Voor de eerste maal van huis tot huis
’S OCHTENDS om 8.30 uur belde een vrouw in de Amerikaanse staat Noord-Carolina bij een van Jehovah’s getuigen aan met wie zij enige tijd de bijbel had bestudeerd. Toen de Getuige opendeed, vroeg de vrouw haar wat zij die dag van plan was te doen. De Getuige antwoordde dat zij zich klaarmaakte om de mensen met de bijbelse waarheidsboodschap te bezoeken. „Goed”, zei de vrouw, „daar kwam ik voor! Mag ik met u mee?” Onnodig te zeggen dat de Getuige verrukt was deze enthousiaste vrouw die dag voor de eerste maal van huis tot huis mee te nemen.
In de Amerikaanse staat Nevada woonde ook een vrouw die met de Getuigen begon mee te gaan om Gods waarheid te prediken. Nadat zij voor de tweede keer was meegegaan, zei ze: „Ik heb beslist iets heel kostbaars gemist!” Ja, deze vrouw zag in welk een kostbaar voorrecht het is Jehovah God op deze buitengewoon vreugdevolle wijze te dienen.
HET SCHITTERENDE WERK DOOR JEZUS BEGONNEN
Jehovah’s getuigen helpen tienduizenden mensen Jehovah Gods wil, zoals die in de bijbel tot uitdrukking wordt gebracht, te leren kennen. Wanneer deze mensen waardering voor Gods voornemens hebben ontwikkeld en hun leven in overeenstemming met de rechtvaardige beginselen van Gods Woord hebben gebracht, worden zij uitgenodigd aan het predikingswerk van huis tot huis deel te nemen en te zien hoe Gods werk in hun omgeving wordt gedaan. Door aldus te handelen, volgen Jehovah’s getuigen het voorbeeld dat Jezus Christus stelde toen hij op aarde was. De bijbel toont aan dat Jezus van dorp tot dorp ging om Gods waarheid te prediken, en dat hij zijn discipelen opleidde om dit eveneens te doen (Mark. 6:6-13; Luk. 10:1). Het zou u ongetwijfeld veel vreugde geschonken hebben wanneer u Jezus in zijn prediking van Gods koninkrijk had kunnen vergezellen.
Hebt u de bijbel nu reeds enige tijd met Jehovah’s getuigen bestudeerd? Indien dit zo is, heeft de Getuige die u helpt u dan uitgenodigd hem in het predikingswerk van huis tot huis te vergezellen? Natuurlijk wordt u hiertoe niet uitgenodigd wanneer u nog maar pas met bijbelstudie bent begonnen. Indien u er echter belangstelling voor hebt aan deze activiteit deel te nemen, waarom zou u er dan niet met de Getuige die de bijbel met u bestudeert, over spreken?
Duizenden personen die dit Koninkrijkspredikingswerk op zich hebben genomen, hebben bemerkt dat het bijzonder aangenaam is. Het schenkt hun heel veel vreugde te weten dat zij hetzelfde werk doen dat Jezus en zijn apostelen deden (Hand. 20:20). Ja, op de gehele aarde helpen Jehovah’s getuigen mensen God eveneens op deze wijze te loven (Ps. 145:11). Sommigen die worden uitgenodigd, worden bij de gedachte misschien een beetje bevreesd. Hier bestaat helemaal geen reden toe, want er zal u niet worden gevraagd alleen te gaan. Een van de Getuigen, misschien de Getuige die u onderwijs geeft, zal bij u zijn. Alles wat u hebt te doen is, alleen maar meegaan om een demonstratie van het Koninkrijksgetuigeniswerk te zien, dat is alles! Als u denkt dat u wat wilt zeggen, zult u worden geholpen u hier van tevoren op voor te bereiden.
HUN VREES VERDWEEN
Het is vanzelfsprekend alleen maar natuurlijk dat iemand zich een beetje zorgen maakt als hij iets moet doen wat hij nog nooit eerder heeft gedaan. Toch tonen ervaringen van anderen aan dat wanneer zij eenmaal aan deze op de bijbel gebaseerde activiteit deelnemen, zulke zorgelijke gevoelens spoedig worden verdreven. Ja, de vreugde die men verkrijgt doordat men weet dat men God behaagt, doen zulke zorgen verdwijnen. Beschouw bijvoorbeeld eens wat iemand in Brooklyn, New York, opmerkt over de eerste maal dat hij met Jehovah’s getuigen van huis tot huis ging:
„Toen ik de uitnodiging ontving om te zamen met de Getuigen aan het predikingswerk deel te nemen, zei ik tegen degene die mij onderricht gaf, dat ik mij niet vrijmoedig genoeg voelde om met de mensen te praten. Hij zei tegen mij dat ik alleen maar hoefde te luisteren. Als ik iets wilde doen, kon ik degenen die wij ontmoetten een strooibiljetje geven, waarop de openbare lezingen stonden aangegeven die in de plaatselijke Koninkrijkszaal gehouden zouden worden, of een traktaatje waarin een bijbelse leerstelling werd verklaard.
Die zondag was ik een beetje zenuwachtig toen ik met de Getuigen samenkwam. Dit gevoel verdween echter reeds bij de allereerste deur waar wij aanbelden. De man die opendeed, luisterde heel aandachtig naar wat de Getuige zei en nam twee tijdschriften van hem. Ik gaf hem een strooibiljetje; dit gaf mij een gevoel van vertrouwen. De man zei toen dat hij weliswaar katholiek was, maar dat hij het toch op prijs stelde dat iemand hem bezocht om over God te praten. Dit moedigde mij zo aan dat ik bij het volgende huis dat wij bezochten, tijdschriften wilde aanbieden. Ik deed dit ook, en toen de huisbewoner ze aannam, was ik opgewonden van blijdschap. Nu neem ik geregeld deel aan dit werk, dat mij zo’n vreugde schenkt.”
Hier volgt hoe een andere Getuige op de eerste dag van zijn van-huis-tot-huisactiviteit zijn vrees zag verdwijnen: „Toen ik erin toestemde aan het predikingswerk te gaan deelnemen, waren de Getuigen zo vriendelijk mij te helpen een kort toespraakje voor te bereiden dat ik aan de deuren kon gebruiken. Ik had echter het bange vermoeden dat iemand aan de deur mij misschien vragen over de bijbel zou stellen die ik niet zou kunnen beantwoorden.
Toen wij in het gebied kwamen waar wij van huis tot huis zouden gaan prediken, zei ik tegen de Getuige dat ik in het begin liever alleen wilde gaan. Hij vond dit goed. Toen ik naar de eerste deur ging, dacht ik bij mijzelf: ’Ik hoop maar dat er niemand thuis is.’ Was ík blij dat niemand opendeed! Bij de volgende deur hoopte ik hetzelfde, maar een vrouw deed de deur open. Hoewel ik erg nerveus was, slaagde ik erin haar het doel van mijn bezoek duidelijk te maken.
Zij luisterde en weigerde beleefd de lectuur te nemen die ik haar aanbood. Zij zei echter dat zij het op prijs stelde dat een jongeman zoals ik eropuit trok om de mensen te bezoeken. Ook zei ze dat zij Jehovah’s getuigen respecteerde omdat de jonge mensen onder hen belangstelling hebben voor de bijbel. Haar prijzende woorden moedigden mij flink aan en mijn onbehaaglijke gevoel verdween. Ik bemerkte al gauw dat mijn bange voorgevoelens dat de mensen mij wel eens bijbelse vragen zouden kunnen stellen, ongegrond waren. Ik merkte op dat de gemiddelde huisbewoner zelden vragen stelt en dat als er vragen gesteld worden, de Getuige degene is die dit moet doen om de huisbewoner aan het praten te krijgen. Ik ben heel erg blij dat ik er niet terughoudend in ben geweest aan deze bijzonder prettige activiteit deel te nemen.”
Sommige mensen voelen zich niet op hun gemak bij de gedachte dat zij een bekende zullen ontmoeten als zij aan het predikingswerk deelnemen. Als dit ook uw probleem is, moet u de volgende ervaring eens beschouwen: „Iedereen op de middelbare school kende mij. In het stadje in Tennessee, waar ik woonde, kende iedereen mijn familie, want mijn vader was directeur van de plaatselijke luchthaven. Toen ik op die zaterdagochtend voor het eerst met de Getuigen aan het predikingswerk deelnam, vroeg ik mij af of mijn vrienden mij soms zouden zien. Hoe zou ik mij dan voelen?
Welnu, wij begonnen te werken, en na een poosje kwamen er inderdaad een paar vrienden van mij langs en zij keken alleen maar. Ik voelde mij niet zo onbehaaglijk als ik gedacht had dat ik mij zou voelen. Zij keken alleen maar naar mij, en dat was niet zo erg. Later, toen ik twee tijdschriften aan een huisbewoner verspreidde, deed het gevoel iets gepresteerd te hebben, mij het feit dat mijn vrienden mij gezien hadden, vergeten. Ik ben zo blij dat ik dit werk ben gaan doen, want het gevoel van voldoening dat ik eruit put, is iets wat ik niet graag zou willen missen.”
Een andere jeugdige Getuige in de Amerikaanse staat Washington vond het beslist een voordeel in het van-huis-tot-huiswerk mensen te ontmoeten die hij kende. „Ik merkte dat het beslist een voordeel was klasgenoten te ontmoeten. Aangezien zij mij kenden, voelden zij zich verplicht naar de reden te luisteren waarom ik bij hen kwam. Zij luisterden gewoonlijk naar wat ik had te zeggen in plaats dat zij hun ouders riepen, zoals zij altijd deden als andere Getuigen aanbelden. Zij kwamen zelfs op school naar mij toe om vragen over de bijbel te stellen.”
Toen deze mensen die aan het predikingswerk deelnamen, de uitnodiging ontvingen om van huis tot huis te gaan, waren zij natuurlijk niet langer lid van een kerk en ook bezochten zij geen kerkdiensten. Hun gedrag was van dien aard dat zij met Jehovah’s getuigen vereenzelvigd konden worden. Zij aanvaardden de gehele bijbel als het geïnspireerde woord van God en zij wilden anderen helpen het te leren kennen. Ja, dit waren de vereisten waaraan zij moesten voldoen voordat zij uitgenodigd konden worden om aan deze openbare christelijke activiteit deel te nemen.
VERLANGEND HET GOEDE NIEUWS MET ANDEREN TE DELEN
Sommige mensen zijn er verlangend naar anderen te vertellen wat zij uit Gods Woord de bijbel leren. Zij wachten niet totdat zij hiertoe worden uitgenodigd, maar vragen de Getuigen of zij hen in hun predikingswerk kunnen vergezellen. Een jongeman in Californië wilde bijvoorbeeld heel graag aan het getuigeniswerk deelnemen. Hier moest echter mee gewacht worden totdat hij zijn persoonlijke aangelegenheden in orde had gemaakt. Toen dit eindelijk was gebeurd, ging hij onmiddellijk naar het huis van de Getuige toe en vroeg hem: „Wanneer trekt de groep uit in het van-huis-tot-huiswerk?” Verrukt trof de Getuige regelingen om het nobele verlangen van deze jongeman te vervullen.
De jongeman merkte over de eerste keer dat hij met de Getuigen meeging op: „Toen wij die zaterdag voor het predikingswerk bijeenkwamen, vervulde een duidelijk gevoel van vreugde mij, de vreugde mij onder Jehovah’s getuigen te mogen bevinden. Ik ging met een oudere Getuige mee en ik kwam onder de indruk van de wijze waarop hij de waarheden uit de bijbel aan de deuren uiteenzette. Toen ik hem bij de eerste deur had horen praten, was ik er verlangend naar het alleen te proberen en zelf het woord te doen. De Getuige vond het echter beter dat ik nog een paar deuren met hem meeging om te zien hoe hij de verschillende situaties aanpakte en hij moedigde mij vriendelijk aan nog even met hem samen te werken.”
Waarom dit vurige verlangen? Deze jongeman antwoordt: „Ik was zo blij met wat ik uit de bijbel had geleerd, dat ik eropuit wilde trekken om deze waarheden met anderen te delen. Het schonk mij veel voldoening datgene te doen waarvan ik wist dat het goed was in Jehovah Gods ogen, en dit is nog steeds het geval.”
Weer iemand anders, die nog maar vier maanden had gestudeerd, vertelt: „Toen ik begon te studeren, wist ik dat het juist was wanneer ik datgene wat ik leerde, aan anderen vertelde. Op zekere keer zei ik derhalve na de vergadering tegen een Getuige: ’Ik zou morgen graag met je meegaan in het van-huis-tot-huiswerk.’
Nadat ik een poosje met verschillende Getuigen was meegegaan, „nam” ik mijn eerste deur. Ik geloof dat ik mijn hele toespraakje in één adem uitsprak; toch luisterde de man en hij nam twee tijdschriften. Wat was ik blij! En vanaf die dag heb ik Gods waarheid geregeld op deze aangename wijze met anderen gedeeld.”
Bent u er net zo verlangend naar het goede nieuws met anderen te delen als deze personen? Waarom zou u dan niet met de Getuige die u helpt de stappen bespreken die in uw geval nodig zijn om aan deze lonende activiteit deel te nemen?
IN HET BEGIN AARZELEND
Omdat mensen nu eenmaal van elkaar verschillen, zullen sommige personen die vorderingen maken in Gods waarheid misschien een beetje terughoudend zijn om het goede nieuws van de bijbel van huis tot huis met anderen te delen. In Californië woonde bijvoorbeeld zo iemand. „Toen aan mij werd gevraagd de Getuigen in hun predikingswerk te vergezellen, wilde ik niet mee van huis tot huis. Ik ging wel met hen mee, maar bleef dan in de auto zitten kijken hoe zij predikten. Herhaaldelijk kwamen zij naar de auto toe om mij hun ervaringen te vertellen. Dit gebeurde tot vier maal toe. Zij moedigden mij geduldig en liefdevol aan.
Ten slotte besefte ik dat ik datgene moest doen wat zij deden, en ik zei tegen hen dat ik dat huis zou nemen, en wees daarbij een bepaald huis aan. U kunt misschien wel raden wat dit voor een soort van huis was. Ik koos met opzet een vervallen huis uit, een huis dat er onbewoond uitzag. Toen ik aanklopte, kwam er echter iemand aan de deur en ik speelde het klaar een korte aanbieding te doen. Ik was zo blij met de ervaring dat ik sindsdien altijd vreugde uit het van-huis-tot-huiswerk heb geput, terwijl ik er zo vaak aan deelneem als ik maar kan.”
Een huisvrouw in de Amerikaanse staat Connecticut vertelt hoe zij over deze activiteit dacht: „Toen ik aan het einde van de vergadering de bekendmakingen in verband met de velddienst hoorde, vroeg ik wat dit inhield. De Getuige die mij onderwijs gaf, vertelde mij dat dit het van-huis-tot-huiswerk met de bijbelse boodschap was. Zij vroeg mij toen of ik dat weekend wilde kijken hoe dit werk werd gedaan. Ik antwoordde kortaf: ’O nee, ik ga niet van huis tot huis. Alleen bedelaars doen zoiets!’ Een andere Getuige, die mij dit hoorde zeggen, zei vriendelijk: ’Toch ging Jezus Christus, de Zoon van God, van huis tot huis en van dorp tot dorp!’ Zijn opmerking zette mij aan het denken, en ik besloot te gaan. — Luk. 8:1.
Die ochtend ondervonden wij bij de allereerste deur al tegenstand en ik was ontzet. De Getuige die bij mij was, zei rustig: ’Kom G———, laten wij naar de volgende deur gaan! Die vrouw begrijpt niet waarom wij bij haar kwamen!’ Haar onverstoorbare houding stelde mij op mijn gemak en ik bleef met haar meegaan. Hoe voelde ik mij toen die ochtend van activiteit voorbij was? Ik was toch zó blij dat ik iets had gedaan wat Jehovah behaagde! Nu zie ik er verlangend naar uit van huis tot huis te gaan om de mensen over onze liefdevolle God, Jehovah, te vertellen.”
Ja, toen deze personen er eenmaal een begin mee hadden gemaakt de mensen te bezoeken, bemerkten zij dat dit geen voortdurende foltering maar veeleer een onuitsprekelijke vreugde was. Het is iets wat men meegemaakt moet hebben om het goed te kunnen beseffen. Neemt u op het ogenblik aan deze activiteit deel? Indien niet, hebt u zich dan voorgenomen dit te doen? Waarom zou u niet naar dit fijne doel toewerken? Vertrouw op Jehovah en verheug u in een activiteit die uw geest voldoening schenkt. — Ps. 34:1, 8; 89:1.
Het is beslist een kostbaar voorrecht Jehovah God op deze wijze te dienen. Het is hem niet alleen welbehaaglijk, maar het werpt ook voordelen voor uw naasten af. Velen hebben de troost en de hoop uit de Schrift nodig (Rom. 15:4). Hoe dringend is het dat wij hen helpen deze te verkrijgen terwijl er nog tijd voor is! Door aan het predikingswerk van huis tot huis deel te nemen, zult u zich in het grotere geluk kunnen verheugen dat u ten deel valt door te geven. — Hand. 20:35.