Inzicht in het nieuws
In leven blijven — ten koste van alles?
● Kannibalisme wordt over het algemeen beschouwd als iets dat tot het onbeschaafde verleden behoort. Nadat in oktober 1972 in het Andesgebergte in Chili een vliegtuig was neergestort, bleven enkelen van de overlevenden echter tien weken in leven door gedeelten van het lichaam van hun dode lotgenoten te eten. Nu zijn er boeken uitgegeven met levendige verslagen van hun beproeving. Hoewel verscheidenen verkozen liever te sterven dan mensenvlees te eten, kozen zestien dit als een aanvaardbare manier om in leven te blijven. Hoe redeneerden zij?
Eén argument was dat te weigeren de doden op te eten een zekere dood zou betekenen en dat, aangezien ’zelfmoord door de kerk verboden is’, dit het eten van mensenvlees in hun geval geoorloofd maakte. Een ander beweerde een parallel te zien tussen het eten van vlees van geliefde vrienden en de ’heilige communie’, redenerend dat ’God ons van voedsel had voorzien’.
De overlevenden waren niet de enigen die zo redeneerden. In een recensie van een van de onlangs verschenen boeken in de „National Catholic Reporter” stond: „Kerkfunctionarissen verdedigden later de daden van de overlevenden op grond van het feit dat zij het recht hadden in leven te blijven en dat zij de doden, de omstandigheden in aanmerking genomen, met eerbied hadden behandeld”. De recensent ging verder met te zeggen: „Het is ten minste goed te weten dat een kerk die in het verleden zo vaak oorlogen heeft gerationaliseerd als gevolg waarvan er dode lichamen werden voortgebracht, ook het eten van de overblijfselen van de doden als een middel om in leven te blijven, kan rationaliseren.”
De bijbel toont aan dat God de mens het recht heeft gegeven het vlees van dieren te eten — niet dat van medemensen. (Gen. 9:3; vergelijk Leviticus 26:27-29.) Het lijdt geen twijfel dat de overlevenden een verschrikkelijke beproeving meemaakten. Maar de opvatting dat ’het doel de middelen heiligt’, strookt niet met de bijbel. Door zo te redeneren, hebben mensen in dictatoriale landen orders opgevolgd die hen gruweldaden deden begaan. Zij redeneerden dat ongehoorzaamheid „zelfmoord” betekend zou hebben. Maar Christus Jezus toonde aan dat pogingen om ons leven te redden op manieren die niet stroken met Gods wil alleen maar tot verlies van Gods gunst kunnen leiden. Door in rechtschapenheid te sterven, verzekert men zich echter van een opstanding tot leven in een rechtvaardige nieuwe ordening. — Mark. 8:35; Joh. 6:39, 40.
Een derde venerische ziekte en orale seks
● Herpes-virusinfecties zijn niet nieuw. Ze veroorzaken, onder andere, de gewone „koortsuitslag” in en om iemands mond. Maar sinds 1960 hebben herpesinfecties een dramatisch entree gemaakt in de rol van een zeer besmettelijk venerische ziekte. Op dit terrein komt genitale herpesvirus nu na gonorroea (dat ongeveer dertig maal zoveel heerst als syfilis).
Herpesinfecties van de mannelijke of vrouwelijke geslachtsstreken veroorzaken pijnlijke kwetsuren. Hoewel deze tijdelijk zijn, kunnen ze ernstige gevolgen hebben. Pasgeboren baby’s die door het geboortekanaal van de moeder gaan, kunnen de infectie oplopen, hetgeen in ongeveer een op de vier gevallen fataal blijkt te zijn. Baby’s die in leven blijven, lopen vaak hersenbeschadiging op. Bovendien blijkt er verband te bestaan tussen genitale herpes en kanker aan de baarmoederhals en misschien aan de mannelijke prostaat. Volgens onderzoekingen blijkt er bij zwangerschap ook een grotere kans te bestaan op een miskraam.
Het tijdschrift „Time” zegt dat genitale herpes de neiging heeft „in de eerste plaats degenen [te treffen] die zich overgeven aan vrij geslachtelijk verkeer”, vooral jonge mensen. Dr. Elmar G. Lutz schrijft in „Medical World News” (van 26 april 1974) dat hij patiënten die vragen stellen over oraal-genitale seks al jaren op de mogelijkheid heeft gewezen dat dit virus „van de mondholte naar de geslachtsstreek en omgekeerd doorgegeven” wordt. Hij waarschuwt dat bevrijding van striktere seksuele opvattingen „niet noodzakelijkerwijs tot vrijheid leidt, of als dit wel zo is, alleen ten koste van andere vrijheden. Cunnilingus en fellatio [vormen van orale seks] kunnen gevaarlijke consequenties hebben”, zo zegt hij, terwijl „moraliteit vaak een kwestie van gezondheid is”.
Dit beklemtoont opnieuw de in Romeinen 1:26, 27 vermelde waarheid. Degenen die zich met seksuele praktijken ophouden die „tegennatuurlijk” zijn, ontvangen ten slotte ’in zichzelf de volledige vergelding die hun voor hun dwaling toekomt’.
Ouder, maar niet minder intelligent
● In tegenstelling tot de nadruk die thans op de jeugd gelegd wordt, brengt de bijbel wijsheid vaak met ouderdom in verband (Job 12:12, 20; 32:6, 7). Maar brengt de oude dag niet een verval van verstandelijke vermogens met zich mee? Sommige bejaarde personen worden seniel. Maar een recent artikel in de in Detroit verschijnende „Sunday News” zegt dat vele psychiaters, opvoedkundigen en gerontologen een automatische achteruitgang van het verstand op de oude dag slechts als „een legende” bezien. „Er zijn overvloedige bewijzen”, zo zegt H. Y. McClusky, hoogleraar aan de universiteit van Michigan, „dat mensen als het leven de moeite waard is en zij hun talenten blijven gebruiken, ongeacht hun leeftijd intellectueel zullen blijven groeien”. Vergelijk dit met de voortreffelijke beschrijving in Psalm 92:12-15.
Rome — Een zendingsgebied?
● Een van de vele wereldtekorten oefent invloed uit op de kerken — een tekort aan predikanten en priesters. Een onlangs gepubliceerd rapport van het Vaticaan toont aan dat er in 1973 in de gehele wereld slechts 3009 nieuwe priesters werden gewijd terwijl in dat zelfde jaar 4025 priesters stierven.
Vooral Rome is sterk getroffen. De Italiaanse krant „Il Mondo” berichtte onlangs dat in 1971 in die stad van drie miljoen mensen slechts zes nieuwe priesters waren gewijd. Het blad waarschuwde dat als deze tendens aanhoudt, Rome over een kwart eeuw een „zendingsgebied” is.
Er bevinden zich vanzelfsprekend vele duizenden priesters in Rome, maar de meesten hebben het druk met administratieve werkzaamheden of activiteit in het Vaticaan. „Il Mondo” zegt dan ook dat de Kerk buitenlandse priesters moest laten komen om de normale parochiewerkzaamheden te behartigen. Drie vijfde van Romes kerken zijn nu aan zulke ’noodpriesters’ toegewezen, die uit Spanje, Engeland, Duitsland, India en verscheidene Afrikaanse landen afkomstig zijn. Vijftien kerken in Rome hebben Chinese parochiepriesters of -kapelaans.
Er doen zich thans op het wereldtoneel werkelijk vreemde situaties voor. De bijbelse profetieën onthullen echter hoe ze in het totaalbeeld passen. De problemen waarmee de religies van de wereld te kampen hebben, zijn slechts voorlopers van een komende verwoesting die profetisch is afgebeeld als de vernietiging van „Babylon de Grote”, het wereldrijk van alle valse religie. — Openb. 17:1, 16.
Hoe ver zal het gaan?
● De Italiaanse wetgevende macht nam in 1970 een historische wet aan die in burgerlijke echtscheiding voorzag. Nu, op 12 mei van dit jaar, werd er een referendum gehouden om te beslissen of de wet afgeschaft diende te worden. Twee maanden lang organiseerden Italië’s bisschoppen en de meeste — maar niet alle — 190.000 nonnen van dit land een krachtige campagne voor afschaffing, welke ook gesteund werd door de christen-democraten. Wegens de betekenis van deze volksstemming met betrekking tot de toekomst van de Kerk in Italië was de internationale belangstelling gewekt. Wat was de uitslag?
Een verpletterende nederlaag, aangezien de Italianen bijna met drie tegen twee voor het behouden van de echtscheidingswet stemden. De stad Rome zelf stemde met 70 percent tegen afschaffing van de wet. Zelfs het district Brescia, waarvan de paus geboortig is, stemde tegen afschaffing. Een United Press-bericht noemde het „de ergste tegenslag voor de Rooms-Katholieke Kerk in de politieke aangelegenheden van Italië sinds Italiaanse troepen paus Pius IX in 1870 naar het Vaticaan verdreven, waarmee er een eind aan de tijdelijke macht van de kerk kwam”.
Verwijzend naar een „diepgaande beschouwing van de zijde der leiding van de Italiaanse Kerk”, was het katholieke tijdschrift „America” (van 25 mei 1974) van mening dat de gebeurtenis het „afbrokkelingsproces van een ouderwets patroon van kerk-staatbetrekkingen” waarschijnlijk zou versnellen.
Dat er veel meer op het spel staat dan een echtscheidingswet blijkt uit berichten die aantonen dat, toen het resultaat van het referendum eenmaal bekend was, „anti-klerikale groeperingen een campagne aankondigden om over het hele land handtekeningen te verzamelen onder een petitie waarin werd aangedrongen op een referendum over alle wetten die de Kerk een speciale positie geven”. In een van deze wetten staat: „De rooms-katholieke, apostolische religie is de enige religie van de staat.” Andere wetten verlenen kerkelijke instanties vrijstelling van belasting en speciale privileges.
Lezers van „De Wachttoren” zullen niet verbaasd staan over dergelijke ontwikkelingen. Het in de bijbel opgetekende „handschrift” staat reeds lang op de muur. — Openb. 17:15-18.