Uitbreiding van de ware aanbidding op de Salomonseilanden
IETS meer dan tien jaar geleden arriveerde de eerste getuige van Jehovah op de Salomonseilanden om er het goede nieuws van Gods koninkrijk te prediken. Tegen 1958 bedroeg het totaalaantal Koninkrijksverkondigers op alle eilanden nog geen tien, maar sindsdien is dit kleine groepje vele malen groter geworden en in mei 1964 werd een hoogtepunt van 366 actieve bedienaren van het evangelie bereikt!
Enkele maanden geleden smaakten deze ijverige eilandbewoners het genoegen regelingen te treffen voor een „Eeuwig goed nieuws”-congres. De Koninkrijksverkondigers in het kleine dorp Magi op het eiland Malaita waren de gastheren van de congresgangers. Zij waren blij met dit voorrecht en begonnen reeds maanden van tevoren te werken om er zeker van te zijn dat hun broeders goed gevoed en gerieflijk gehuisvest zouden worden.
Er werd een grote tuin beplant om de cafetaria van het benodigde te voorzien. De vrouwen oogstten ruim 7000 zoete aardappelen en brachten deze, na ze in een beekje gewassen te hebben, naar de vergaderplaats. Dit zou voor iedereen beslist genoeg zijn, dachten zij. Toen er steeds meer mensen aankwamen, moest er echter nog een tocht naar de tuin worden ondernomen. Tegen het einde van de vergadering waren alle voedingsmiddelen verorberd, met inbegrip van de extra voorraden die congresgangers uit andere plaatsen hadden meegebracht.
Ook de mannen waren druk bezig met de voorbereidingen. Zij bouwden slaapgelegenheden, want het lag voor de hand dat er in de particuliere woningen niet voldoende ruimte zou zijn om de verwachte aantallen onder te brengen. Hoe waren zij echter op het idee gekomen dergelijke verblijven op te trekken? Wel, door de film „De Nieuwe-Wereldmaatschappij in Actie”; daarop hadden zij de slaapgelegenheden gezien die de Afrikaanse broeders voor hun congressen bouwden! Met dit voorbeeld in gedachten bouwden de eilandbewoners hun slaapgelegenheden van palen en aaneengenaaide sagopalmbladeren, terwijl zij de ranken uit het oerwoud als draden gebruikten.
Wat een verrassing was het dat al voordat de eerste dag van de vergadering begon, alle beschikbare ruimte bezet was! Niemand was hierdoor echter van zijn stuk gebracht. In plaats daarvan heetten allen de nieuw aangekomenen hartelijk welkom en boden zij onmiddellijk vrijwillig hun hulp aan voor het bouwen van meer onderdak. Vóór het ontbijt, toen de tropische hitte de frisse morgenkoelte nog niet had verdreven, ging een groepje erop uit om bouwmateriaal te verzamelen, en met de medewerking van vele bereidwillige helpers was tegen het begin van de middag een gebouw van vijftien bij vier en een halve meter voltooid.
De Koninkrijkszaal vormde de vergaderplaats. Ondanks het feit dat deze voor die gelegenheid was uitgebouwd, was ze van het begin aan overvol. Het opmerkelijke aantal toehoorders was tijdens de eerste zitting 500, bijna 200 meer dan het totaalaantal Getuigen op alle eilanden! Hoe blijmoedig trokken de werkers van de installatie-afdeling de zijmuren neer en vergrootten zij het dak van sagopalmbladeren! Ook werden er bomen geveld en op maat gemaakt om als banken dienst te doen. Deze uitbreiding te elfder ure werd naarmate de vergadering voortschreed steeds meer gewaardeerd, want tijdens de openbare lezing was de menigte aangegroeid tot een hoogtepunt van 675!
Onder dit grote gehoor bevonden zich Melanesiërs uit verschillende taalgroepen en, daarnaast, personen uit Australië, Canada, Indonesië, Litouwen, Nieuw-Zeeland, Pakistan en Zweden. Ongeveer zestig Getuigen uit de stad Honiara op het eiland Guadalcanal hadden een schip gecharterd om de reis te maken. Een bijzonder grote delegatie van ongeveer tweehonderd mannen en vrouwen kwam, met hun kinderen, van de noordkust van Malaita. Enkelen van hen moesten, gedeeltelijk te voet en gedeeltelijk per kano over de open zee, drie dagen reizen om aanwezig te zijn. Dertien van de eenentwintig personen die werden gedoopt, kwamen uit deze streek.
Deze congresgangers hadden die lange afstanden niet afgelegd om een gezellige gebeurtenis bij te wonen. Neen, zij waren gekomen om levengevende kennis betreffende de ware God, Jehovah, en zijn Zoon Jezus Christus in zich op te nemen (Joh. 17:3, NW). Om hen hierbij te helpen, werd elke lezing aangevuld door illustraties op een doek of schoolbord, en aan het eind van elke zitting dromden de mensen om de op het podium opgestelde borden om de gegevens over te nemen.
Aan deze ijverige wens om bijbelse waarheden te leren en betere bedienaren van het evangelie te worden, is de snelle uitbreiding van de ware aanbidding op de Salomonseilanden toe te schrijven. Als wij de afgevaardigden hun notitieboekjes in hun bagage zien wegbergen en hen naar huis zien vertrekken, zijn wij ervan overtuigd dat het goede nieuws van Gods koninkrijk in de komende tijd op deze eilanden een nog grotere prediking zal beleven.