’Zij zullen ook ú vervolgen’ (III)
WIJ WILLEN ons verslag over de activiteit van Jehovah’s getuigen in Oosteuropese landen vervolgen met een overzicht van hun wederwaardigheden in Hongarije en Roemenië.
Hongarije: Na een betrekkelijk vredige periode hebben de getuigen van Jehovah weer het hoofd moeten bieden aan een golf van moeilijkheden. Vele huizen werden doorzocht en tientallen Getuigen moesten verhoren ondergaan. Dit alles heeft de groei van hun organisatie echter geen halt kunnen toeroepen.
Hoewel de communistische regering Jehovah’s getuigen niet gunstig gezind is, zijn de Getuigen harde werkers die een goede indruk maken. In een bepaald dorp gingen twee manlijke Getuigen van huis tot huis, maar zij werden hierbij gadegeslagen door een politieagent die hen ten slotte meenam naar het bureau. Zij raakten hun bijbels kwijt en er werd een verslag over hen opgemaakt. De politie vond zelfs een exemplaar van een overgetypt Wachttoren-artikel in een van de bijbels, en dit maakte de zaak nog erger. Toevallig was er ook een hogere politiefunctionaris op het bureau en hij wilde dat zij naar het hoofdbureau van politie zouden worden overgebracht omdat zij luie kerels waren die niet wilden werken en in plaats daarvan hun eigen tijd en de tijd van anderen verspilden door van huis tot huis te gaan. Toen dit gezegd werd, kwam de plaatselijke politieagent tussenbeide. Hij had inlichtingen ingewonnen bij het coöperatieve bedrijf waar de Getuigen werkten en vernomen dat zij de beste werkers van het bedrijf waren. Hierna volgde er een discussie tussen de twee beambten. Het resultaat was, dat het verslag over hun geval werd verscheurd en weggegooid en de twee mannen in vrijheid werden gesteld. Een paar dagen later kregen zij ook hun bijbels terug en bood de politieagent zijn excuses aan voor zijn optreden. Hij gaf hun alleen de raad in de toekomst in hun dienst wat voorzichtiger te zijn.
Soms is er veel tijd en geduld voor nodig de mensen ertoe te brengen Babylon de Grote te verlaten. Zo sprak een vrouwelijke Getuige met haar moeder, die zeer vroom katholiek was, over de bijbelse waarheid. De moeder wilde evenwel niet naar haar luisteren, en zij dreigde zelfs alle contact met haar te verbreken. De moeder en de dochter woonden zeer ver bij elkaar vandaan en schreven elkaar derhalve alleen maar. Steeds weer schreef de dochter over de waarheid en nodigde haar moeder uit de teksten in haar bijbel op te zoeken. De moeder antwoordde echter dat het haar zoveel verdriet bezorgde dat haar dochter de „glorierijke katholieke godsdienst” had verlaten en dat zij zou bidden en vasten dat zij tot de Katholieke Kerk zou terugkeren. De dochter bad van haar zijde tot de enige levende God Jehovah, en vroeg hem haar moeder barmhartig te willen zijn en haar ogen te openen, daar zij toch oprecht van hart was. Zes volle jaren ging dit zo door. Toen kwam er een brief van de moeder. Zij was veranderd en gaf de wens te kennen haar verdere leven bij haar dochter door te brengen! Zij had de Katholieke Kerk de rug toegekeerd. Toen zij eenmaal bij haar dochter woonde, bezocht zij met haar de vergaderingen. Na de eerste studie zei zij: „Ik heb altijd vuil water gedronken en wil nu graag het frisse waarheidswater drinken.” Na een periode van ijverige studie liet zij zich dopen en zij neemt thans deel aan de prediking.
Roemenië: De Getuigen in dit land zien terug op vele jaren van onderdrukking en beproevingen. In al deze jaren werden honderden van hen gearresteerd en vaak tot lange gevangenisstraffen veroordeeld. Toch hebben zij met Jehovah’s kracht deze moeilijkheden het hoofd kunnen bieden en zijn zij staande gebleven. Zij hebben de prediking niet opgegeven en daarom is Gods volk ook in Roemenië blijven groeien.
Door hun getrouwe houding hebben zij Jehovah geëerd en er blijk van gegeven dat zij onderdanen zijn van een hogere en krachtiger regering dan welke ook. Verschillende politieke gevangenen die werden vrijgelaten en naar het Westen kwamen, getuigen hiervan. Van hen is men te weten gekomen, dat Jehovah’s getuigen in de gevangenissen kleine groepjes hebben gevormd en dat zij elke dag bijbelse onderwerpen bespreken en korte toespraakjes houden om zich in geestelijk opzicht levend te houden. In de gevangenissen staan zij ook bekend om hun onwrikbare houding. Een politieke gevangene verklaarde het volgende: „Zij vormen een schitterende groep van mensen, en zij zwichten nooit en verloochenen nooit hun godsdienst. Priesters van de Orthodoxe Kerk en anderen zijn hiertoe echter maar al te graag bereid geweest.” Sprekend over de gevangenis waarin hij had gezeten, zei deze man nog: „Jehovah’s getuigen waren daar de meest gewaardeerde gevangenen.” Door dit goede gedrag zijn de Getuigen zelfs voor hun vijanden, tenminste voor de oprechten onder hen, een zegen geweest. Als gevolg van de prediking in de gevangenissen zijn heel wat andere gevangenen belangstelling gaan opvatten voor de bijbelse waarheid en onder hen bevinden zich verschillende ontwikkelde personen.
Doordat de Roemeense regering een nieuwe politieke koers is gaan volgen, zijn in 1964 duizenden politieke gevangenen vrijgelaten; deze amnestie werd echter ook aan Jehovah’s getuigen verleend en daardoor heeft het er veel van weg dat vorig jaar de meeste Getuigen, zo niet alle, in vrijheid zijn gesteld. Hoewel wij nog niet weten wat de toekomst brengen zal, zullen onze ware broeders blijven prediken en schouder aan schouder voor het geloof blijven strijden.