Inzicht in het nieuws

Belangstelling voor het occulte

● Een krachtige golf van belangstelling voor het occulte overspoelt een groot gedeelte van de wereld. Boeken, TV-shows en films over occulte praktijken nemen enorm in populariteit toe. Om een film te zien waarin wordt getoond hoe priesters een demon uitwerpen, hebben mensen urenlang in de regen en natte sneeuw in de rij gestaan. Zijn de mensen eenmaal binnen, dan blijken naar verluidt verscheidene personen flauw te vallen, misselijk te worden en over te geven, terwijl iemand zelfs een hartaanval heeft gekregen. Toch blijven de menigten komen.

Het is interessant dat katholieke priesters beweren dat zij een ongewoon aantal verzoeken om hulp hebben gehad van personen die na het zien van de film beweren door demonen bezeten te zijn. Is dit mogelijk?

De bijbel vermeldt gedocumenteerde gevallen van bezetenheid door demonen. De eerste stap in de richting van die toestand is vaak een overmatige nieuwsgierigheid naar het occulte. In het werkelijke geval waarop de film gebaseerd beweert te zijn, werd een kind door demonen bezeten nadat familieleden een ouijabord hadden gebruikt.

Het vormt beslist een bescherming zulke praktijken niet als een fascinerend amusement maar, evenals God, als „iets verfoeilijks” te bezien. — Deut. 18:12.

De religieuze „zaak”

● Zaken zijn zaken, zelfs wanneer hier zogenaamd een religieus doel mee wordt beoogd. De katholieke Kerk in de V.S. kampt sinds 1967 met een afnemend aanbod van nieuwe seminariekandidaten van 50 percent. Dit toont duidelijk aan dat er geen goede zaken worden gedaan. Vandaar dat er nu „werfagenten” naar de American Management Association zijn gestuurd om daar een zakelijke opleiding te ontvangen.

De bijbel zegt evenwel dat priesters van God ’uit de duisternis zijn geroepen’ om Gods werk te doen (1 Petr. 2:9). Als dit werkelijk Gods priesters zouden zijn, zou Hij hen dan niet ondersteunen? Zouden zij zich tot de duisternis van de wereld moeten wenden om te leren hoe zij Gods werk moeten doen? De „New York Post” vermeldde in verband met het vertrouwen dat zij in God stellen, wat een priester die in het programma is opgenomen, heeft gezegd: „Een paar jaar geleden zouden wij op God vertrouwd hebben en gehoopt hebben dat het budget op de een of andere manier goed ingedeeld zou worden. Welnu, dat gaat in de praktijk gewoon niet op.”

In tegenstelling hiermee gaf Jezus Christus zijn volgelingen de verzekering dat als zij ’eerst Gods koninkrijk en zijn rechtvaardigheid zouden zoeken’, de noodzakelijke stoffelijke dingen verschaft zouden worden (Matth. 6:25-33). Als de geestelijken van mening zijn dat God niet voor hen zorgt, zou dit dan kunnen komen doordat zij zich te veel met hun eigen zaken bezighouden en in gebreke blijven Gods werk te doen?

Geestelijken in de politiek

● Het wordt iets heel gewoons geestelijken in de politiek aan te treffen. Men ziet hen vaak in New Yorks City Hall, waar zij door gemeenteraadsleden worden geconsulteerd. „Priesters, rabbijnen en predikanten mengen zich met het grootste gemak in de politieke clubgebouwen”, bericht de „New York Times”. En een priester die door zijn bisschop was aangesteld om katholieke stemmers te organiseren, zei: „Politiek is niet mijn hobby; het is mijn werk.”

Recente berichten uit Brazilië, Korea, Spanje, Ierland en de Filippijnen onthullen dat de geestelijken zich ook daar in de politiek mengen. Waarom politiek? Waarom houden zij zich niet bij religie? Een op politiek gebied vooraanstaande Newyorkse geestelijke antwoordt: „Politiek is de enige basis op grond waarvan mensen een geestelijke thans respecteren.” Hoe komt dit?

Welnu, hoe zouden zij van een religieus gezichtspunt uit bezien gerespecteerd kunnen worden? Zij hebben de bijbel in het openbaar in diskrediet gebracht. En dat zij zich in de politiek mengen, toont aan dat zij in werkelijkheid niet in Gods koninkrijk, zijn regering, geloven. Zij hebben echter wel een reputatie op het gebied van belangstelling voor politiek. Zij zijn als de joodse geestelijken uit de eerste eeuw die zeiden: „Wij hebben geen andere koning dan caesar.” — Joh. 19:15.

Gedwongen transfusies

● Onlangs trachtte een rechtbank in de Amerikaanse staat Oregon een zwangere vrouw, een van Jehovah’s getuigen, te dwingen een bloedtransfusie te nemen. Het argument van de rechtbank kwam hierop neer dat de ouders niet dienden te trachten een ongeboren kind ’een religieus geloof op te dringen’.

Toen een vrouw dit hoorde, schreef zij verbijsterd naar de „Seattle Times”. Hoewel zij het standpunt van de Getuigen met betrekking tot bloedtransfusies niet deelt, zei ze: „Op 22 januari 1973 besliste het hoogste gerechtshof in dit land dat dit zelfde kind vermoord kon worden als zijn moeder een abortus verkieslijk achtte. Ongelooflijk!”

Het is inderdaad buitengewoon tegenstrijdig het standpunt in te nemen dat het ethisch verantwoord is een leven te beëindigen maar dat het in strijd is met de belangen van de maatschappij om overeenkomstig goddelijke beginselen voor dat leven te zorgen.

Terloops zij opgemerkt dat de moeder de transfusie niet ontving. Zij ging naar een andere staat en bracht zonder bloed een gezonde baby ter wereld.