Volharding beloond

IK WERK als speciale pionier in onze gemeente te Coatepeque, Quezaltenango, Guatemala. Toen ik voor het eerst een naburig dorp, Flores Costa Cuca, bezocht, probeerde ik tegenover een jongeman die juist het postkantoor uitkwam, het toespraakje te houden en hem lectuur aan te bieden. Hij scheen haast te hebben. Toen hij zijn paard besteeg, zei hij mij dat indien het religieuze boeken waren, hij er geen belang in stelde. Hij vond het echter vreemd dat ik de boeken tegen zo’n redelijke bijdrage aanbood.

Er gingen twee weken voorbij voordat ik weer naar het dorp toe ging; ik vond de jongeman een kilometer of wat van het dorp vandaan op het veld werkend. Wij gingen naar de veranda van zijn huis om wat te praten. Hoewel hij beleefd en vriendelijk was, leek het er op alsof ik met het uiteenzetten van het doel van mijn bezoek niet verder kwam. Het enige waarover wij overeenstemming bereikten, was dat ik bij mijn volgende bezoek aan het dorp weer bij hem langs zou komen. Vanaf die dag bezocht ik hem geregeld. Meer dan eens studeerden wij gewoon op de plaats waar hij werkte, cement stortte of liep. Hij stelde het op prijs dat ik de studie tot slechts één uur beperkte. Deze regelmatige studie ging zo twee jaar door.

Zijn opmerkelijke onverschilligheid vormde voor mij de grootste moeilijkheid. Het scheen niets voor hem te betekenen of er een brandende hel of een drieëenheid van goden bestond of niet. Toen op een dag nodigde een protestantse organisatie hem uit voor een speciale bijeenkomst en werd hem lectuur aangeboden waarin het Wachttorengenootschap en ons werk werden veroordeeld. Onmiddellijk reageerde hij hierop! Nu kwamen de vragen. Nu ging hij alles grondig onderzoeken. Nu wilde hij de waarheid weten!

Hij studeerde niet alleen, maar deelde zijn bevindingen ook aan anderen mee. Enige maanden later werd mijn vriend tijdens het bezoek van onze kringdienaar gedoopt ten einde zijn opdracht aan Jehovah God te symboliseren. Geduldig verklaarde hij zijn familie de waaroms en waarvoors van de waarheid, maar zijn ouders geloofden niet eens dat hij de echte bijbel bestudeerde! Snel bracht hij de Nacar-Colunga-vertaling (van katholieke zijde) mee naar huis en overtuigde hen.

Ongeveer een week later begon er iets te gebeuren. Zijn familie dankte plotseling alle houten beelden en heiligenprenten af. Zelfs zijn helper, een zeer oprechte katholiek, begon te studeren.

Mijn nieuwe broeder in het geloof richtte studiën bij anderen op. Er is op het ogenblik een gemeenteboekstudie in zijn huis, die door vijf broeders die zich hebben opgedragen, wordt bezocht. Drie van hen zijn in de vakantiepioniersdienst geweest, met inbegrip van degene met wie ik had gestudeerd en dit ondanks het feit dat hij kinderverlamming heeft gehad.

Korte tijd geleden zei onze broeder tegen mij: „Door Jehovah’s onverdiende goedgunstigheid en de volharding van zijn dienaren weet ik nu niet alleen dat hij bestaat en boven alles verheven is, maar tevens waarom ik thans leef en wat hij van mij vraagt. Ik geloof, en, wat meer is, ik kan er redenen voor aanvoeren. Ik ken de waarheid.”

Jehovah zegent onze volharding zeer beslist wanneer wij hem in liefde dienen.