problemen werd geteisterd, dit grote project financieren? Een van de Getuigen verkocht zijn bedrijf en stond een groot gedeelte van de opbrengst af voor de zaalbouw. Dit vormde een goede stimulans, en de noodzakelijke bijdragen stroomden binnen, zodat de zaal tegen de tijd van voltooiing nagenoeg betaald was. Er bestaat geen twijfel over dat Jehovah’s geest zijn volk ertoe heeft aangespoord om van ganser harte steun te verlenen aan deze krachtsinspanning, die te bestemder tijd wonderbaarlijke geestelijke zegeningen voor hen zou afwerpen.
Het werk moest snel gebeuren, tussen het eind van de winter en het begin van de kringvergaderingen in het voorjaar. In slechts twee maanden tijds was de congreshal inderdaad voltooid! De meeste bouwwerkzaamheden werden door vrijwilligers verricht, en de Getuigen werkten zo hard dat de verbaasde omwonenden niet konden geloven dat zij het vierurige middernachtelijke werkverbod in acht hadden genomen. Dit hadden zij echter wel gedaan. En een schitterend, betonnen bouwwerk, dat er helder en vrolijk uitziet en plaats biedt aan ongeveer 1200 mensen, was het resultaat.
„Plaats biedt” — ja, volgens de Koreaanse gewoonte, op de prachtige houten vloertegels. Tijdens de inwijdingsdag van de congreshal — 5 april — werd deze zitgelegenheid gecomprimeerd om aan een beperkte groep van 1300 personen plaats te bieden. Ieder kreeg bij het betreden van de zaal een plastic zak voor zijn schoenen en het gebruikelijke Oosterse aandenken — bij deze gelegenheid een ballpoint met een inscriptie ter gelegenheid van de inwijding. Allen waren verrukt over het schitterende podium, de uitstekende geluidsinstallatie, het doopbassin op de tweede verdieping en de Oosterse tuin die vóór het gebouw werd aangelegd.
De inwijdingslezing werd uitgesproken door Milton Hamilton, een van de hardwerkende zendelingen die onmiddellijk na de Koreaanse Oorlog had meegeholpen Jehovah’s werk in Poesan van de grond te krijgen. Er hebben in de loop der jaren ongeveer vijfentwintig zendelingen in Poesan gewerkt, en wat schenkt het hun allen, en ook de Koreaanse Getuigen aldaar, nu een vreugde ’het goede te zien wegens hun harde werk’! Jehovah’s Getuigen in Poesan zijn erg blij met deze eerste Congreshal in het Oosten, hetgeen wel bleek uit de vreugdetranen waardoor zij hun dankbaarheid toonden. — Pred. 2:24.
[Illustratie op blz. 756]
Congreshal in Poesan, Korea