De waarheid aanbevelen door een voortreffelijk gedrag

VERANDERING VAN HOUDING

In 2 Korinthiërs 6:3-10 vertelt de apostel Paulus hoe ware christenen de waarheid aan anderen kunnen aanbevelen door een goed gedrag en voortreffelijke hoedanigheden zoals vriendelijkheid aan de dag te leggen. Toen een Getuige kort geleden in de Amerikaanse staat Indiana een huisbewoonster De Wachttoren en Ontwaakt! aanbood, zei de betreffende vrouw: „Deze keer zal ik ze nemen en lezen.” Zij vertelde de Getuige verder, dat zij de getuige van Jehovah die, toen haar vader in het ziekenhuis lag, haar moeder had bezocht en haar vriendelijk had getroost en moed had ingesproken, heel dankbaar was. Deze huisbewoonster was vroeger altijd zeer tegen de waarheid gekant geweest, maar de aan haar ouders betoonde vriendelijkheid veranderde haar houding.

NETHEID MAAKTE INDRUK OP HEN

Een Getuige die voor een congres in Americus, in de staat Georgia, kamers zocht, berichtte dat zij ook bij twee motels was geweest: „Ik ging naar de manager van een motel en vertelde hem dat ik van het Wachttoren-huisvestingscomité was. Hij zei: ’U bedoelt toch Jehovah’s getuigen, is het niet?’ Ik antwoordde: ’Ja.’ Hij zei: ’Mijn vrouw en ik hadden het laatst nog over jullie. Wij hadden hier toen juist een groep mensen gehad die een religieuze bijeenkomst bijwoonden. Zij en hun kinderen bekommerden zich er helemaal niet om hoe hun kamers er uitzagen; zij gooiden overal op het terrein papier en afval op de grond en waren heel luidruchtig. Mijn vrouw zei: „Waarom konden die mensen niet zijn zoals Jehovah’s getuigen?” Toen die hier waren, lieten zij hun kamers zo netjes en schoon achter dat wij er na hun congres bijna geen werk aan hadden. Zelfs de dienstmeisjes merkten het verschil op tussen Jehovah’s getuigen en andere mensen. Wij zijn heel blij jullie weer te kunnen verwelkomen!’

Later ging ik naar een ander motel. De dame die hier het beheer voerde, vroeg mij wat ik verkocht. Ik zei: ’Ik verkoop niets. Ik ben van het Wachttoren-huisvestingsbureau. Wij hebben voor een congres kamers nodig.’ Zij zei: ’Nu, wij zullen jullie graag weer ontvangen.’ Zij liet mij toen zien hoe schoon en netjes de kamers waren en noemde de prijzen. Toen ik op het punt stond weg te gaan, zei zij: ’Ik zou u één gunst willen vragen.’ Zij verklaarde: ’Ik zou graag willen dat u mij de mensen stuurde die ik bij uw vorige congres had. Het waren de aardigste en netste mensen die ik ooit heb ontmoet.’ Ik vertelde haar dat ik dat niet kon beloven, ’maar dat ik het prettig zou vinden indien u anderen zou willen nemen zodat u zelf kunt zien of zij niet even aardig en netjes zijn’. Zij antwoordde: ’Ik ben er zeker van dat zij precies zo zullen zijn, maar ik vond die anderen zo geweldig, dat ik hen wel weer terug zou willen hebben.’”

GEEN PROBLEMEN

Een kringdienaar van Jehovah’s getuigen in Brits-Columbia in Canada bericht: „Toen ik de gemeente in Lonsdale bediende, ging ik met de tijdschriften van winkel tot winkel in een gebied waar ook een hotel in lag. Ik ging met de tijdschriften naar de manager toe en hij nam ze meteen. Hij zei dat er in deze tijdschriften wel iets bijzonders moest staan. Ik vroeg hem waarom hij dit zei. Hij antwoordde dat hij zijn hotel gedurende het congres vol Getuigen had gehad en zei: ’Eerlijk, ik zou willen dat ik ze iedere dag in mijn hotel had. U kunt zich niet voorstellen hoe prettig het is mensen in een hotel te hebben die geen problemen veroorzaken. Indien deze tijdschriften de mensen leren om zich aldus te gedragen, wil ik ze lezen.’”

EEN GEDRAG DAT EEN GOED GETUIGENIS VORMT

Een bedienaar van het evangelie in Alberta, Canada, vertelt hoe hij en nog een Getuige te Calgary ergens aanbelden en de deur werd opengedaan door een vrouw: „De vrouw vroeg ons: ’Bent u getuigen van Jehovah?’ Toen dit waar bleek te zijn, nodigde zij ons binnen en vertelde ons dat zij respect had voor Jehovah’s getuigen vanwege hun goede gedrag en hun voorkomendheid tegenover anderen. Zij vertelde ons dat zij vroeger detective was geweest en dat zij daardoor de mensen altijd scherp opnam. Op een dag gingen zij en haar man in Brits-Columbia een restaurant binnen. Terwijl zij op hun maaltijd wachtten, keek zij naar de serveersters die de klanten aan het bedienen waren. Ten slotte zei zij tegen haar man: ’Ik kan je zeggen wat de godsdienst is van dat meisje daar.’ Hij zei: ’Nu, en?’ ’Zij is een van Jehovah’s getuigen’, zei de vrouw tegen haar man. Zij riepen haar daarom en het bleek waar te zijn. Toen het meisje was weggegaan, vroeg de man: ’Hoe kwam jij op het idee dat zij een van Jehovah’s getuigen zou zijn?’ De vrouw zei: ’Door haar gedrag en voorkomendheid tegenover anderen; zij zorgde ervoor dat het hun aan niets ontbrak.’ Als gevolg van het gedrag van dit meisje werden er verscheidene tijdschriften verspreid en werd er een afspraak gemaakt voor een nabezoek.”