Vervolging van christenen beproeft de harten in Malawi

ZODRA Jehovah’s getuigen over de gehele wereld begin oktober 1972 hoorden van de wrede behandeling die hun christelijke broeders in Malawi ondergingen, kwamen zij hen prompt te hulp. Naar het hoofdbureau van de Watch Tower Bible and Tract Society in Brooklyn, New York, en naar bijkantoren over de gehele wereld werden tal van geldelijke bijdragen gezonden. Het bureau in Brooklyn zond op zijn beurt voldoende geld naar bijkantoren grenzend aan Malawi om alles te kopen wat maar nodig was. Op deze wijze werd er zo snel mogelijk hulp verschaft voor de 19.000 Getuigen in het vluchtelingenkamp te Sinda Misale in Zambia.

Met het oog op de dringendheid hadden de gemeenten te Chipata, in de buurt van Sinda Misale, al eerder maatregelen getroffen dat er 4535 kg maïsmeel, 1135 kg suiker, 75 beddelakens en 65 dekens, behalve gereedschappen en andere benodigdheden, in het kamp werden gebracht.

Kort daarna begonnen er grote voorraden goederen van de naburige bijkantoren binnen te stromen. Op vrijwillige basis werd een kleine colonne vrachtauto’s bijeengebracht om 9075 kg maïsmeel, 2950 kg gedroogde vis, 950 canvas dekzeilen, 150 kratten met kleding, verscheidene honderden nieuwe dekens, een grote hoeveelheid plastic vellen, 100 schoppen, 25 handzagen, 28 bijlen en verschillende pikhouwelen, hamers en andere gereedschappen voor het verwijderen van bomen en struikgewas, het opzetten van tenten, het graven van putten, enzovoort, in het kamp te brengen. Veel van het materiaal werd van 2400 kilometer afstand naar deze plaats in Zambia getransporteerd.

Vervolgens was het in november en tot de evacuatie van het kamp in december, toen alle vluchtelingen naar Malawi terugkeerden, mogelijk de volgende voorraden te leveren:

35.850 kg maïsmeel

990 kg melkpoeder

221 kg gedroogde bonen

157 balen zout

27 ton kleding

5400 stukken zeep

een halve ton medicamenten voor klinieken die in het kamp waren ingericht

10.000 dekens

De gemeenteopzieners in het kamp kregen ook geld om andere dingen te kopen die noodzakelijk waren.

De opzieners ontwikkelden een distributiesysteem, zodat allen er zeker van waren dat zij de dingen kregen die hun gezin nodig had. De kinderen kregen speciale medische verzorging en de melk werd voor hen gereserveerd. Ook de geestelijke behoeften werden niet vergeten. Eén vrachtwagen bracht eenentwintig dozen met bijbels en bijbelse studiehulpmiddelen, want de vervolgers hadden de vluchtelingen al dergelijke bezittingen afgenomen.

De grond werd van bomen en struikgewas ontdaan, er werden tenten opgezet en er werden putten gegraven. De zieken werden behandeld en de toestanden verbeterden. Toen kwam de onverwachte terugkeer van de vluchtelingen naar Malawi. Opnieuw waren zij gedwongen te vluchten, waarbij de meesten toevlucht zochten in Moçambique, waar zij vriendelijk werden ontvangen. Maar zelfs daar kwamen rondzwalkende groepen Jeugdbond-leden van de Malawi Congrespartij de grens over om hen te molesteren; zij werden echter door de politie van Moçambique gevangen genomen en gestraft.

HET SCHEIDINGSWERK RAAKT ALLE MALAWIËRS

Sommigen hebben de vraag gesteld: ’Waarom laat God toe dat gewetensvolle christenen zo lijden? Wordt er iets mee bereikt?’ Jezus wees erop dat dergelijke dingen in deze „laatste dagen” zouden plaatsvinden toen hij zijn discipelen vertelde: „Wanneer de Zoon des mensen gekomen zal zijn in zijn heerlijkheid en alle engelen met hem, dan zal hij op zijn glorierijke troon plaats nemen. En alle natiën zullen voor hem worden vergaderd, en hij zal de mensen van elkaar scheiden, zoals een herder de schapen van de bokken scheidt.” — Matth. 25:31, 32.

Jezus ging verder met te zeggen dat de „schapen” zich zouden identificeren door hun vriendelijkheid jegens zijn „broeders”. Hij zei dat deze door de geest verwekte, gezalfde broeders van hem gevangenschap, ziekte, dorst, honger en gebrek aan kleding zouden ondergaan, precies zoals Jehovah’s getuigen in Malawi hebben ondervonden. Hij zei dat de „schapen” hulp zouden bieden. Wat zij op deze wijze doen, zou Christus beschouwen als hem persoonlijk aangedaan.

In de afgelopen paar jaar hebben velen er door hun houding blijk van gegeven als „schapen” te zijn door de verkondigers van het Koninkrijk als vertegenwoordigers van Christus te erkennen. Zij hebben hen met hun tijd, geldmiddelen en bekwaamheden geholpen. Nu staan zij naast de „broeders” van Christus in het bekendmaken van de bijbelse waarheid aan anderen, en deze met „schapen” te vergelijken personen hebben de hoop onder Gods koninkrijk in een aards paradijs te leven. — Matth. 25:34-36.

Een op de voorgrond tredend bewijs dat het scheidingswerk, als gevolg van de vervolging, werkelijk plaatsvindt, is het aantal personen dat hun standpunt aan de zijde van de Getuigen in Malawi heeft ingenomen en nu met hen is gevlucht. In de nieuwe kampen in Moçambique hebben zij hun studie van de bijbel kunnen voortzetten en nu zijn er daar meer dan 200 gedoopt.

Ook veel burgers van Moçambique hebben de vluchtelingen hulp en onderdak verleend. In de kampen die zij in Moçambique hebben gekregen, verheugen de Getuigen zich bijzonder in hun vrijheid om met grote groepen voor bijbelstudievergaderingen bijeen te komen en Koninkrijksliederen te zingen, hetgeen zij sinds 1967 niet hebben kunnen doen. Zij werken hard om land te ontbossen en te ontginnen. Door het Wachttorengenootschap wordt al het mogelijke gedaan om ervoor te zorgen dat deze vluchtelingen de dingen krijgen die zij nodig hebben. En degenen in de kampen spreken hun diepe waardering uit voor de liefde die uit de gaven van hun christelijke broeders van over de hele wereld blijkt. Het geeft hun het bewijs dat God de rechtschapenheid van zijn volk opmerkt en dat hij hen liefheeft. — 1 Petr. 5:7.

Aan de andere kant brengen degenen die aan de vervolging van christenen meedoen zich in een zeer gevaarlijke positie voor het aangezicht van God. Niettemin beschouwen de Getuigen hen niet als de „bokken” uit Jezus’ gelijkenis. Dat is aan God om te beoordelen. Sommigen van hen zijn wellicht oprecht. Als dit zo is, kan het zijn dat zij tot bezinning komen, zoals Saulus, die een hevige maar oprechte vervolger van christenen was en later de apostel Paulus werd (1 Tim. 1:12-16). Zulke personen dienen echter niet te denken dat omdat God niet onmiddellijk handelend tegen hen optreedt, zij ongestraft kunnen doorgaan. Als zij dit denken, missen zij het doel van zijn geduld, namelijk hun de gelegenheid te geven te veranderen. — 2 Petr. 3:9.

Ook degenen die zien wat er plaatsvindt zonder degenen die wegens gehoorzaamheid aan Christus worden vervolgd te hulp te komen, moeten de vraag onder de ogen zien: ’Zal ik onschuldige christelijke mensen vervolgen, of zal ik lijdelijk toezien dat christenen worden geslagen, dat hun armen worden gebroken en dat hun huizen worden verbrand, en mij toch stilhouden? Zal ik mij door vrees of zelfzucht ervan laten weerhouden deze mensen hulp te bieden? Hoe beschouwt God mij dan?’ Er wordt in Malawi, alsook in Moçambique en Zambia, dus een waar onderzoek van harten teweeggebracht.

Zelfs onder vervolging koesteren de Malawische getuigen van Jehovah geen wrok tegen hun vervolgers. Zij begrijpen dat dit door God wordt toegelaten opdat het scheidingswerk tot stand gebracht kan worden. Hun gebed is dat de tegenstanders hun ware positie voor het aangezicht van de Almachtige God mogen gaan beseffen en hun handelwijze veranderen en aldus als „schapen” aan Christus’ „rechterhand” worden geplaatst, met het vooruitzicht als beloning eeuwig in een aards paradijs te mogen leven. — Matth. 5:44.