Wat maakt iemand tot een christen?

● Er worden jaarlijks miljoenen guldens geschonken voor de bevordering van zendingswerk in niet-christelijke landen. In verafgelegen gebieden der aarde worden duizenden mensen door de stoffelijke voordelen welke zij als gevolg van deze bijdragen ontvangen, voor het christendom gewonnen. Zijn dergelijke bekeerlingen echter werkelijk christenen? Is hun beweegreden om het christendom als hun religie te belijden, juist? Is ze krachtig genoeg om in tijden van beproevingen en moeilijkheden stand te houden? In de Ottawa Journal van 28 mei 1960 wordt een gebeurtenis beschreven welke een helder licht werpt op het antwoord op deze vragen.

● In een afgelegen gedeelte van de Filippijnen merkte een zendingsarts eens een uitermate troosteloze Igorot op die langs de weg zat. De arme inboorling zag er zo absoluut rampzalig uit, dat de dokter stilhield en vroeg wat er aan de hand was. De man antwoordde mistroostig dat hij zich helemaal niet goed voelde. De dokter vroeg waarom. Toen de Igorot vertelde dat de bisschop de volgende dag zou komen, verzekerde de zendeling hem ervan dat de bisschop een goede man was en niemand zou kwetsen.

● Hier stemde de inboorling volledig mee in, bracht zijn waardering voor de bisschop tot uitdrukking en zei dat hij hem ook erg graag mocht. „Maar wat scheelt er dan aan”, vroeg de dokter. „Toen hij hier de laatste keer was”, zo luidde het antwoord, „gaf hij mij een hoed en sloot ik mij bij de episcopale kerk aan.” „Dat is mooi. Het is een goede religie”, verzekerde de dokter hem.

● De inboorling verklaarde toen verder dat hij kort daarna een katholieke priester was tegengekomen en dat deze hem een broek had gegeven; hij was toen katholiek geworden. „Wel”, zei de arts, „het katholicisme is ook een goede religie.” Droevig zei de man dat de priester nu weg was en dat de bisschop van de episcopale kerk weer zou terugkomen, en dat hij de bisschop nu niet ongelukkig wilde maken. De oude man zag er zo triest uit terwijl hij met zijn probleem worstelde, dat de zendeling hem ten slotte vroeg bij welke groepering hij eigenlijk graag zou willen behoren. „Ik denk”, zo luidde het antwoord, „dat ik de hoed maar aan de bisschop en de broek aan de priester teruggeef en weer gewoon heidens word.”

● Velen zullen dit enkel en alleen als een humoristisch verhaal beschouwen; toch onderstreept dit het bedroevende feit dat talloze personen het christendom niet met hun hart hebben aanvaard, maar dat zij dit hebben gedaan vanwege de populariteit ervan en de ermee gepaard gaande stoffelijke voordelen. Dit geldt niet alleen voor de niet-christelijke landen, maar ook voor die welke christelijke natiën beweren te zijn. Hoevele christenen van thans zouden, indien zij met een soortgelijke situatie geconfronteerd zouden worden, niet net als deze Igorot de hoed en de broek willen teruggeven en weer een heiden willen worden?