Wat gokken mensen doet
EEN zekere Newyorkse postbeambte had nog nooit eerder gewed. Toen werd er in zijn buurt een OTB-gelegenheid geopend. De ene inzet leidde tot de andere. Toen zijn vrouw onlangs Gamblers Anonymous opbelde, bleek de man een schuld van $5000 te hebben, terwijl hij net zijn laatste $16 verspeeld had. Thuis liet hij echter een lege koelkast en twee hongerige kinderen achter.
De ervaringen zijn vaak bizar. De eigenaar van een bloeiend kledingbedrijf consulteerde een psychiater wegens zijn drang om te gokken. Ten einde inzicht in de situatie te krijgen, vergezelde de psychiater hem naar de renbaan. Gefascineerd zag hij toe hoe de man bij zeven van de negen wedstrijden geld won. Geïntrigeerd besloot de psychiater het ook eens te proberen. Het duurde niet lang of ook hij werd een verslaafde gokker, terwijl hij na verloop van tijd zijn praktijk verloor.
„Ongelooflijk” volgens u? „Typerend”, antwoordde een vroegere gokker toen hij deze ervaring hoorde. „Ik heb al heel wat van dergelijke gevallen gezien.”
EEN VERRADERLIJKE DRANG
Deze drang om te gokken begint op een schijnbaar onschuldige manier. „Ik zie de vrouwen binnenkomen”, legde een kaartverkoper van een OTB-gelegenheid uit. „In het begin verwedden zij $2 of $4. Daarna zijn het bankbiljetten van twintig en dertig en na een maand zetten zij $50 en $60 per wedstrijd in. Hoevelen ik er dat heb zien doen? Alleen al in mijn lokaal — op zijn minst 20.”
Het is verbazend hoeveel mensen het slachtoffer worden van wedden. „De helft van de [OTB-]klanten wedt zes dagen per week”, beweert een lid van Gamblers Anonymous. Velen hebben zichzelf niet meer in de greep en zij hebben er spijt van dat zij er ooit mee zijn begonnen. Een huisvrouw in de Newyorkse stadswijk Brooklyn klaagde: „Ik wou dat ik geen geregeld wedster was.” En een tiener jammerde: „Ik heb de laatste tijd zoveel verloren . . . Maar ik kan het niet laten man, het zit in mijn bloed.”
Vele vooraanstaande zakenlieden zijn eveneens verslaafde gokkers geworden. In het artikel „Het verborgen gebrek van de directeur” trok Dun’s Review de conclusie dat gokken „een van de ernstigste bedreigingen van de V.S. [vormt] — erger nog dan alcoholisme en verslaving aan verdovende middelen”.
Het is waar dat niet iedereen die ermee begint een verslaafde gokker wordt. Velen beschouwen gokken zelfs als een ’onschadelijk tijdverdrijf’ Maar is het dit werkelijk? Waartoe leidt dit „tijdverdrijf” maar al te vaak? Het zal u verbazen te weten hoeveel huisgezinnen door de droevige gevolgen worden getroffen.
Volgens schattingen door het Amerikaanse Nationale Instituut voor Geestelijke Gezondheid zijn er alleen al in de Verenigde Staten 10 miljoen verslaafde gokkers! Deze mensen gokken in die mate dat zij in ernstige financiële en persoonlijke moeilijkheden raken, hetgeen onnoemelijk veel verdriet voor hun naaste familie tot gevolg heeft. Evenals in het geval van verslaafden aan verdovende middelen en alcoholici, schijnen deze gokkers er niet mee te kunnen ophouden, ongeacht hoe vaak zij de plechtige belofte uiten ermee te zullen stoppen. „Er bestaat geen twijfel over dat het verslavend werkt”, zei een substituutofficier van justitie die bekend was met het gokprobleem.
Niet-gokkers zullen het misschien moeilijk vinden deze verslaving te begrijpen. Toch is ze reëel. Dr. R. Custer, hoofd van de Brecksville-afdeling van het Cleveland V.A. Ziekenhuis, heeft veel van dergelijke gokkers behandeld. „Het zijn vreselijk wanhopige mensen wanneer zij binnenkomen”, merkt hij op. „Wanneer de CG [compulsive gambler, ofte wel verslaafde gokker] om hulp vraagt, is hij zo angstig en verward dat hij een paniektoestand nabij is. Wanneer hij voor het eerst met gokken stopt, is hij zo wanhopig dat men de indruk krijgt dat hij in levensgevaar verkeert.”
Wat brengt mensen ertoe zo aan gokken verslaafd te geraken?
EEN DEMORALISEREND VERLANGEN
Het verlangen naar gemakkelijk verkregen geld, schijnt een belangrijke factor te vormen. Niemand wil vanzelfsprekend arm zijn; wij willen allemaal graag voldoende bezitten. Bij gokken wordt iemand echter het vooruitzicht voor ogen gesteld zonder te werken enorme geldsommen uitbetaald te krijgen; de mogelijkheid bestaat om eenvoudig door toeval of ’geluk’ snel rijk te worden. Het vooruitzicht is aanlokkelijk. En maar al te vaak komt het voor dat een gokker door het zogenaamde „geluk van de beginneling” wordt verstrikt.
In een typerende ervaring boekte een man in Ontario, Canada, een opmerkelijke winst bij zijn eerste bezoek aan een renbaan, waarbij hij $4 in $1000 omzette. „Hij had daar moeten stoppen”, zei zijn vrouw. „Maar hij kon het niet.” Waarom niet?
Omdat gokken zo’n gemakkelijke manier leek om aan geld te komen. De winst verlokte hem om verder te gaan en deed in hem het verlangen ontstaan naar meer. Het resultaat? „Hij begon te veranderen”, zei zijn vrouw. „Het was alsof hij een dubbele persoonlijkheid had.” Na verloop van tijd verloor hij $60.000 aan gokken en ruïneerde hij zijn gezinsleven.
Wanneer het verlangen eenmaal wortel schiet, wordt dit verlangen zelden door een grote winst bevredigd. Net als motten door een brandende lamp worden aangelokt, worden gokkers getantaliseerd door het vooruitzicht een nog grotere slag te slaan. Zo gaf een leraar van tegen de veertig toe dat hij als gevolg van gokken een schuld van $20.000 had. Maar in vier dagen tijds behaalde hij een ongewone reeks successen en won hij $25.000. Betaalde hij zijn schulden? Hij geeft toe: „Ik begon eraan te denken hoe gemakkelijk ik de $25.000 kon verdubbelen. Ik begon ’s maandags op paarden te wedden, en tegen het einde van de week was ik alles kwijt.”
Gokken kan op een verraderlijke wijze deze uitwerking hebben en de morele kracht van de persoon ondermijnen. In bijna alle gevallen worden verslaafde gokkers na verloop van tijd oneerlijk en gewetenloos. Onlangs won een man die in een zogenaamde „superfecta”-weddenschap op vier paarden had gewed, $111.000 op een inzet van $3. Hij weigerde echter naar het kantoor van J. T. Paul, een OTB-functionaris, te gaan om zijn foto te laten nemen. Waarom? „Zijn schuld was hoger dan de $111.000”, legde Paul uit, „en hij was niet van plan te betalen.”
Mensen van alle rangen en standen raken in de ban van gokken. Een orthodoxe rabbijn, die door te gokken een schuld van $100.000 had, legde uit: „Ik had geen verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van mijn gezin of mijn gemeente. Ik plande bijvoorbeeld vroeg een begrafenis om maar naar de renbaan te kunnen gaan. Tussen de wedstrijden door maakte ik aantekeningen voor mijn preek.”
Ja, dit doet gokken voor mensen — het maakt hen o zo vaak hebzuchtig, oneerlijk en bijna ongelooflijk onattent ten opzichte van anderen. Ook iemands zelfbeheersing wordt erdoor verwoest. Gokken is dus duidelijk in strijd met fundamentele bijbelse voorschriften, want in de bijbel worden „hebzuchtige personen” veroordeeld en wordt tot zelfbeheersing en liefde voor de naaste aangespoord. — 1 Kor. 6:9, 10; Gal. 5:22, 23; Matth. 22:39.
NÒG EEN VERSLAVENDE FACTOR
Klaarblijkelijk is er echter nòg een factor die tot verslaving aan gokken bijdraagt. Artsen die het probleem hebben onderzocht, vinden het zeer gecompliceerd en geven toe dat zij het niet geheel begrijpen. Sommigen geloven echter dat de boeiende actie en de opwinding die bij gokken betrokken zijn, tot de verslaving bijdragen.
Zo concludeerde Dr. W. H. Boyd, die er negen jaar aan heeft besteed om het probleem te bestuderen: „Het ingrediënt bij alcoholisme is alcohol en het ingrediënt bij verslaving aan drugs is drugs. Maar het ingrediënt bij gokken is de opwinding.” Dr. R. Custer is het hier klaarblijkelijk mee eens. „De ’drug’ die zij zoeken”, zo zegt hij, „is in actie te zijn.”
De actie begint met de inzet en blijft tot de uitslag ervan voortduren. Men is blij als men wint en bezorgd als men verliest en de hele tijd verkeert men in spanning. Vervolgens, zo merkt Dr. Boyd op, „moet de gokker weer helemaal van voren af aan beginnen om opnieuw de opwinding te genieten”. En de hunkering naar de actie van het gokken blijkt werkelijk zo groot te zijn dat men gokkers kan horen zeggen: „Je wordt niet zozeer wanhopig door het geld dat je schuldig bent, maar door de gedachte wakker te worden zonder geld te hebben om te wedden.”
Het is misschien inderdaad moeilijk in te zien hoe iets zonder een tastbaar ingrediënt — zoals de heroïne van een verslaafde aan verdovende middelen — verslaving kan veroorzaken. Maar zelfs bij verslaving aan verdovende middelen is meer betrokken dan alleen maar fysieke verslaving aan het een of andere scheikundige preparaat. De geest wordt er ook op de een of andere wijze door beïnvloed, hetgeen een mentale verslaving tot gevolg heeft. Dit blijkt duidelijk het geval te zijn, aangezien verslaving aan verdovende middelen blijft voortbestaan nadat het verdovende middel zelf het lichaam van de verslaafde heeft verlaten. Dr. Custer trok bij het bespreken van gokken dan ook de volgende parallel: „De psychologische behoefte vormt bij alcoholisme en verslaving aan verdovende middelen de belangrijkste factor, evenals dit het geval is bij verslaving aan gokken.”
Maar ongeacht de demoraliserende uitwerking die gokken op mensen heeft, of dit nu door de liefde voor geld gebeurt of door de opwinding waarmee gokken gepaard gaat, dient bovenal het feit in gedachten gehouden te worden dat het de mensen op een verraderlijke wijze in zijn greep krijgt. Hoe verstandig is het derhalve gokken te vermijden! Word er niet toe verleid het te proberen omdat de toegeeflijke maatschappij van thans het gewettigd heeft. Veel mensen zijn begonnen met een klein beetje te gokken — alleen maar ’voor het plezier ervan’ — maar zaten er al gauw helemaal aan vast, vaak met tragische gevolgen.
POGINGEN OM ER HET HOOFD AAN TE BIEDEN
Er worden thans serieuze pogingen gedaan om verslaafde gokkers te helpen van hun verslaving af te komen. „Gamblers Anonymous” is een wereldomvattende organisatie die voor dat doel is opgericht, met alleen al in de Verenigde Staten zo’n 200 afdelingen en 3000 leden. Het doel van de organisatie is mensen voldoende motivatie te verschaffen om met de gewoonte te kunnen breken. Vaak lopen deze pogingen echter op een mislukking uit. Dit blijkt wel uit de ontboezemingen van een taxichauffeur, Victor genaamd, tijdens een bijeenkomst van Gamblers Anonymous te New York.
„Ik stond op en bekende dat ik niet met wedden kon ophouden”, zei hij, „en ik maakte elke dag dubbele werkuren om mijn gewoonte te kunnen volhouden. Ik vertelde hun dat ik zo ontaard was dat ik, zodra ik de vergadering zou verlaten, waarschijnlijk vier uur naar Bowie, in de Amerikaanse staat Maryland, zou rijden om op de paarden te wedden. Toen ik klaar was, wachtten drie leden me op. ’Hé Vic’, zeiden zij, ’kunnen we met je meerijden?’”
Alleen maar iemands besef van zijn ontaarding en zelfs het verlangen de pijn en de gevolgen ervan te vermijden, vormen vaak geen voldoende motivatie om van de verslaving aan gokken af te komen. Er is echter een manier om met de gewoonte te breken. Laat iemand die alle ellende van verslaving aan gokken heeft meegemaakt doch het euvel te boven is gekomen, dit zelf maar eens vertellen.