Inzicht in het nieuws

Een kind wordt begraven in Griekenland

● Een kind dat onlangs in de kraamkliniek van Nikea, in Griekenland, werd geboren, stierf kort na de geboorte. Toen de ouders het wilden begraven, weigerde de plaatselijke ambtenaar van de burgerlijke stand het vereiste begrafenisverlof te verlenen. De reden? De ouders waren getuigen van Jehovah, die in 1954 als zodanig waren gehuwd. Gedurende het afgelopen regime van dictator Papadopoulos had het ministerie van binnenlandse zaken echter verordend dat alle huwelijken die door Jehovah’s getuigen waren gesloten, ongeldig waren — een besluit dat de ondersteuning van de Grieks-Orthodoxe Kerk genoot. De desbetreffende ambtenaar zei derhalve dat de ouders het dode kind eerst als „onwettig” geboren moesten aangeven om het begrafenisverlof te verkrijgen. De vader weigerde dit met als argument dat zijn huwelijk op passende wijze was geregistreerd, dat hij nog twee kinderen had wier geboorte op passende wijze was geregistreerd en dat hij het niet met zijn geweten in overeenstemming kon brengen om een smet op de familienaam te werpen. Vier dagen achtereen hield de kliniek het lichaam van het dode kind in haar koelruimte terwijl er in geheel Griekenland openlijk tegen de weigering van het verlof werd geprotesteerd.

Een van de in Athene verschijnende kranten, „To Vima”, noemde de situatie „de middeleeuwen in al hun rampzaligheid”. „Athinaiki” zei dat het een „monstruositeit was die zelfs niet in het brein van de grootste misdadiger kon zijn ontstaan”, en „Kathimerini” zei dat „het duistere en onmenselijke [besluit] van het dictatoriale regime onmiddellijk ongedaan gemaakt moest worden en dat zulke barbaarsheden nooit meer toegestaan dienden te worden”.

Tot grote opluchting van de ouders en vele vrijheidlievende mensen in Griekenland gaf de officier van justitie na vier dagen ten slotte bevel het begrafenisverlof te verlenen.

Navigatiemysterie

● Hoe postduiven honderden kilometers over onbekend gebied reizen en op de precieze plek van bestemming aankomen is de mens reeds heel lang een raadsel. Het is voor de duiven niet voldoende de richtingen van het kompas aan de hand van de zon te berekenen. Ze moeten eerst weten waar ze zich precies bevinden met betrekking tot het thuisgebied.

Het tijdschrift „Scientific American” van december 1974 illustreert hoe ingewikkeld de kwestie is. Er wordt in aangetoond dat de duiven een „nauwkeurig tijdbewustzijn, een inwendige klok, moeten hebben en dat die klok op een of andere wijze verband moet houden met de positie van de zon in de lucht, wil het mogelijk zijn nauwkeurig aan de hand van de zon de richting te bepalen”. Toch is het raadsel hiermee nog niet opgelost. Duiven kunnen namelijk naar huis vliegen wanneer de zon door een wolkendek aan het oog is onttrokken. Natuurgeleerden komen tot de conclusie dat „ze het zonnenkompas gebruiken wanneer het beschikbaar is, maar dat ze, bij ontstentenis ervan, er inlichtingen uit andere bronnen voor in de plaats kunnen stellen”. Welke andere bronnen? Sommige onderzoekingen duiden op de gevoeligheid van de vogels met betrekking tot het magnetische veld van de aarde en zelfs met betrekking tot kleine veranderingen in de luchtdruk. Wat is echter na jaren van onderzoek het volledige antwoord? Het artikel zegt: „Het volledige verhaal van de wijze waarop de vogel navigeert, blijft nog altijd een mysterie.”

Nog mysterieuzer is het echter hoe mensen zulke verbazingwekkende navigatievermogens aan evolutionair toeval kunnen toeschrijven. Deze vermogens getuigen stellig van het bestaan van een alwijze Schepper.

Gevraagd: ouderlijke strengheid

● Ouderlijke toegeeflijkheid is thans zeer algemeen. Enkele ongewone inlichtingen zijn echter het resultaat van recente onderzoekingen door Dr. J. Coleman, gewoon lector in de onderwijspsychologie aan de London Hospital Medical College (Engeland). Tests en vraaggesprekken met 800 jonge mensen tussen de 11 en 17 jaar onthulden een fundamenteel verlangen naar ouderlijke strengheid en standvastigheid. De bewijzen toonden aan dat ’achter de uiterlijke schijn van opstand, ruzies waarbij veel tranen worden gelaten en woordentwisten, de meeste tieners de stille hoop koesteren dat hun ouders niet zullen toegeven’. — „London Daily Mail”.

Wanneer zonen of dochters hun wil tegenover die van de ouders stellen, spoort Dr. Coleman ouders ertoe aan standvastig te blijven. Hij zegt: ’Zij moeten dit op verstandige wijze doen; ik ben geen voorstander van de ijzeren knoet, maar het is fataal uw handen in de lucht te werpen en te zeggen: Ik kan dit kind niet aan, laat hem maar doen waar hij zin in heeft.’

Negentienhonderd jaar geleden gaf de apostel Paulus geïnspireerde raad aan christelijke ouders waarin op de noodzaak van liefdevol geduld gepaard aan strengheid werd gewezen. Wanneer die formule gebaseerd is op bijbelkennis en oprechte bezorgdheid voor de toekomst van het kind, werpt ze nog steeds de beste resultaten af die thans verkregen kunnen worden. — Ef. 6:1-4; Kol. 3:20, 21.