Is er leven na de dood?

GEWOONLIJK willen de mensen heel graag geloven dat er leven is na de dood. Zonder leven is er immers geen bewustzijn en kan men dus geen enkele vreugde genieten.

Een toenemend aantal personen die realist beweren te zijn, houdt niettemin vol dat de dood aan alles een einde maakt. Er bestaat geen reden, zo zeggen zij, te geloven dat er leven is na de dood.

De meeste mensen hebben echter tegenwoordig geen krachtige overtuiging over dit onderwerp. Al hebben zij ergens wellicht het gevoel dat de dood geen einde maakt aan het menselijke bestaan, dan toch zijn zij daar niet zeker van. Tegelijkertijd zijn zij benieuwd hier meer over te weten. Misschien denkt u er ook zo over.

WAAROM MEN ER MEER OVER WETEN WIL

Een dergelijke belangstelling is alleen maar natuurlijk, want uiteindelijk treft de dood iedereen op aarde. Naarmate men ouder wordt en het menselijk organisme begint te verzwakken, wordt men zich ervan bewust dat de dood nadert. Zelfs jonge mensen komen onder de indruk van de blijkbare onvermijdelijkheid ervan. De bijbel zegt: „De levenden zijn zich ervan bewust dat zij zullen sterven.” — Pred. 9:5.

Het is dus normaal dat u zich afvraagt wat er gebeurt wanneer u of degenen die u lief zijn sterven. Maakt de dood werkelijk aan alles een eind? Of is er soms een deugdelijke basis om te geloven dat er leven na de dood is? Kan de mens die sterft werkelijk wederom leven?

DE TRADITIONELE GEDACHTE

Algemeen heeft men lange tijd geloofd dat de mens een onsterfelijke, onzichtbare ziel bezit die blijft leven als het fysieke lichaam sterft. De Egyptenaren uit de oudheid geloofden dit. Aan de oude Grieken evenwel wordt toegeschreven deze traditionele gedachte verder te hebben ontwikkeld. In een artikel van de hand van de katholieke priester A. Kosnik in The Michigan Catholic van 23 januari 1969 verklaart deze geestelijke:

„Zij [de Grieken uit de oudheid] meenden dat de mens uit twee afzonderlijke delen bestaat — een stoffelijk, sterfelijk lichaam en een geestelijke, onsterfelijke ziel. Wanneer deze elementen verenigd waren, vormden ze een levende persoon, doch wanneer ze werden gescheiden, was de dood het gevolg. Bij de dood ging het lichaam — zo wist men — tot ontbinding over en bleef de ziel — zo meende men — in een andere wereld voortbestaan.”

Toen kerkelijke leiders, in de eeuwen die op de dood van Christus volgden, door de Griekse denkwijze werden beïnvloed, werd deze opvatting ook door de christenheid overgenomen. Kosnik merkt op: „Deze filosofische uitlegging oefende een grote aantrekkingskracht uit op St. Thomas van Aquino [een vooraanstaand kerkvader], die in overvloedige mate de ideeën van deze filosofen uit de oudheid heeft overgenomen.” Aldus begon men in de christenheid het geloof te huldigen dat ’de menselijke ziel niet met het lichaam te gronde gaat, maar voortleeft om beloning of veroordeling te ontvangen’. U hebt dit misschien ook altijd geloofd.

BESTAAT ER EEN DEUGDELIJKE BASIS VOOR ZO’N GELOOF?

Bestaat er een deugdelijke basis om geloof te hechten aan deze gedachte van een leven na de dood? Is een dergelijk geloof realistisch en volledig in harmonie met de bijbel? Het is interessant op te merken dat, hoewel de katholieke kerk zich aan de bovenstaande traditionele opvatting houdt, de katholieke priester Kosnik vervolgens toegeeft:

„Het bijbelse begrip over de mens is heel anders [dan de traditionele opvatting]. In de bijbel wordt de mens nimmer als een ’lichaam-ziel’-combinatie voorgesteld. Zowel in het Oude als in het Nieuwe Testament wordt de mens als het individu in zijn geheel beschouwd” . Meer nog — deze lichaam-ziel-totaliteit werd als wezenlijk sterfelijk beschouwd. De mens bezit geen onsterfelijkheid — noch in zijn totaliteit, noch gedeeltelijk. . . . De dood is daarom gelijkwaardig aan ondergang. Er is geen onsterfelijke ziel die blijft voortbestaan of in leven blijft.”

Ja, nergens leert de bijbel dat de ziel onsterfelijk is. In plaats daarvan werd zulk een gedachte van niet-christelijke filosofen overgenomen. Door de Verenigde Kerk van Canada werd een speciale commissie van drieënveertig protestantse theologen benoemd, die toegaf: „Het denkbeeld dat de mens uit twee scheidbare delen, ziel en lichaam, bestaat, komt niet uit de bijbel; het is van de Griekse filosofen afkomstig.” — Life and Death — A Study of the Christian Hope, door de Commissie over het Christelijke Geloof van de Verenigde Kerk van Canada.

Ook werd er, volgens de in Melbourne, Australië, verschijnende The Age van 8 december 1967, door een presbyteriaanse predikant — ofschoon presbyterianen in het algemeen in de onsterfelijkheid van de menselijke ziel geloven — het volgende verteld:

„Tijdens onze theologische opleiding werd behoorlijk duidelijk — en voor mij afdoend — uiteengezet dat de onsterfelijkheid van de ziel geen leerstelling was die aan het Nieuwe Testament was ontleend en dat het een gedachte was die, naar het schijnt, in de Griekse filosofie, voornamelijk bij Plato, haar oorsprong vindt.”

Het geloof dat de mens een ziel heeft die na de dood voortleeft, vindt geen ondersteuning in de bijbel. Gods Woord zegt: „De ziel die zondigt, díe zal sterven.” „Wat de doden betreft, zij zijn zich van helemaal niets bewust” (Ezech. 18:4, 20; Pred. 9:5). Dat de ziel de dood van het lichaam overleeft, is een onchristelijke mythe, geen bijbelse waarheid.

EEN WERKELIJKE BASIS VOOR HOOP

Betekent dit dan dat er geen leven na de dood is? Bestaat er voor hen die zijn gestorven geen hoop? Hebben zij voor eeuwig opgehouden te bestaan?

Gelukkig is dit niet het geval, want de Schepper van de mens is een God van liefde, en het is eenvoudig niet redelijk dat zo’n liefdevolle God de mens zou scheppen met een intens verlangen om te leven en hem vervolgens niet het vooruitzicht zou geven dat dit verlangen ook wordt verwezenlijkt.

Ten einde aanschouwelijk voor te stellen dat er leven na de dood kan zijn, heeft Jezus Christus werkelijk personen uit de doden opgewekt toen hij op aarde was. De man Lazarus bijvoorbeeld was al vier dagen dood, zodat zijn zuster zei: „Heer, hij moet nu al rieken.” Toch heeft Lazarus opnieuw geleefd. Door middel van Gods macht heeft Jezus hem wederom tot het leven teruggebracht. — Joh. 11:17-44.

Later, toen Jezus aan de martelpaal hing, vertelde hij de berouwvolle boosdoener: „Voorwaar, ik zeg u heden: Gij zult met mij in het Paradijs zijn” (Luk. 23:43). Jezus liet hieromtrent geen twijfel bestaan. Die man zou opnieuw leven. Deze belofte van Jezus is in overeenstemming met wat hij tevoren had gezegd: „Het uur komt waarin allen die in de herinneringsgraven zijn, zijn stem zullen horen en te voorschijn zullen komen.” — Joh. 5:28, 29.

Er bestaat dus inderdaad hoop om na de dood tot het leven terug te keren! Er ontstaat evenwel geen leven doordat zich een zogenaamde „onsterfelijke ziel” van het lichaam losmaakt, maar door middel van een opstanding uit de doden. Dat is de waarheid hierover.

Bedenkt u eens het volgende: Zou God ingenomen zijn met personen die onware opvattingen huldigen welke in strijd zijn met zijn Woord de bijbel? Is hij ingenomen met hen die openlijk toegeven dat bepaalde kerkelijke leerstellingen in strijd zijn met de bijbelse leer maar er vervolgens de voorkeur aan geven bij de kerk te blijven? Zou ú zich niet liever verenigen met hen die werkelijk respect hebben voor het Woord van God? Uw leven hangt daar namelijk van af.