Feestelijke gelegenheden vereisen christelijke matigheid

DE JOODSE huwelijksfeesten waren in de oudheid vreugdevolle gebeurtenissen die werden opgeluisterd door muziek en dans en waarbij werd gegeten en gedronken. Uit Johannes hoofdstuk twee leren wij dat Jezus Christus en zijn discipelen zo’n feest te Kana, in Galiléa, hebben bijgewoond. Hoewel de bijbel niet met name zegt dat Jezus aan alle dingen deelnam die zojuist zijn genoemd, droeg hij beslist tot de feestvreugde bij door op wonderbare wijze wijn te verschaffen, een drank die het hart van de mens blij maakt. — Ps. 104:15; Joh. 2:1-11.

Betekent dit dat Jezus van mening was dat bij een feestelijke gelegenheid „alles mag”? Neen. In Eén Timótheüs 3:2 wordt gezegd dat christelijke opzieners, die een goed voorbeeld voor de rest van de gemeente moeten stellen, „matige gewoonten” moeten hebben. En Jezus veroordeelde de Farizeeën wegens hun „onmatigheid”. — Matth. 23:25.

Christenen zijn gelukkige mensen die de „gelukkige God” dienen (1 Tim. 1:11). Zij vinden het heerlijk opbouwende omgang met elkaar te hebben. Als zij tijdens hun drukke leven op gezellige bijeenkomsten omgang met elkaar hebben, vinden zij dat prettig. Natuurlijk weten zij dat er, wegens menselijke onvolmaaktheid, onjuiste dingen op zulke bijeenkomsten kunnen gebeuren; zij trachten dit te vermijden door matig te zijn.

In welke opzichten behoren feestelijke gelegenheden christelijke matigheid te weerspiegelen? Wij kunnen het juiste standpunt illustreren door feestelijke gelegenheden te beschouwen die met het huwelijk verband houden.

RECEPTIES EN BRUILOFTEN

Dat Jezus een bruiloft of huwelijksfeest bijwoonde, toont aan dat het niet onjuist is wanneer een christelijke bruid en bruidegom hun intieme vrienden en kennissen uitnodigen om in de vreugde van hun huwelijk te delen door een receptie of een bruiloft bij te wonen. Christus heeft zelfs drie illustraties rondom het tafereel van een bruiloft opgebouwd. — Matth. 22:1-13; 25:1-13; Luk. 14:7-11.

Wij dienen hieruit echter niet de conclusie te trekken dat een bruiloft absoluut noodzakelijk is. Dit is niet het geval. Indien een jong paar een bruiloft wil organiseren, en de omstandigheden dit toelaten, kunnen zij dit doen. Veel christenen zijn echter gelukkig getrouwd zonder na de ceremonie een receptie of een bruiloft te hebben. En voor degenen die van plan zijn receptie te houden of een bruiloft te organiseren, geldt dat zij de aangelegenheid zorgvuldig dienen te overwegen, zodat wat wordt gedaan, christelijke matigheid zal weerspiegelen.

Wereldse bruiloften worden vaak gekenmerkt door één in het oog springende factor — overdaad! In de eerste plaats is er de overdaad in kosten; een Newyorkse krant berichtte enkele maanden geleden: „Van juni 1968 tot juni 1969 zullen [Amerikanen] ongeveer $7,2 miljard aan ongeveer 1.800.000 bruiloften hebben besteed, iets wat velen van hen zich eigenlijk niet kunnen veroorloven. . . . In de meeste gevallen wordt het geld gebruikt voor een bruiloft waarop de aanwezigen ruimschoots van voedsel en drank worden voorzien.” Er wordt dan overmatig veel gegeten, gedronken en pret gemaakt. Het is van het grootste belang dat christenen zulk een onmatigheid mijden.

Hoe groot dient een huwelijksfeest te zijn? Dat is iets wat het paar zelf kan beslissen. Twee ouders in Noord-Amerika staken zoveel geld in het huwelijk van hun dochter, dat zij naar een andere plaats moesten verhuizen om een bijbaantje te kunnen vinden, om zodoende alle onkosten te kunnen betalen. Lijkt dit op christelijke matigheid of is het veeleer „het opzichtige geuren met de middelen voor levensonderhoud die men heeft”, hetgeen „niet [voortspruit] uit de Vader, maar uit de wereld”? — 1 Joh. 2:16.

Een opziener in West-Afrika noemde een factor die dit probleem nog verergert: „Zodra bekend is dat het huwelijk zal worden gesloten, zijn alle gemeenteleden, en ook nog die van naburige gemeenten, van mening dat zij op de bruiloft aanwezig moeten zijn, of zij nu zijn uitgenodigd of niet. Sommigen vinden dat degenen die trouwen, verplicht zijn een huwelijksfeest te geven en alle aanwezigen ruimschoots van voedsel en drank te voorzien.” Zo’n standpunt is echter niet in overeenstemming met Jezus’ onderwijzingen. In twee van zijn illustraties waarbij bruiloften waren betrokken, noemde hij ’genodigde’ gasten (Matth. 22:3; Luk. 14:8). Hij zei zelfs dat er enkelen werden afgewezen omdat er geen voorzieningen voor waren getroffen dat zij eveneens konden feestvieren. — Matth. 25:11, 12.

Na een huwelijksvoltrekking in Toronto in Canada gaf het paar een etentje met slechts enkele zeer intieme vrienden en familieleden en hield later „open tafel” met lichte hapjes voor de gemeente in het algemeen. Na een huwelijksplechtigheid in Düsseldorf in Duitsland, waren er slechts zestien personen op het feest in een restaurant. Hierdoor was een ontspannen conversatie mogelijk. Het geld dat werd gespaard doordat zij met een klein gezelschap waren, werd door het paar op verstandige wijze in hun nieuwe toewijzing als speciale-pionierbedienaren gebruikt. Anderen zouden weliswaar misschien ook graag op het feest zijn geweest, doch zij begrepen dat het paar niet iedereen kon uitnodigen, zoals de bruidegom het uitdrukte. Zij waren echter blij in het geluk van het paar te delen door in de Koninkrijkszaal te zijn voor de huwelijkslezing.

Of een bruiloft veel personen zal omvatten of slechts enkelen, of men alleen op uitnodiging kan komen of dat er „open tafel” wordt gehouden en òf er een bruiloft wordt gehouden, maakt het paar dat gaat trouwen dus uit. Zij die christelijke matigheid hebben aangekweekt, zullen „met gezond verstand en rechtvaardigheid en godvruchtige toewijding te midden van dit tegenwoordige samenstel van dingen . . . leven”. — Tit. 2:12.

MATIGHEID BIJ HET OPSTELLEN VAN EEN PROGRAMMA

Dienen er bepaalde regelingen te worden getroffen met betrekking tot wat er op de bruiloft gedaan wordt? Ja. Op het bruiloftsfeest te Kana was er een „feestleider” (Joh. 2:8). Als het erop aankomt, is de bruidegom natuurlijk verantwoordelijk voor de bruiloft, ongeacht wie ervoor betaalt. Er kan echter iemand zijn die hem helpt erop toe te zien dat „alle dingen betamelijk en volgens regeling geschieden” (1 Kor. 14:40). Een geestelijk rijpe christen in Rhodesia merkte op: „Hoe groter de groep, hoe meer organisatie ervoor nodig is om alles soepel te laten verlopen. Een vastomlijnd programma is een grote hulp.”

Twee christenen die in Elsinore, in Denemarken, in het huwelijk traden, hadden familieleden die geen ware aanbidders waren. Zij meenden dat als deze wereldse familieleden op het feest werden uitgenodigd, zij er moeilijk zeker van konden zijn dat er matigheid zou heersen. Zij lieten zich daarom leiden door de verklaring van de bruidegom: „Bij die gelegenheid wilden wij met onze geestelijke broeders samen zijn.” Tijdens de maaltijd vroeg zijn vader — een van Jehovah’s getuigen — verschillende personen die van tevoren op de hoogte waren gesteld, iets te zeggen. Allen in het kleine groepje genoten van deze — soms luchtige, soms ernstige — opmerkingen. Later zei de echtgenoot blij: „Als ik het zou moeten overdoen, zou ik het precies zo doen.”

„In Chili wordt een bruiloft waarop niet wordt gedanst nauwelijks als een fiesta beschouwd”, zei een christen in Zuid-Amerika. Is het verkeerd als er op een christelijk huwelijksfeest wordt gedanst? Nu, dansen is niet verkeerd. Er zijn echter gevaren aan verbonden die men dient te beseffen. Een opziener in Nigeria merkte op dat wat rein en juist is, plaats kan maken „voor populaire wereldse muziek, die doorgaans appelleert aan sex en het verlangen wekt ’sexy’ te dansen. Dit zou voor de aanwezigen schadelijk zijn.”a

Beseffend dat dit kan gebeuren, vooral als er wereldse musici worden gehuurd, maakte een bedienaar van het evangelie in Nova Scotia een bandopname van de muziek die op zijn bruiloft gespeeld moest worden. Op die manier werd er gedanst op een wijze die strookte met christelijke moraliteit en matigheid. Velen op dat huwelijksfeest genoten ervan aan de groepsdansen deel te nemen.

Nog een opmerkelijk punt met betrekking tot die bruiloft was het feit dat er geen alcoholische dranken werden geschonken. Dit was niet omdat deze voor christenen verboden zijn, want Jezus zorgde zelfs voor wijn in Kana. In dit geval was de bruidegom echter van mening dat enkelen in dat gebied wellicht tot struikelen zouden worden gebracht als er alcoholische dranken werden geschonken. Hij dacht aan de woorden: „Het is goed geen vlees te eten noch wijn te drinken noch iets te doen waarover uw broeder struikelt” (Rom. 14:21). Als op een bruiloft zulke dranken worden geschonken, dienen er ruimschoots voorzieningen te worden getroffen voor degenen die de voorkeur geven aan alcoholvrije dranken. Het was in Jezus’ tijd klaarblijkelijk niet ongewoon als joden op huwelijksfeesten dronken werden (Joh. 2:10). Christenen in deze tijd dienen dus heel voorzichtig te zijn dat zulke vreugdevolle gebeurtenissen niet door onmatigheid bedorven worden. — Spr. 23:20, 21.

Moet een feest, wil het een succes zijn, tot heel laat doorgaan? Neen. Een opziener in een Latijns-Amerikaans land zei dat „bruiloften [soms] tot vroeg in de morgen duren. Omstreeks 11.30 n.m. wordt er een volledige maaltijd opgediend. Het is algemeen bekend dat groepsbijeenkomsten om aan de velddienst deel te nemen de volgende morgen zeer slecht ondersteund worden.” Moeten christenen, ook al is het in hun land gebruikelijk zo langdurig feest te vieren, gewoonten volgen waardoor zij de volgende dag zó moe zijn dat zij hun Schepper niet op juiste wijze zouden kunnen dienen? Zou er op die manier matigheid gedemonstreerd worden? Integendeel, de regelingen die rijpe christenen treffen, zijn in overeenstemming met de raad: „Hetzij gij daarom eet of drinkt of iets anders doet, doet alle dingen tot Gods heerlijkheid.” — 1 Kor. 10:31.

Als christenen dus een gezellige bijeenkomst, zoals een huwelijksfeest, willen organiseren, dienen zij zich niet te laten leiden door de luidruchtige, buitensporige feesten van de wereld, die gekenmerkt worden door onmatigheid. Het dient veeleer een goedgeregelde, vreugdevolle bijeenkomst te zijn waarop christelijke matigheid aan de dag wordt gelegd. De christen uit Nova Scotia, die eerder werd genoemd, zei: „Drie jaar later bezochten wij de gemeente en zij herinnerden zich de bruiloft nog altijd als een goed voorbeeld.” Hoe aangenaam zijn de vruchten van christelijke matigheid!

HET GEVEN VAN GESCHENKEN

In sommige landen is het normaal als vrienden en familieleden van de bruid en bruidegom enige tijd vóór het huwelijk een feestje geven waarop de genodigden geschenken voor het bruidspaar meenemen.

Ook dit is stellig niet noodzakelijk en mensen in landen waar dit niet gebruikelijk is, behoeven niet te denken dat het ingesteld moet worden. Als zo’n feestje echter is beraamd, dient ook dit christelijke beginselen, met inbegrip van matigheid, te weerspiegelen. Wat hierboven over eten, drinken en amusement is gezegd, is ook hier van toepassing.b

Speciale opmerkingen zijn echter gepast met betrekking tot geschenken. Wat zou het niet treurig zijn als een christen die uitgenodigd was op een feestje waar geschenken werden gegeven, vindt dat hij of zij die uitnodiging niet kan aanvaarden omdat hij of zij geen duur geschenk kan geven, of helemaal niet in staat is iets te geven. Zouden ware christenen iemand in een dergelijke situatie willen plaatsen? Een geschenk dient een spontane uiting van genegenheid te zijn. Zulk een uiting kan vele vormen aannemen, en een tastbaar geschenk bij een speciale gelegenheid dient geen verplichting te zijn.

In sommige plaatsen waar zulke feestjes worden gehouden, worden de geschenken uitgestald zonder de naam van de gever erbij te vermelden. Waarom? Die christenen zijn zich bewust van Jezus’ raad dat geschenken niet gegeven dienen te worden om de gever te verheerlijken (Matth. 6:1-4). Zij zijn van mening dat als de een geen geschenk had meegenomen en een ander een klein teken van genegenheid had meegebracht en weer een ander een duur geschenk had gegeven, er een liefdeloze vergelijking gemaakt zou kunnen worden tussen de gevers. — Matth. 7:12.

Betekent dit dat het verkeerd is zichzelf als de gever van een bepaald geschenk te identificeren? Neen, daarom gaat het niet. In andere plaatsen geven christenen ter gelegenheid van het huwelijk persoonlijk geschenken of doen er een kaartje bij met hun naam erop. Als de geschenken echter worden opengemaakt of uitgestald, worden de gevers niet in het openbaar bekendgemaakt. Op die wijze wordt niemand in verlegenheid gebracht.

In deze tijd houden mensen die Jehovah niet aanbidden vaak buitensporige feesten die hen als mensen met „meer liefde voor genoegens dan liefde voor God” identificeren (2 Tim. 3:4). Dienstknechten van Jehovah die door zijn geïnspireerde Woord worden geleid, tonen echter waardering voor de opmerking — die voor herhaling vatbaar is —: „Hetzij gij daarom eet of drinkt of iets anders doet, doet alle dingen tot Gods heerlijkheid” (1 Kor. 10:31). Op deze wijze komen zij niet met een ongerust geweten van een feestje, maar met de voldoening prettige ontspanning te hebben gehad en terzelfdertijd geestelijk te zijn opgebouwd.

[Voetnoten]