Stel het niet uit; doe het nu!

HEBBEN wij ons niet allen te eniger tijd voorgenomen iets aardigs te doen voor iemand van wie wij veel houden? Wij beloven onszelf dat wij onze liefde en waardering voor die persoon, zij het een vriend, een huwelijkspartner of onze ouders, tot uitdrukking zullen brengen. Wij zijn wellicht van plan onze gevoelens te uiten door middel van een geschenk, een briefje, in woorden of door een of ander gebaar. Ja, wij willen dat degene van wie wij houden, weet hoeveel hij voor ons betekent, hoezeer wij waarderen wat hij voor ons heeft gedaan of doet.

Zulke persoonlijke voornemens zijn nobel, want ze weerspiegelen een onzelfzuchtige gemoedstoestand. Het is echter één ding een persoonlijk besluit tot iets te nemen, maar een heel andere zaak het uit te voeren. Dit komt misschien doordat wij het uitstellen en andere dingen laten voorgaan. Als wij het niet prompt doen, terwijl het vurige verlangen nog in ons hart brandt, bemerken wij wellicht dat wij het steeds zullen uitstellen. Dit leidt er gewoonlijk toe dat wij ons goede voornemen vergeten en het hele idee laten varen.

Ten einde te voorkomen dat wij in dit opzicht in gebreke blijven, moeten wij beseffen dat wij er, door de gecompliceerdheid van het hedendaagse leven, licht toe komen een goed voornemen te vergeten. Er komen onverwachts dingen op, waarvan sommige onze onmiddellijke aandacht eisen. Als wij echter niet toelaten dat onze handelwijze door kleinigheden wordt gedicteerd, is het waarschijnlijker dat wij, zeer tot vreugde van degenen van wie wij houden en onszelf, onze goede voornemens ten uitvoer zullen brengen.

De bijbel geeft hierover wijze raad. Daarin staat: „Streeft altijd na wat goed is, jegens elkaar en jegens alle anderen” (1 Thess. 5:15). Merk op dat wij het goeddoen moeten nastreven, door ons dit altijd ten doel te stellen. Die raad wordt gegeven omdat mensen geneigd zijn deze zeer begeerlijke eigenschap door andere dingen te laten verdringen. Ja, wij moeten oppassen voor de gewoonte, het goeddoen jegens onze geliefden en vrienden uit te stellen.

Uitstel of het opschorten van iets tot een ander tijdstip, wordt bovendien aangewakkerd door de neiging de dingen als vanzelfsprekend te beschouwen. Hoe dat zo? Welnu, laten wij zeggen dat een echtpaar al enige tijd van plan is hun bejaarde ouders te eten te vragen. Er gebeurt echter altijd iets waardoor zij het blijven uitstellen. Beschouwen zij het niet als een vanzelfsprekende zaak dat zij en hun bejaarde ouders er de volgende week of de volgende maand nog zullen zijn? Stellig, en wat zegt de bijbel hierover? „Gij . . . weet [niet] wat uw leven morgen zal zijn. Want gij zijt een nevel, die een ogenblik verschijnt en dan verdwijnt” (Jak. 4:14). Hoe waar is dat! Niemand van ons weet wat de volgende dag zal baren, laat staan de volgende week. — Spr. 27:1.

Echtelieden moeten ook oppassen voor het voldane gevoel elkaar als vanzelfsprekend te beschouwen. Trek voordeel van de talloze gelegenheden om uw naaste levensgezel kleine attenties te bewijzen. Verval niet in de gewoonte het goede dat u zich jegens die persoon hebt voorgenomen te doen, uit te stellen. Eén echtgenoot bleef met twee kinderen achter voor wie hij moest zorgen, toen zijn vrouw plotseling stierf. Hij bekende dat hij zich weinig aan haar gelegen had laten liggen en nu wil hij zo graag de gelegenheid hebben haar te vertellen hoeveel zij voor hem heeft betekend en hoe goed zij was. Wat een lering kunnen wij uit zijn ervaring trekken! Gezien de vergankelijkheid van het leven dienen wij nú te doen wat wij ons in ons hart voornemen, en het niet uit te stellen.

Ten einde te voorkomen dat wij uitstellen wat wij van plan zijn, moeten wij er ook voor oppassen dat wij niet belemmerd worden door het denkbeeld dat wij iets weldoordachts moeten doen om onze gevoelens tot uitdrukking te brengen. Ook dit draagt ertoe bij dat wij het vervullen van onze liefdevolle verlangens uitstellen. Ja, als wij plannen maken om iets buitengewoons te doen, wordt ons voornemen wellicht verijdeld. Op welke wijze? Als er kleinigheden opkomen die met weinig moeite afgedaan kunnen worden, zullen wij bemerken dat wij deze eerst aanpakken en het ingewikkelder besluit opschorten.

Veel mensen worden thans gekweld door wroeging en spijt. Hiertoe behoren degenen die nooit hebben gewaardeerd wat zij bezaten, totdat zij het verloren. Anderen bleven het uitvoeren van hun nobele voornemens zo lang uitstellen dat het voorwerp van hun voorgenomen attentie plotseling door de dood werd weggenomen. Zij worden achtervolgd door herinneringen aan wat had kunnen zijn doch niet is geweest. Hoewel het nu te laat is om nog iets aan de zaak te verbeteren, kunnen zulke personen uit hun ervaring leren. Ja, zij kunnen veranderingen aanbrengen en zich voornemen het nooit weer te laten gebeuren. In plaats van zich met onvervulde voornemens uit het verleden te kwellen, kunnen zij op positieve wijze voordeel trekken van de gelegenheden die zij nú hebben om degenen van wie zij houden en die nog leven, goed te doen. Deze lessen zijn op ons allen van toepassing. Wij dienen het goede dat wij van plan zijn, nú te doen, nu wij er de gelegenheid voor hebben. Zeker, wij hebben de hoop op de opstanding, doch wij behoeven niet tot die tijd te wachten.

Eén dochter was zo verstandig snel aan haar edele verlangen te voldoen, en zij schreef haar ouders het volgende: „Lieve moeder en vader. De Wachttoren-studie van gisteren was fijn. Ze deed me weer eens nadenken over mijn kinderjaren en bracht me ertoe Jehovah te danken voor zulke fantastische ouders die mij in het strenge onderricht en de gezaghebbende raad van Jehovah hebben grootgebracht. Ik dank u beiden heel erg. Hoe ouder ik word, hoe meer waardering ik ervoor heb.” Welk een vreugde schonk dit haar ouders! Wat liefdevol en verstandig u er niet van te weerhouden uw dierbare ouders te vertellen hoeveel waardering u hebt voor hetgeen zij voor u hebben gedaan! Waarom hun niet te laten weten hoezeer u hun liefde, toewijding en de offers die zij voor u hebben gebracht, op prijs stelt?

Niet alleen voor ons eigen bestwil, maar ook voor ons zelfrespect moeten wij de neiging overwinnen de dingen uit te stellen, vooral datgene wat nuttig en goed is. Wij zullen hiertoe aangemoedigd worden als wij in gedachten houden wat Gods Woord erover zegt. „Onthoud het goed niet aan wien het toekomt, terwijl het in uw macht is het te doen” (Spr. 3:27). Hebt u zich voorgenomen iets aardigs voor iemand te doen? Stel het niet uit; doe het nu!