Vragen van lezers
● In 1 Korinthiërs 10:13 schreef de apostel Paulus: „Geen verzoeking is over u gekomen behalve die welke mensen gemeen is. Maar God is getrouw en hij zal niet toelaten dat gij wordt verzocht boven hetgeen gij kunt dragen, maar met de verzoeking zal hij ook voor de uitweg zorgen, opdat gij ze kunt doorstaan.” Wat is de bron van zulk een verzoeking, en hoe zorgt God voor een christen voor de uitweg?
Zoals wordt geïllustreerd door Israëls ervaringen in de wildernis, waarnaar Paulus in de voorgaande verzen verwijst, komt de „verzoeking” door middel van omstandigheden die iemand ertoe zouden kunnen brengen Gods wet te overtreden. Eerder in dit hoofdstuk schreef Paulus: „Deze dingen nu zijn voorbeelden geworden voor ons, opdat wij [christenen] geen mensen zouden zijn die schadelijke dingen zouden begeren, zoals zij die hebben begeerd. Wordt ook geen afgodendienaars, zoals sommigen van hen, gelijk er staat geschreven: ’Het volk ging zitten om te eten en te drinken, en zij stonden op om zich te vermaken.’ Laten wij ook geen hoererij beoefenen, zoals sommigen van hen hoererij hebben bedreven, met als enig resultaat dat zij vielen, drieëntwintigduizend van hen op één dag. Laten wij ook niet Jehovah op de proef stellen, zoals sommigen van hen hem op de proef hebben gesteld, met als enig resultaat dat zij omkwamen door de slangen. Zijt ook geen murmureerders, zoals sommigen van hen hebben gemurmureerd, met als enig resultaat dat zij omkwamen door de verdelger.” — 1 Kor. 10:6-10.
Waren deze omstandigheden van dien aard dat de Israëlieten geen weerstand konden bieden aan de hierbij betrokken verzoekingen? Beschouwt u de feiten eens. De Israëlieten gingen „schadelijke dingen” begeren toen Jehovah hun op wonderbare wijze een hoeveelheid kwartels voor een maand verschafte. Zij waren enige tijd zonder vlees geweest, maar hun was voldoende manna te eten gegeven. Toch zwichtten zij voor de verzoeking door zich dermate aan onbeteugelde hebzucht over te geven dat ’die het minst bijeenbracht, tien homer verzamelde’, hetgeen neerkwam op 2200 liter. — Num. 11:19, 20, 31-35.
Eerder, toen Mozes de Wet op de berg Sinaï ontving, werden de Israëlieten „afgodendienaars”, zoals Paulus vermeldt. Zij gingen kalverenaanbidding beoefenen en gaven zich over aan sensuele genoegens. Waarom? De afwezigheid van hun zichtbare leider vormde de omstandigheid die aanleiding gaf tot de verzoeking, want zij zeiden tot Aäron: „Sta op, maak ons een god die voor ons uit zal gaan, want wat deze Mozes betreft, de man die ons uit het land Egypte heeft opgevoerd, wij weten stellig niet wat er met hem is gebeurd.” — Ex. 32:1, 6.
Vlak voordat de Israëlieten het Beloofde Land binnengingen, werden duizenden van hen door Moabitische vrouwen verleid. Door de omgang met deze vrouwen werden hun zondige hartstochten dermate opgewekt dat zij seksuele immoraliteit bedreven. Dit is de gebeurtenis, waarnaar door Paulus wordt verwezen, toen duizenden op één dag voor hun zonde werden gedood. — Num. 25:1.
Het kwam soms ook voor dat de Israëlieten toegaven aan de verzoeking van opstandig geklaag. Bij een zekere gelegenheid morden zij opstandig tegen Jehovah en Mozes: „Waarom hebt gij ons uit Egypte opgevoerd om in de wildernis te sterven? Want er is geen brood en geen water, en onze ziel heeft een afschuw gekregen van het verachtelijke brood” (Num. 21:5). Door zulke klachten stelden de Israëlieten ’Jehovah’s geduld op de proef’. Zij stelden hem op de proef om te zien of zulk een geklaag ongestraft zou blijven.
Een van de gelegenheden waarbij de Israëlieten geen weerstand boden aan de verleiding om te murmureren, deed zich voor na de dood van de opstandige Korach, Dathan, Abiram en hun metgezellen. Dit kwam doordat zij begonnen te redeneren dat de terechtstelling van de opstandelingen onrechtvaardig was. In Numeri 16:41 lezen wij hierover: „De daaropvolgende dag ging de gehele vergadering der zonen van Israël tegen Mozes en Aäron murmureren, zeggende: ’Gijlieden, gij hebt Jehovah’s volk ter dood gebracht.’” Dat zij aldus aanmerkingen maakten op de wijze waarop er gerechtigheid werd geoefend, had tot gevolg dat 14.700 Israëlieten stierven aan een door God gezonden gesel. — Num. 16:49.
Het is duidelijk dat deze verzoekingen geen van alle van dien aard waren dat de Israëlieten er geen weerstand aan hadden kunnen bieden. De Israëlieten zwichtten echter voor verzoeking doordat zij Jehovah, zijn liefdevolle zorg voor hen en de juistheid van zijn wet en wegen vergaten. Zij verloren hun geloof.
Evenals in het geval van de Israëlieten zijn de verzoekingen waaraan christenen het hoofd moeten bieden, niet vreemd aan de menselijke ervaring. Indien christenen dus de nodige moeite doen om weerstand te bieden aan dergelijke verzoekingen en indien zij zich voor steun op Jehovah God verlaten, kunnen zij getrouw blijven. Dit komt doordat „God . . . getrouw” is en hij niet zal toelaten dat zijn dienstknechten worden ’verzocht boven hetgeen zij kunnen dragen’. Hij zal zijn dienstknechten nooit in de steek laten of toelaten dat zij in situaties of omstandigheden terechtkomen waarin het voor hen menselijkerwijs gesproken onmogelijk zou zijn om zijn wil te doen.
In het geval van de omstandigheden en situaties die Hij tot ontwikkeling laat komen, voorziet Jehovah in de uitweg door zijn volk de kracht te geven verzoeking te weerstaan. Anderen zouden een christen bijvoorbeeld aan lichamelijke mishandeling kunnen onderwerpen om hem ertoe te brengen zijn geloof te verloochenen. Deze omstandigheid zou een christen ertoe kunnen verleiden te zwichten ten einde aan verdere martelingen en misschien zelfs de dood te ontkomen. Maar op grond van de verzekering die door de apostel Paulus wordt gegeven, weet hij dat de omstandigheden die aanleiding tot de verzoeking geven, slechts tijdelijk zijn. Jehovah zal niet toelaten dat de situatie zich dermate ontwikkelt dat het christelijke geloof en de geestelijke kracht van een christen hieronder bezwijken en hij zijn rechtschapenheid niet kan handhaven.
Bovendien schraagt Jehovah degenen die aan druk worden onderworpen, door middel van zijn geest. Aangezien Gods heilige geest als een onderwijzer optreedt die geleerde dingen in de geest terugbrengt, herinnert hij hen aan dingen uit de Heilige Schrift die zij moeten weten om verzoeking te weerstaan en helpt hij hen erbij de juiste toepassing van deze dingen te onderscheiden (Joh. 14:26). Zij worden er derhalve niet toe verleid een verkeerde handelwijze te volgen. Zij begrijpen om welke werkelijke strijdpunten het gaat. Velen zijn aldus door Jehovah ondersteund om tot de dood toe getrouw te blijven. Dit wil niet zeggen dat de dood de uitweg voor hen vormde, maar door de hulp die Jehovah verschafte, werd het voor hen mogelijk gemaakt tot het einde toe te volharden zonder voor verzoeking te zwichten.
Jehovah helpt zijn dienstknechten niet alleen door middel van zijn geest, maar hij gebruikt ook zijn engelen ten behoeve van hen. In Hebreeën 1:14 lezen wij: „Zijn zij niet allen geesten voor openbare dienst, uitgezonden om te dienen ten behoeve van hen die redding zullen beërven?”
„Gelukkig zijn degenen die onberispelijk zijn in hun weg, degenen die in de wet van Jehovah wandelen. Gelukkig zijn degenen die zijn vermaningen in acht nemen; met geheel hun hart blijven zij hem zoeken. Waarlijk, zij hebben geen onrechtvaardigheid beoefend. Zijn wegen hebben zij bewandeld. Gijzelf hebt op gebiedende wijze uw bevelen gegeven, opdat ze zorgvuldig onderhouden zouden worden.” — Ps. 119:1-4.