Religie in het nieuws
DE KERKSTELSELS van de christenheid beweren Gods steun te hebben. Bij het zien van de toestand waarin de kerken zich thans bevinden, vragen veel nadenkende mensen zich echter af: Indien de alwijze en almachtige God de kerken steunt, waarom verkeren ze dan in zo’n beroering en crisis?
Indien God de kerken steunde, zou het nieuws over de kerken beslist Gods hoedanigheden weerspiegelen: zijn orde en waarheidsgetrouwheid. Het zou aantonen dat de kerken Gods wetten en onderwijzingen hooghouden en deze aan mensen met een eerlijk hart duidelijk maken. Maar merk nu slechts enkele van de vele feiten op die de pers in deze tijd over de kerken openbaar maakt.
ANGLICANEN MOETEN POLYGAMISTEN ACCEPTEREN
Uit Port Moresby, Papua, komt het volgende verslag dat door de „New York Times” werd gepubliceerd: „De Anglicaanse Kerk steeg onlangs in aanzien toen de Synode van Bisschoppen alhier een bepaling verwierp waardoor het mannen met meerdere vrouwen werd verhinderd gedoopt te worden.”
Mensen die de bijbelse leer erkennen, volgens welke een christelijke man slechts één vrouw mag hebben, waardoor polygamie met overspel gelijkgesteld wordt, zullen hier beslist verbaasd over zijn. — Matth. 19:4-6; 1 Kor. 7:2.
In de geest van vele nadenkende personen zal dan ook de vraag rijzen: Bij wie steeg de Anglicaanse Kerk in aanzien? Zeer waarschijnlijk bij de inboorlingen — maar hoe staat het met God, wiens wet de polygamisten overtreden?
WAAR IS HUN „GOEDE NIEUWS”?
Jezus Christus had een dynamische boodschap voor de mensheid, een boodschap die God hem opdroeg te prediken. Het was werkelijk goed nieuws, het beste nieuws. Als een onderdeel van het teken van deze „laatste dagen” voorzei Jezus dat „dit goede nieuws van het koninkrijk” over de gehele aarde gepredikt zou worden voordat het einde zou komen. — 2 Tim. 3:1-5; Matth. 24:14.
Wordt dit dynamische goede nieuws in de kerken van de christenheid gepredikt? Dr. J. Bennett, de voormalige president van New Yorks Union Theological Seminary, gaf toe dat „de huidige preken vaak saai, fantasieloos, slecht voorbereid en vervelend zijn”, aldus de „Seattle Post-lntelligencer”.
De voorzitter van de synode van de Presbyteriaanse Kerk in Canada, M. Nicolson, verklaarde in dit verband: „Wij hebben de schitterendste boodschap van de wereld, maar men zou hier nooit achter komen als men een kerk zou binnenstappen.” Deze geestelijke, zo merkte de „Windsor Star” op, „wijt de desillusie met betrekking tot de kerk aan de manier waarop de bijbelse boodschap wordt doorgegeven”.
Is het enkel de manier waarop de prediking geschiedt, of is het ook een kwestie van te weten wat er gepredikt moet worden en vervuld te zijn met de ijver die nodig is om te prediken? De „Washington Post” publiceerde het volgende nieuwsbericht: „De 95 bisschoppen van de Verenigde Methodistische Kerk zeiden vandaag dat hun denominatie zich in een geloofscrisis bevindt, aangezien talloze geestelijken alsook leken zich niet in staat achten eerlijk de traditionele christelijke geloofsovertuiging te onderschrijven.”
Hans Küng, een vooraanstaand rooms-katholiek theoloog die in Duitsland doceert, zegt over zijn kerk: „De geloofwaardigheid van de kerk is zo laag dat wij ons niet kunnen voorstellen hoe dit in zijn werk is gegaan.” En volgens de „St. Louis Globe-Democrat” verklaarde priester S. Roth uit Oost-St. Louis, dat de „diocesane priesterschap dood is”, waaraan hij toevoegde: „Ze kan noch van binnenuit noch van buitenaf worden verbeterd. Ze is een niet te opereren instelling.” W. Durbin, een katholieke leek, antwoordde dat de priesterschap en de leken „niet dood [waren], maar zich in een pathologische verdovingstoestand bevonden, ademend, maar een planteleven leidend”.
Klinkt dit alles alsof God deze instellingen, waarin het „goede nieuws” zo droevig ontbreekt, leidt en steunt?
DE KERKEN IN DE POLITIEK
De „Spectator” van Hamilton, Ontario, vermeldt dat veel mensen niet langer naar de kerk gaan omdat zij een afkeer hebben van de politieke activiteit van de geestelijken. Zij zijn van mening dat „de kerk ’te activistisch’ of ’te veel in de politiek verwikkeld’ is of zich met belangen bezighoudt die in strijd zijn met het evangelie”.
Zijn de politieke bemoeienissen van de kerken inderdaad „in strijd . . . met het evangelie”? Welnu, Jezus zei over zijn ware volgelingen: „Zij zijn geen deel van de wereld, evenals ik geen deel van de wereld ben” (Joh. 17:16). Hij weigerde zich met de politiek in te laten.
Toch verklaarde de jezuïetenpriester J. J. McLaughlin, een schrijver van toespraken voor president Nixon, volgens de „Boston Globe”: „Politiek is een roeping van de hoogste orde.” De priester had zich in 1970 kandidaat gesteld voor een zetel voor Rhode Island in de Amerikaanse Senaat. Hij zei ook: „Vaticaan II drong er bij alle burgers op aan zich in de politiek te begeven, en ik zag er niet ’uitgezonderd priesters’ tussen haakjes bij staan.”
En in de in Toronto, Canada, verschijnende „Star” stond de volgende krantekop: „Geestelijke vraagt kerklidmaten zich met de stadspolitiek te bemoeien.” . . . De geestelijke was N. Hatton van de Metropolitan United Church.
Als een uitvloeisel van hun politieke bemoeienissen komen steeds meer geestelijken en kerken in conflict met politieke leiders. In de Verenigde Staten beweren veel geestelijken dat de regering druk op hen uitoefent om te trachten hen ervan te weerhouden met betrekking tot politieke geschilpunten een standpunt in te nemen, en dat kerkelijk personeel zelfs wordt „bespioneerd”. De in Bangor, Maine, verschijnende „Daily News” verklaarde: „Het laatste protest kwam vorige week in een verzoekschrift dat bij het Amerikaanse hooggerechtshof werd ingediend en waarin werd beweerd dat militair toezicht zich zelfs tot kerkleiders had uitgestrekt.”
WIE ZULLEN DE JONGEREN ONDERWIJZEN?
Eén ding is zeker — als de kerken niet Gods steun hebben, zullen alle aanhangers ervan hieronder te lijden hebben. En niet alleen volwassenen, maar ook kinderen zullen een prijs betalen.
Merk in dit verband op wat R. L. Hodapp, de bisschop van Belize, in Brits-Honduras, in een herderlijk schrijven verklaarde dat aan het gehele land was gericht: „Naarmate de tijd verstrijkt, schijnt het heel duidelijk te zijn dat er naar verhouding minder priesters, nonnen en paters zullen zijn. Vandaar dat de ouders er steeds meer de volledige verantwoordelijkheid voor moeten dragen het geloof aan hun kinderen door te geven. Uit studies en zelfs uit een oppervlakkige waarneming blijkt ontegenzeglijk dat vele van onze katholieke scholen geen werkelijke christenen voortbrengen. . . . De reden hiervoor is heel vaak dat de ouders zelf er nalatig in zijn geweest hun kinderen te onderwijzen en hun het juiste voorbeeld te geven.”
Maar wie is voor het gebrek aan de geestelijke gezindheid onder de ouders verantwoordelijk? Waarom zijn zij niet toegerust om het „goede nieuws” aan hun kinderen te onderwijzen? Dragen de religieuze leiders niet een groot deel van de schuld? Hoe kunnen zij van ouders verwachten dat zij in staat zijn hun kinderen te onderwijzen wanneer zij, de geestelijken, zelf niet zeker weten wat zij moeten geloven en onderwijzen? In zijn commentaar op het boek „Priests in the United States”, van de hand van priester A. Greely, merkt boekrecensent R. Neuhaus van de „Washington Post” op dat de meeste priesters „steeds onzekerder worden over datgene wat hetzij [de kerk of de priesterschap] dient te zijn en steeds cynischer ten aanzien van de leiders die de antwoorden zouden moeten weten”.
WAT TOONT DIT AAN?
Vraag uzelf af: Blijkt uit al het voorgaande dat er via de kerken dynamisch nieuws van God wordt doorgegeven? Of blijkt hieruit juist het tegenovergestelde: dat de kerken zich in een crisis en in een toestand van verval en verwarring bevinden? De feiten tonen aan dat het aantal geestelijken, seminaristen en leken achteruit gaat en dat zij niet eens zeker weten wat de waarheid is.
En waarom niet? Over religieuze leiders uit de oudheid schreef de profeet: „Zij hebben Jehovah’s wóórd verworpen, en wat voor wijsheid hebben zij dan?” (Jer. 8:9) Gods Zoon zei over de religieuze leiders van zijn generatie: „Tevergeefs blijven zij [God] aanbidden, omdat zij mensengeboden als leerstellingen onderwijzen.” Als wij dus thans dezelfde toestanden aantreffen, kunnen wij er zeker van zijn dat dit hetzelfde resultaat zal hebben als in Jezus’ tijd: „Zij zijn blinde gidsen. Indien nu een blinde een blinde leidt, zullen beiden in een kuil vallen.” — Matth. 15:6, 9, 14.
Er wordt thans echter zeer beslist een dynamische boodschap, werkelijk „goed nieuws”, over de gehele aarde gepredikt. Indien niet door de kerken van de christenheid, door wie dan wel? Welnu, wie komen er bij u aan de deur om u dezelfde dingen te vertellen die Jezus Christus heeft onderwezen? Wie laten de waarschuwing weerklinken van het nabije einde van dit goddeloze samenstel van dingen en de komst van Gods nieuwe ordening? Wie houden Gods morele maatstaven hoog? Wie weigeren zich met de wereldse politiek in te laten? Wie geven volwassenen geregeld bijbels onderricht, waardoor zij hen toerusten om hun kinderen te onderwijzen? Wie geven er door hun groei en geestelijke voorspoed blijk van Gods steun te bezitten? Wij zijn ervan overtuigd dat u door het lezen van de andere artikelen in dit tijdschrift geholpen zult worden de logische antwoorden te verkrijgen.