Oudere personen helpen Jehovah te leren kennen en te dienen

HIER volgen enkele ervaringen van Jehovah’s getuigen welke de resultaten te zien geven van geduld, vriendelijkheid en vindingrijkheid. De eerste is van een Getuige in Massachusetts:

„Ik sloot een abonnement op het tijdschrift De Wachttoren af bij een Litouwse dame. Toen ik terugkwam om haar weer te bezoeken, doorkruisten bange voorgevoelens mijn geest. Zij was namelijk bijna zeventig jaar oud en kon wegens slechte ogen erg weinig lezen. Ook bestond er in zeker opzicht een taalbarrière, en zij ging helemaal op in vele vals-religieuze ideeën.

Ondanks mijn bange voorgevoelens ging ik terug, en wij spraken over de ware God. Ik trof regelingen haar weer te bezoeken. De volgende week kwam zij mij met een blijde glimlach tegemoet, terwijl zij zei: ’Ik ben zo blij dat u er weer bent. Ik voel mij sinds uw vorige bezoek toch zo gelukkig! Hoe komt het toch dat ik negenenzestig jaar heb moeten wachten om te leren dat God een naam heeft? Waarom heeft de kerk mij dit niet eerder gezegd?’ Wij zetten onze studie voort en zij begon al gauw de bijbelse leer over de toestand van de doden te begrijpen en in te zien dat de leerstellingen van een brandende hel en een vagevuur vals zijn. Steeds weer opnieuw vroeg zij waarom de kerk haar toch niet de bijbelse waarheid had geleerd.

Vervolgens bezocht zij een openbare lezing die over het gebed handelde, en ik twijfelde eraan of zij, wegens het taalprobleem, wel had begrepen wat er was gezegd. Op weg naar huis merkte ik dat zij het besprokene heel goed had begrepen. Zij was overstuur wegens het feit dat Jehovah het gebruik van de rozenkrans afkeurde. Zij had deze per slot van rekening haar hele leven gebruikt, omdat dit haar zo door haar ouders en haar kerk was geleerd. ’Wat moet ik geloven?’ vroeg zij. Ik verzekerde haar dat zij, om God te behagen, in de eerste plaats naar zijn Woord moest luisteren. Gedurende onze volgende studie hebben wij het gebed besproken, maar zij was nog steeds overstuur.

Toen ik voor onze volgende studie kwam, bracht zij de kwestie van het gebed weer ter sprake en zei: ’Toen ik gisteravond naar mijn slaapkamer ging, ben ik op mijn knieën gevallen en heb gezegd: „Jehovah God, ik ben maar een arme, domme, oude vrouw en ik weet niet hoe ik tegen u moet praten maar misschien wilt u luisteren . . . en ik heb hem aan het einde gedankt dat hij mij had aangehoord.” ’Met tranen in haar ogen vroeg zij toen aan mij: ’Denkt u dat hij heeft geluisterd?’ Klaarblijkelijk heeft hij dit gedaan, want zij voelt zich nu dichter tot Hem en zijn volk aangetrokken en heeft vol vreugde onze kringvergadering bezocht.”

Een andere Getuige vertelde de volgende ervaring tijdens een kringvergadering in New York: „Op zekere dag zag ik een vrouw een boodschappenwagentje vol kruidenierswaren voortduwen. Aangezien zij er moeite mee had, ging ik naar haar toe en bood aan haar te helpen met de boodschappen thuis te komen. Zij nam mijn aanbod graag aan, want zij woonde nog zeven blokken verder.

Toen wij onderweg waren, maakte ik van deze gelegenheid gebruik om de bijbel met haar te bespreken. Zij reageerde op mijn vriendelijkheid door mijn aanbod te accepteren haar later nog eens te bezoeken om ons gesprek voort te zetten.

Toen ik kwam, begonnen wij samen de bijbel te bestuderen, en zij maakte snel vorderingen. Nu bezoekt zij de meeste vergaderingen in de Koninkrijkszaal en neemt deel aan de Wachttoren-studie. Deze dame is zevenentachtig jaar oud en het is werkelijk bijzonder vreugdevol haar te mogen helpen Jehovah te leren kennen.”

In Peru heeft een zendelinge een bedlegerige negenentachtigjarige vrouw geholpen de bijbel te leren kennen. Na verloop van tijd begon deze vrouw Gods waarheid en zijn organisatie te waarderen. Zij wist dat prediken tot de vereisten behoorde waaraan zij moest voldoen om Jehovah te behagen. Zij wist echter niet hoe dit te doen, want zij kreeg erg weinig bezoek, had geen telefoon en kon niet met een vaste hand schrijven. De vooruitzichten waren inderdaad somber. De zendelinge moedigde haar aan tot Jehovah te bidden en hem voortdurend te vragen een gelegenheid te scheppen waardoor zij iets kon doen om een werkelijke Getuige te zijn.

Spoedig deed zich een gelegenheid voor. Klaarblijkelijk zonder enige reden had haar familie, die voor een huishoudster had gezorgd, een nieuwe huishoudster in dienst genomen om voor haar te zorgen. De nieuwe huishoudster merkte de bijbel en de lectuur naast haar bed op en begon vragen te stellen. Hoe verrukt was zij toen de zendelinge kwam om met haar te studeren! Hier, in haar eigen kamer, had zij iemand gevonden met een zachtmoedig hart. Hoe kon zij haar helpen? De zendelinge hielp haar voor deze geïnteresseerde persoon te zorgen door op een vel papier vragen in kapitale letters voor haar uit te typen, zodat zij deze aan haar huisbewoonster kon voorlezen. Gedurende hun studie hoefde de zendelinge zelden extra opmerkingen te maken. Na verloop van tijd was deze nieuwe lofprijzer van Jehovah in staat zelf voor deze geïnteresseerde persoon te zorgen. Hoewel zij bedlegerig is, heeft nu ook zij een vreugdevol aandeel aan het geven van getuigenis.