Inzicht in het nieuws

Van wie is het denkpatroon afkomstig?

● De wonderen der schepping blijven geleerden verbazen. Een voorheen verkeerd begrepen kenmerk van bepaalde klimplanten vormt hier een voorbeeld van. „Het is boeren reeds lang bekend dat als men een stok bij een bonenplant zet, de boon de stok zal vinden en erlangs zal opgroeien”, aldus onderzoeker Dr. Donald R. Strong Jr. In 1925, zo zegt hij, merkte één waarnemer op dat een klimplant een stok volgde die dagelijks werd verzet, waarna hij concludeerde dat hierdoor werd bewezen dat de klimplanten „denken”. Is dit het geval?

Welnu, de meeste planten zijn „fototropisch”, dat wil zeggen, ze groeien naar het licht toe. Nu geloven geleerden echter dat bepaalde klimplanten „scototropisch” zijn — dat ze naar de duisternis groeien, naar een boomstam, om te klimmen. Heeft de klimplant de boom echter bereikt, dan wordt ze op opmerkelijke wijze weer fototropisch, net zoals elke andere plant. Is hierbij een bepaald „denkpatroon” betrokken? Van wie is dit dan afkomstig?

Naar de werkelijke bron verwijzend, verschaft de vermaarde natuurwetenschappelijke geschiedschrijver Loren Eiseley stof tot nadenken. In een artikel in het tijdschrift „Audubon” verbaast hij zich over de instinctieve waarneming die bij bepaalde diersoorten wordt aangetroffen. Hoewel hij „een evolutionist” is, geeft hij toe dat hij met tegenzin wordt getrokken tot „het afschuwelijke andere uiterste van de bijbelse uitdaging [in Jesaja 55:8], ’Uw wegen zijn niet mijn wegen’”. Hij zegt: „Ik had ten slotte het gevoel gekregen dat de menselijke versie van evolutionaire gebeurtenissen misschien wel te simplistisch was om die te geloven.” Het bewijs van een „denkpatroon” dat in de schepping wordt aangetroffen, dwingt ons derhalve Degene te erkennen wiens „onzichtbare hoedanigheden . . . van de schepping der wereld af duidelijk [worden] gezien, omdat ze worden waargenomen door middel van de dingen die gemaakt zijn”. — Rom. 1:20.

„De grenzen aan de groei”

● Op de eerste van vijf internationale conferenties over „De grenzen aan de groei” waarschuwde de voormalige voorzitter van de Europese Economische Gemeenschap, Sicco Mansholt, 300 geleerden en leidinggevende personen voor rampen die de mensheid bedreigen. Hij verklaarde dat toenemende honger, zoetwatertekorten en nucleair afval grote politieke instabiliteit en rampspoed tot gevolg kunnen hebben. Het antwoord, zo zei hij, is gelegen in een politieke en economische „nieuwe orde”. „Om supranationale problemen onder de knie te krijgen hebben wij supranationale instellingen en macht nodig”, aldus Mansholt.

Welke vooruitzichten zijn er echter dat „supranationale instellingen en macht” in de wereld hun intrede zullen doen? „Er blijken geen wereldleiders te zijn die voldoende inzicht hebben om deze taak op zich te nemen”, merkte hij op.

Veel wereldleiders erkennen dat supranationale autoriteit noodzakelijk is en dat zij deze niet van de zijde van hun medemensen kunnen verwachten. Het werkelijk realistische antwoord met betrekking tot de noodzaak van supranationale autoriteit wordt in de bijbel aangetroffen: „In de dagen van die koningen zal de God des hemels een koninkrijk oprichten dat nooit te gronde zal worden gericht.” Dat supranationale koninkrijk zal werkelijk degenen „verderven die de aarde verderven”. — Dan. 2:44; Openb. 11:18.