Het waardevolste bezit vinden

EEN verrassend groot aantal mannen en vrouwen bemerkt dat er een bezit bestaat dat zo kostbaar is dat het alles overschaduwt wat in materieel opzicht waardevol is. Dat zij dit bezit hebben verworven, heeft een heilzame uitwerking op hun leven gehad en hun een vreugde en voldoening geschonken die met geen geld te koop zijn. Wat is dit bezit?

Het is een goede verhouding tot de Schepper, gebaseerd op een nauwkeurige kennis van zijn wil en een levenswijze die daarmee in overeenstemming is. Degenen die zich in deze verhouding verheugen, zijn er zo blij over dat zij de kennis die zij hebben verkregen, ijverig met anderen delen.

Sommigen hebben materiële voordelen opgegeven ten einde meer tijd te hebben om hun medemensen op de hoogte te brengen van wat zij als het waardevolste bezit hebben leren kennen. Dat is hetgeen een elektrotechnicus die voor de Hitachi-industrieonderneming in Japan werkte, heeft gedaan. Hij vertelt hoe dit in zijn werk ging:

„Ik reisde in verband met mijn werk heel Japan door en ging vaak naar landen overzee, naar Perzië en de Verenigde Staten. Op een van mijn reizen werd ik door mijn vrouw vergezeld, en wij overnachtten in een flat in Placerville, bij Sacramento in Californië. Bij die gelegenheid brachten Jehovah’s Getuigen ons een bezoek en wij namen een exemplaar van de tijdschriften The Watchtower en Awake! Aangezien ons Engels beperkt was, staken wij er niet erg veel van op.

Kort hierna gingen wij terug en namen wij onze intrek in een bedrijfsflat in de stad Hitachi, Japan. Wij waren nauwelijks gearriveerd of mijn vrouw kreeg bezoek van een dame die haar dezelfde twee tijdschriften aanbood — dat wil zeggen, de omslag zag er hetzelfde uit maar de titels waren in het Japans. Dit vormde voor mijn vrouw onmiddellijk het bewijs dat de activiteit van Jehovah’s Getuigen internationaal was. Zij nam de tijdschriften gretig aan. De Japanse Getuige kwam herhaaldelijk terug en het duurde niet lang of mijn vrouw bestudeerde geregeld de bijbel met haar.”

Na verloop van tijd begon ook de man te studeren en werd hij net zo enthousiast over de studie als zijn vrouw. Beiden bleven vorderingen maken totdat zij op een kringvergadering van Jehovah’s Getuigen in Adachi, Tokio, werden gedoopt.

Aangezien zij beseften hoezeer een nauwkeurige bijbelkennis hun tot voordeel had gestrekt, wilden zowel hij als zijn vrouw er zoveel mogelijk tijd aan besteden om anderen te helpen deze kennis te verwerven. Zij wilden „pioniers” zijn door minstens honderd uur per maand aan het prediken en onderwijzen van de bijbelse waarheden aan anderen te besteden, terwijl zij ook nog voor hun kleine jongen moesten zorgen. De echtgenoot besefte echter dat zolang hij een volle dagtaak had aan zijn werk bij de Hitachi-industrieonderneming, hij eenvoudig geen „pionier” kon zijn. Wat deed hij derhalve? Hij vervolgt:

„Ik nam ontslag bij mijn firma. Mijn vrouw en ik gingen privé-les geven en onderwezen op bijna alle avonden vijf of zes leerlingen van de laagste klassen van de middelbare school. In plaats dat wij contact opnamen met ouders, begonnen ouders contact op te nemen met ons en ons te vragen hun kinderen te onderwijzen. Al gauw hadden wij meer dan twintig leerlingen. In juli 1972 werd ik gewone pionier, en mijn vrouw volgde mij in mei 1973. Hoewel wij de woning van de Hitachi-onderneming moesten verlaten, konden wij in de stad Hitachi een heel geschikte gerieflijke driekamerflat huren voor slechts ƒ 30,– per maand. Door spaarzaam te leven en voedzame spijzen te nuttigen, hebben wij er geen moeite mee gehad om in onze volle-tijddienst voor Jehovah te volharden.”

Over de uitwerking die deze activiteit op hun zoon had, merkt de echtgenoot op: „Onze vierjarige jongen, Sjinja (wat ’Het is waarheid’ betekent) is dol op de dienst. Zelfs als het ’s morgens stortregent, roept Sjinja uit: ’Ikitai! Ikitai!’ (’Ik wil gaan! Ik wil gaan!’) en dan gaan we dus. Om tijd en benzine te sparen, leiden wij ’s middags in slechts één buurt bijbelstudies en brengen wij daar nabezoeken bij geïnteresseerde personen, waarna wij elkaar weer bij de auto ontmoeten als het tijd is om naar huis te gaan. Sjinja gaat meestal met mij mee, hetgeen het voor mij mogelijk maakt om vrouwen te bezoeken, die zich misschien niet op hun gemak zouden voelen als ik alleen zou komen.”

Deze vroegere elektrotechnicus en zijn vrouw zijn dolgelukkig met het leven dat zij nu leiden. Hij merkt op: „Ik heb gemerkt dat een van mijn grootste vreugden is dat ik vrij ben van de spanning om de hele dag met mensen om te gaan wier gedachten alleen maar op de wereld gericht zijn. Nu gaan wij voornamelijk om met medechristenen die er belangstelling voor hebben anderen te helpen een nauwkeurige bijbelkennis te verkrijgen, en met rechtvaardig gezinde mensen die de bijbel met ons bestuderen. ’Pionieren’ heeft ons gezin werkelijke vreugde geschonken!”