De treurenden op begrafenissen troosten

WELKE indruk maakt een begrafenisdienst die door Jehovah’s getuigen wordt geleid op de bedroefde familieleden die een ander geloof hebben? Lees de volgende brief eens die een familielid aan Jehovah’s getuigen in Ohio schreef:

„In 1935 overleed mijn vader, waardoor mijn moeder in de frustratie en het verdriet achterbleef waarvan alleen een weduwe zich een idee kan vormen. In die tijd wendde zij zich tot uw organisatie, die destijds buitengewoon actief was over de radio, waardoor uw boodschap miljoenen mensen bereikte. Wij hadden toen moeten beseffen wat een prachtmensen u bent, maar jammer genoeg zagen wij dat niet in. U veranderde haar leven van een leven vol duistere wanhoop in een leven van vrede en tevredenheid. Zij leidde dit serene leven ruim dertig jaar, terwijl zij van elke minuut ervan genoot, totdat de dood haar vorige week van ons wegnam.

Deze keer leerden wij onze les van wanhoop. Zoals de meesten van u zullen weten, heeft iemand wanneer hij vierentachtig jaar oud is geworden, zoals onze moeder, de meesten van zijn vrienden en familieleden al eerder in de dood verloren. Tenminste, dat dachten wij!

Dit werd onder onze aanbracht gebracht door een verhaal dat ons de avond vóór moeders begrafenis door een begrafenisondernemer werd verteld. Hij zei dat niet zo lang geleden een zeer welgesteld en belangrijk man naar onze stad was gekomen en zich daar had gevestigd. Hij leefde enkele jaren min of meer afgezonderd in een van de grote exclusieve hotels in de binnenstad, waar hij ten slotte stierf. Hij had in zijn testament het verzoek kenbaar gemaakt in de stad begraven te worden die hij zo had leren liefhebben. Ten gevolge van een zware sneeuwstorm waren er de eerste dag na zijn dood geen bezoekers. Op de tweede dag arriveerde ten slotte een neef uit Pittsburgh, die de sneeuw had getrotseerd. Hij was de enige die dit presteerde. Die nacht hielden hij en de begrafenisondernemer de lange eenzame vigilie. De volgende dag was deze neef de enige die de begrafenis van de rijke man bijwoonde.

Hoewel het er in ons geval niet zo slecht uitzag, maakten wij ons de avond voordat moeder te ruste gelegd zou worden, hier toch een beetje zorgen over. Wij vroegen ons af of er de volgende dag veel mensen zouden zijn en zelfs óf er wel mensen zouden zijn om de plechtigheid bij te wonen.

Dit gevoel van zorg liet ons de volgende ochtend niet los totdat de voorganger van Jehovah’s getuigen arriveerde, gevolgd door groepjes van die fijne mensen die deel uitmaken van de gemeenten van Jehovah’s getuigen. De geest van vriendelijkheid die zij met zich brachten is moeilijk te beschrijven. Sereniteit is het beste woord dat mij te binnen wil schieten. Toen zij de verschillende ruimten binnenstroomden en hun deelneming betuigden, verdween de somberheid plotseling en zag de hele wereld er vrolijker uit. Wij moesten er onwillekeurig aan denken hoeveel rijker onze moeder was met al deze lieve vrienden dan die belangrijke man met al zijn rijkdom van wie wij de vorige avond gehoord hadden. Een van onze familieleden die aanwezig was zei, met veel bewondering, dat hij nog nooit zo’n inspirerende dienst had meegemaakt.

U allen zult waarschijnlijk nooit volledig beseffen wat u met uw schenkingen van prachtige bloemen en de vriendelijkheid van de heren die hun diensten als slippedragers aanboden en ook door de hartelijkheid van uw liefdevolle aanwezigheid voor ons hebt gedaan. Wij zullen dit alles niet gauw vergeten en wij kunnen u hiervoor alleen maar onze oprechte dank betuigen. Moge God u allen zegenen.”

Begrafenissen bieden werkelijk een schitterende gelegenheid om de treurenden met Gods boodschap van hoop op de opstanding en door de oprechte liefde en het christelijke gedrag van zijn volk te troosten.