Wanneer de prediking een werkelijke uitdaging is

HOE zou u het vinden als u de toewijzing zou ontvangen om in een gebied te prediken dat bijna half zo groot is als Europa of de Verenigde Staten? En hoe zou u het vinden als dit gebied voornamelijk uit woestijnen blijkt te bestaan, waar de hitte van een meedogenloze zon vaak een temperatuur van 50 graden Celsius bereikt? Zou u de uitnodiging aanvaarden om te prediken in een gebied waar de onverharde wegen, het stof, de vliegen, de zwermen andere insekten en de stortregens die er soms kunnen voorkomen, schijnbaar eindeloze moeilijkheden veroorzaken?

Mijn vrouw en ik ontvingen de toewijzing om in het binnenland van Australië te prediken, en wij hebben die toewijzing aanvaard. U zult verbaasd zijn te weten hoe groot Australië is — het is achtenvijftig maal zo groot als Engeland! Het heeft meer sneeuwgebieden dan Zwitserland, meer meren dan Schotland, Nederland, Frankrijk en België samen en meer zon en branding dan Hawaii, Tahiti, Bali, Fiji en Pago-Pago bij elkaar. En de woestijnen van Australië behoren tot de grootste ter wereld.

Twee jaar achtereen hebben wij in deze woestijngebieden gereisd, waarbij wij elke zes maanden ongeveer 16.000 kilometer aflegden om veertien gemeenten en zeven kleine groepen van Jehovah’s Getuigen te bezoeken. Weet u wat erbij betrokken is om in dit Australische binnenland van gemeente tot gemeente te reizen?

VOORBEREIDINGEN VOOR DE REIS

Eerst moest onze auto in gereedheid worden gebracht om bestand te zijn tegen het gehots over nagenoeg onbegaanbare wegen, tegen het oversteken van rivieren en tegen stof. Vooral de 4800 kilometer onverharde weg die wij elke keer op onze kringreis moesten afleggen, vergde veel van de auto.

Om onze voorruit te beschermen, plaatsten wij er een rooster voor. Vervolgens installeerden wij een kangoeroe-traliewerk om schade te voorkomen als kangoeroes, die door de naderende koplampen waren verblind, tegen de auto zouden springen. Aan de onderkant van de voorzijde van de auto werden grotere springveren bevestigd, ten einde de motor en de versnellingsbak hoger van de grond te lichten. Aan de achterkant werd de benzinetank door een zuiver stalen plaat beveiligd, om te voorkomen dat deze door stenen zou worden doorboord. Ten slotte werd er een differentieelbeugel geïnstalleerd, om te voorkomen dat het differentieel te veel op en neer zou bewegen en daardoor de weg zou kunnen raken.

Onze auto is voorzien van een imperiaal dat bijna het gehele dak van de auto bedekt. Wij gebruikten elke centimeter ervan voor het opbergen van reserve buiten- en binnenbanden, jerrycans met reserve-benzine en -olie, filters, een luchtpomp, sleeptouwen, krikken, accu-oplaadkabels, was- en drinkwater en gereedschap en reserve auto-onderdelen voor het verrichten van praktisch elke mogelijke reparatie aan de auto. U hebt gelijk wanneer u de conclusie trekt dat iemand die voor een predikingstoewijzing in dit gebied in aanmerking wil komen, eerst een goede monteur moet zijn. De noodzaak om goed voorbereid te zijn, wordt beklemtoond door het feit dat elk jaar opnieuw mensen als gevolg van de ondraaglijke hitte in hun gestrande auto’s sterven. De benzinestations liggen vaak meer dan 450 kilometer uit elkaar en men komt zelden een andere auto tegen.

Als nog een belangrijk onderdeel van de voorbereiding moeten alle kleren in plastic ingepakt worden voordat men ze in de koffer stopt. Vervolgens wordt de koffer in canvas gewikkeld. Waarom? Omdat de kleren anders onder het talkachtige fijne stof komen te zitten.

ERVARINGEN OP DE WEG

Gewoonlijk besteedden wij het eerste gedeelte van de week aan reizen en het laatste gedeelte aan het predikingswerk met een gemeente van Getuigen. De afstanden tussen de gemeenten of geïsoleerde groepen die wij bezochten, bedroegen gemiddeld 800 kilometer. Dit betekende dat wij elke week één of twee nachten in onze auto of op de weg sliepen, in temperaturen van 37 of meer graden Celsius.

Toen wij de 1200 kilometer van Wyndham, West-Australië, naar Broome aflegden, kregen wij met regen te kampen. Soms moesten wij de weg verlaten en dwars door het land rijden om niet in moeilijkheden te komen. Of wij moesten de auto uitstappen en mierenhopen verplaatsen om er gaten in de weg mee op te vullen. Maar als ik dan de auto duwde en mijn vrouw achter het stuur zat, slaagden wij erin weer op gang te komen.

De eerste keer dat wij onze kringreis maakten zagen wij op de gehele route van 16.000 kilometer geen enkel grassprietje, op één stad na. De droogte was verzengend! Maar zoals in de Schrift te kennen wordt gegeven, kunnen de woestijnen na de regenval bloeien als de saffraan (Jes. 35:1) Na de regens in het regenseizoen hebben wij over een afstand van duizenden kilometers gezien hoe de meest prachtige bloemen de aarde letterlijk bedekten zover het oog maar reikte. Ook wemelt het woestijngebied van wild, met inbegrip van kangoeroes, hagedissen, wilde apen, paarden, emoes, dingo’s en zelfs een paar kamelen.

Een bepaalde streek, waar wij een afstand van 730 kilometer over een onverharde weg moesten afleggen, was bijzonder geïsoleerd en heet. Om wat lichter te kunnen reizen, hadden wij besloten onze extra watervoorraad achter te laten. Maar onderweg kregen wij een lekke band en later een klapband. Onze twee reservebanden waren nu in gebruik; er waren vrijwel geen auto’s op de weg en wij moesten nog 195 kilometer afleggen voordat wij de volgende plaats bereikt hadden.

Zonder veel te zeggen en met een kloppend hart ploeterden wij met een snelheid van dertig kilometer voort gedurende een tijd die een eeuwigheid leek te duren, bang dat een volgende band het zou begeven. De temperatuur schommelde om de 45 graden Celsius en alles wat wij bij ons hadden was een halve waterzak met warm water. Plotseling hadden wij weer een lekke band, maar wij hadden de buitenwijken van de stad bereikt. Het was goed om die avond weer in de „beschaafde wereld” terug te zijn.

Bij een andere gelegenheid viel er onverwachts zo’n hevige regen dat grote vrachtauto’s langs de weg in de modder waren vastgelopen. „Het lukt je nooit, makker”, zei één vrachtautochauffeur tegen mij. Wij zeiden echter dat wij op zijn minst een kijkje zouden nemen om het te proberen. De weg leek inderdaad onbegaanbaar, en daarom parkeerden wij onze auto midden op de weg en gingen eerst een paar uur slapen.

De volgende ochtend waarschuwde ik mijn vrouw. Ik kreeg de auto „niet aan de praat”. Na de motor vervolgens zorgvuldig verwarmd te hebben, en met de woest rijdende bijbelse persoon Jehu in gedachten, slaagde ik erin onze „wagen” luid sputterend de heuvel te laten oprijden, waarbij modder en slik alle kanten opspoten (2 Kon. 9:20). Het is soms werkelijk noodzakelijk wilskracht ten toon te spreiden. Wij hadden ons nu eenmaal vast voorgenomen de volgende gemeente te bereiken om te zamen met onze christelijke broeders aldaar aan het predikingswerk deel te nemen.

Wij slaagden er echter niet altijd in ons aan ons schema te houden. Ten gevolge van overstromingen moesten wij bij een zekere gelegenheid 4180 kilometer omrijden om een gemeente te bezoeken! In plaats dat wij dus vroeg in de week aankwamen, arriveerden wij pas op donderdagavond, moe en vooral stoffig en verwaaid. Dit kwam onder andere doordat wij over een afstand van 720 kilometer met een kapotte voorruit hadden gereden. Wij slaagden er echter in van vrijdag tot en met zondag met de gemeente aan het predikingswerk deel te nemen.

De afstanden die afgelegd moesten worden om naar christelijke congressen te gaan, waren zelfs nog groter. Wij maakten bijvoorbeeld een rondreis van 9500 kilometer om een internationaal congres in Sydney bij te wonen, waarbij wij vanuit Port Hedland vertrokken en naar Mount Newman terugkeerden. Met het oog op mogelijke problemen namen wij voor zulke reizen altijd een voedselvoorraad mee waarmee wij het gewoonlijk twee weken konden stellen. Koeken en bonen vormden mijn lievelingsvoedsel, terwijl mijn vrouw dol was op sardientjes in blik.

Soms moest ik een paar dagen werelds werk verrichten om voldoende geld te hebben voor het onderhoud van onze auto. Ik zal nooit de tijd vergeten toen ik in de gelegenheid was om in Wyndham, naar verluidt een van de heetste plekken op aarde, met de inheemsen te werken. Een van de inboorlingen aldaar toonde veel belangstelling voor de bijbel, en ik had de gelegenheid hem een goed getuigenis over Gods beloofde nieuwe samenstel te geven. — 2 Petr. 3:13.

DE HITTE TROTSEREN

Vaak zouden we het niet erg hebben gevonden wat van onze hitte aan anderen te geven in ruil voor koeler weer. Toen in 1972 de grote droogte heerste, was de temperatuur constant ruim 50 graden Celsius. Mijn vrouw hield het vol door haar gezicht en hals met een vochtige doek te betten. Wij aten onze lunch onder een struik gehurkt, daar er in de gehele Nullarborvlakte, die zich over zo’n 1290 kilometer uitstrekt, geen bomen zijn. De naam voor deze vlakte is goed gekozen, want Nullarbor betekent „geen bomen”.

Alles was zinderend heet; men brandde zich wanneer men de auto aanraakte. De aanhoudende hitte verkruimelde het rubber rond de raampjes van onze auto. Ik beging de fout een paar goedkopere schoenen te kopen, maar na slechts enkele weken smolten de zolen en puilden er aan de zijkanten uit. Nadat we op een keer onze plaats van bestemming hadden bereikt, daalde de temperatuur tot 47 graden Celsius, wat bijna koel aanvoelde.

Wij predikten dikwijls in temperaturen van ruim 43 graden Celsius, maar toch konden wij ons aan ons normale schema voor het van-huis-tot-huiswerk houden. Ik herinner mij nog dat het in Exmouth al vóór 9 uur ’s morgens, toen ik bij de eerste deur aanklopte, 43 graden Celsius was. Maar de mensen zijn erg taai, en zij leren aan dit soort van weer het hoofd te bieden.

Wij zagen een kind van nog geen twee jaar oud de hele morgen zonder een kik te geven mee van huis tot huis gaan in een hitte van ruim 40 graden. Toen wij voor de lunch bij elkaar kwamen en hij aan de hand van zijn vader kwam aanlopen, was zijn hele gezicht met rode modder besmeurd, stonden de zweetparels op zijn voorhoofd en transpireerde hij zo hevig dat de straaltjes langs zijn wangen liepen. Maar hij glimlachte van oor tot oor en trachtte ons iets te vertellen over de mensen die zij die ochtend hadden ontmoet.

Op een dag toen het 47 graden was, hield ik een openbare lezing in een huis in Meekatharra. Toen ik ’s avonds mijn broek uittrok, zat er een wit plakkaat zout op de plek van de linkerknie, waar ik mijn bijbel had gelegd, en waren er twee witte plekken op de plaats waar ik had gezeten. Maar de plaatselijke bewoners, die gewend zijn aan de hitte, hadden die middag niet eens de moeite genomen de fans aan te doen. Mijn vrouw en ik konden het onder deze omstandigheden uithouden door extra zout tot ons te nemen en voor kracht op Jehovah God te vertrouwen.

GEESTELIJK STERK BLIJVEN

Eén gezin van Jehovah’s Getuigen dat wij bezochten, woont honderden kilometers van de dichtstbijzijnde gemeente verwijderd, maar zij zorgen ervoor dat zij hetzelfde geestelijke voedsel ontvangen als de andere Getuigen. Elke vergaderingavond kleden zij zich netjes aan en dan behandelen de diverse leden van het gezin dezelfde vergaderingsonderdelen die in gemeenten van Jehovah’s Getuigen over de gehele wereld worden besproken.

Er rees een probleem toen de moeder in het ziekenhuis was, aangezien zij gedurende de dag een kind ter wereld had gebracht. Hoe zouden zij die avond hun vergadering houden, daar zij een lezing op de Theocratische School had? Welnu, allen gingen naar het ziekenhuis en hielden die avond daar hun vergadering! Niets weerhoudt dat gezin ervan hun geregelde programma van geestelijk onderricht te hebben.

Een andere geïsoleerde Getuige volgde hetzelfde patroon. Maar aangezien hij alleen was, behandelde hij alle vergaderingsonderdelen zelf en zong hij zelfs in z’n eentje de Koninkrijksliederen. De stadsbewoners bemerkten dat hij gezellige omgang miste en daarom dachten zij hem een plezier te doen door hem als lid van twee clubs in de stad in te schrijven. Tactvol legde hij uit waarom hij liever niet bij clubs betrokken wilde zijn.

Deze persoon was nog maar kort een Getuige, en het duurde enige tijd voordat hij genoeg moed verzameld had om zijn buren te bezoeken ten einde tot hen te prediken. De mensen zeiden dan vaak tegen hem: „Vandaag niet makker. Je bent een beste kerel, maar die religie moet je hier niet brengen.” Hij kon echter bij iemand een bijbelstudie oprichten, en het duurde niet lang of deze persoon had te zamen met hem een aandeel aan het vergaderingsprogramma. Wij vonden dat ons bezoek bij hen veel te kort duurde.

Wij bezochten verschillende plaatsen waar slechts één Getuige woonde. Eén geïsoleerd wonende christelijke zuster volgde een strak predikingsschema en had in haar gebied meer dan 10.000 personen aan wie zij getuigenis gaf. Zij droeg een baby op haar rug in een omslagdoek en nam een ander kind aan de hand mee. Zij kon onder de mensen veel belangstelling voor Gods Woord opwekken. Af en toe worden er cassettebandjes met openbare bijbellezingen vanuit de gemeenten naar geïsoleerde verkondigers of groepjes gezonden, zodat zij voordeel kunnen trekken van deze geestelijke voorzieningen.

In de meeste afgelegen mijnsteden is het een genoegen getuigenis te geven. Om deze plaatsen te bereiken, leggen de Getuigen vaak honderden kilometers af, waarbij zij per keer een week of langer kamperen. Wij hebben hier vele jonge gezinnen aangetroffen en vonden de mensen erg vriendelijk. Er zijn daar minder afleidende factoren, zodat de mensen meer tijd hebben om te lezen. Op zekere dag nam iemand in Karratha alle bijbelse lectuur die ik bij me had.

Ook al werden wij soms wat moe, toch hebben wij bijzonder veel zegeningen ontvangen. Soms was onze voedselvoorraad beperkt. Eens waren wij honderden kilometers van de bewoonde wereld verwijderd en lag ik onder de auto om een remvoering te zoeken die er niet was. Tot onze verbazing kwam er een auto aan. De bestuurder bleek een van de Getuigen te zijn die in niet-toegewezen gebied predikte. Wat was dat een verrassing! Toen hij thuiskwam, maakte hij per telegram onmiddellijk $50 aan ons over via ons volgende adres. Het heeft ons nooit aan het nodige ontbroken.

Het is voor Getuigen in het binnenland niets bijzonders om honderd tien kilometer te reizen ten einde naar een wekelijkse bijbelvergadering te gaan. Een comité van drie christelijke ouderlingen heeft soms het gehele weekend nodig om een naburige gemeente in verband met een rechterlijke kwestie te helpen, waarbij zij soms wel een afstand van 1900 kilometer afleggen. Sommige Getuigen reizen 4800 kilometer heen en terug om hun halfjaarlijkse kringvergadering bij te wonen. Wanneer de wegen te slecht zijn of door overstromingen onbegaanbaar zijn geworden, gaan zij per vliegtuig als zij zich dit kunnen veroorloven. Eén gezin spendeerde meer dan $1000 aan vliegtickets en huisvesting om hun kringvergadering te kunnen bijwonen. Wat was het een genoegen om bij deze mensen te zijn, die geestelijke zaken de eerste plaats in hun leven toekennen!

Nu hebben wij een andere predikingstoewijzing. Het gebied dat wij in onze nieuwe kring bestrijken, zou in het gebied van slechts één gemeente van de voorgaande kring passen. Ons hart gaat uit naar onze broeders in het grote binnenland van Australië — zij zullen ons altijd bijzonder dierbaar blijven. — Ingezonden.

[Illustratie op blz. 309]

De omtrek van Australië op een kaart van Europa, met daarop de reisroute aangegeven