Inwijdingsplechtigheid op het Bethelhuis in Brooklyn
„DIT is de tijd voor uitbreiding!” zo luidden de bezielende woorden welke de president van de Watch Tower Bible and Tract Society, N.H. Knorr, op maandagavond, 10 oktober 1960, tijdens de inwijdingsplechtigheid van het nieuwe Bethelhuis te Brooklyn in New York liet horen. „Dit nieuwe gebouw van twaalf verdiepingen”, zo zei broeder Knorr, „wijst erop dat Jehovah’s zegen op zijn organisatie rust.”
In de schitterende Koninkrijkszaal van het nieuwe gebouw waren 630 personen — de familie van het Bethelhuis in Brooklyn en nog andere broeders die aan de bouw hadden meegewerkt — bijeengekomen. „De schoonheid van dit gebouw is door jullie handen tot stand gebracht”, zo verklaarde broeder Knorr; hoewel er een bouwbedrijf in dienst was genomen om veel van het werk te doen, hadden deze broeders en zusters schoongemaakt, geschilderd, vloerplaten gelegd en ander werk verricht om het gebouw werkelijk tot een wonder van schoonheid te maken. Ja, zij hadden een groot deel van het werk op zich genomen en daardoor een aanzienlijk bedrag uitgespaard, terwijl het gebouw hierdoor degelijker was opgetrokken.
„Deze organisatie groeit”, verklaarde broeder Knorr nadrukkelijk, en het nieuwe gebouw is werkelijk nodig. In 1950 telde de Bethelfamilie slechts 355 leden, in 1955 waren er 445 en in 1960 bestond de familie van het hoofdbureau uit 607 personen, waardoor de huisvestingsmogelijkheden van het Bethelhuis niet meer voldoende waren.
BIJZONDERHEDEN OVER DE BOUW
Verschillende feiten over het nieuwe gebouw vertellend, maakte broeder Knorr er melding van dat men op 8 december 1958 met de afbraak van de gebouwen die zich op deze plaats bevonden, was begonnen, terwijl men hier op 8 april 1959 mee klaar kwam. Op 21 mei 1959 werd het eerste beton gestort — men heeft 11.400 ton gebruikt, welke met 425 ton staal versterkt werd, terwijl er voor het optrekken van de buitenkant van het gebouw 230.000 stenen nodig waren. Een ongewoon aspect van het gebouw wordt gevormd door de tunnel welke het nieuwe gebouw met het Bethelhuis op Columbia Heights 124 verbindt.
Het nieuwe gebouw heeft de vorm van een L, waarbij het lange gedeelte van deze letter van Columbia Heights langs Orange Street naar Willow Street loopt. De korte zijde van de L is langs Willow Street gelegen. De eerste twee verdiepingen van het gebouw hebben een buitenmuur van marmer en glas, en zullen als kantoren en schoollokalen worden gebruikt.
Over een bijzonder mooi kenmerk van het nieuwe gebouw sprekend, maakte broeder Knorr melding van de tuin en de beplanting. De ingang aan de zijde van Columbia Heights bestaat uit een smeedijzeren draaihek met opzij daarvan twee kleine, van stenen gemetselde pilaren, die weer aansluiten op een smeedijzeren hek. Wanneer men het gebouw wil binnengaan, loopt men tussen de stenen pilaren door en komt men op een pad van blauw zandsteen. In het midden van de tuin die 38 m lang en 13 m breed is, ligt een vijver die van blauwe aardewerkstenen is gemetseld. De tuin „zal heel mooi worden, een miniatuurbos”, zei broeder Knorr. Buiten de talloze bloembedden zullen er allerlei soorten van bomen komen, zoals witte berken, sparren, suikerahornen en een Koreaanse kerseboom.
SCHOOLFACILITEITEN
In het nieuwe gebouw zou de Wachttoren Bijbelschool Gilead worden ondergebracht, welke, zoals broeder Knorr verklaarde, naar Bethel zou worden overgeplaatst. Op de eerste verdieping van het nieuwe bouwwerk liggen langs Willow Street vier schitterende klaslokalen. Op dezelfde verdieping bevindt zich aan de tuinzijde een ruime zaal waar lezingen kunnen worden gehouden en alle leerlingen bijeen kunnen komen. Onmiddellijk hierboven is op de tweede verdieping de uit zes afdelingen en een zaal bestaande bibliotheek van de school gelegen. Op de tweede, de derde en de vierde verdieping liggen de kamers van de studenten.
Volgens de president van het Genootschap zouden met ingang van 17 oktober 1960, Amerikaanse en Canadese kring- en districtsdienaren naar de school in Brooklyn worden geroepen zodat allen de cursus voor de School der Koninkrijksbediening zouden kunnen volgen, welke school op dat ogenblik in South Lansing door gemeentedienaren werd bijgewoond. Op 1 januari 1961 zouden de leerlingen ten getale van honderd per jaar uit alle delen van de wereld beginnen te komen, om op de Wachttoren Bijbelschool Gilead een nieuwe schoolcursus te volgen. Hoewel de leerlingen ongeveer een jaar op Bethel zouden blijven, zou de werkelijke cursus van de Gileadschool tien maanden duren. Zij zouden dusdanig worden opgeleid, dat elk van hen op een van de bijkantoren van het Genootschap alle soorten van werk zou kunnen verrichten.
Buiten de regelmatig gehouden cursus in de klaslokalen zullen de studenten in de kantoren, op de drukkerij en in het huis van het Genootschap een praktische training ontvangen.
Eén van de dingen welke de Bethelfamilie zich had afgevraagd, was, waar de zich snel uitbreidende familie zou eten, daar de bestaande eetzaal voortdurend te vol was. Br. Knorr verklaarde dat de Koninkrijkszaal op nr. 136 aan Columbia Heights in een aanvullende eetzaal omgevormd zou worden.
Broeder Knorrs lezing over het nieuwe gebouw en de groeiende Nieuwe-Wereldmaatschappij was zeer aanmoedigend voor alle aanwezigen. „Wij zijn Jehovah God zeer dankbaar voor dit gebouw”, zo zei de president van het Genootschap tot besluit; voorts dankte hij Jehovah God voor het gebouw en voor de zegeningen welke men op deze dag van hem had ontvangen. De Bethelfamilie toonde speciaal grote waardering voor de regeling welke het Genootschap voor deze gelegenheid had getroffen, hetgeen een rondleiding door de drukkerij en het nieuwe huis en een speciale maaltijd voor hen die op Bethel werkten, omvatte.
EEN SYMPOSIUM VAN SPREKERS
Voordat broeder Knorr zijn inwijdingslezing hield, genoten alle aanwezigen van een lezingensymposium van drie sprekers van de Bethelfamilie. De eerste die na het lied en het gebed het podium besteeg, was A.H. Macmillan, die al sinds 1900 met het Genootschap is verbonden. Broeder Macmillan verhaalde ervan dat, toen het Genootschap eenenvijftig jaar geleden van Allegheny in Pennsylvanië, naar Brooklyn verhuisde, de familie van het hoofdbureau slechts dertig leden telde. Wat een tegenstelling met het huidige aantal! Hij legde de nadruk op de wijze waarop Jehovah God zijn volk thans opleidt. Het nieuwe gebouw, zo zei hij, is voor een opleidingswerk in het leven geroepen, en deze opleiding zal doorgaan tot in de nieuwe wereld. Sprekend over de vele jaren waarin hij een speciale vertegenwoordiger van het Genootschap was geweest, zei broeder Macmillan: — hiermee waardering voor zijn voorrechten tot uitdrukking brengend — „Indien ik mijn zestig jaren van dienst over zou moeten doen, zou ik harder en ijveriger werken.”
De secretaris-penningmeester van het Genootschap, Suiter, kwam na broeder Macmillan. Broeder Suiter sprak er over hoe in de loop der jaren de gebouwen van het Genootschap waren gefinancierd. Hij maakte speciaal melding van het feit dat dit altijd binnen de Nieuwe-Wereldmaatschappij was gebeurd, en zette uiteen dat wereldse banken en instellingen het Genootschap leningen hadden aangeboden, maar dat het, doordat de broeders en zusters zo schitterend door middel van giften en leningen te hulp waren gekomen, nooit nodig was geweest deze wereldse leningen te aanvaarden. De gebouwen van het Genootschap zijn altijd door Jehovah’s getuigen gefinancierd.
De vice-president van het Genootschap, F.W. Franz, was de volgende spreker. Hij begon met de woorden: „Is dit niet een bijzonder contrast? Wij bevinden ons hier aan de Willow Street [Wilgenstraat] en hebben juist een van Sions liederen gezongen. Gode zij dank zijn wij niet aan de rivieren van Babylon en hebben wij onze harpen daar niet aan de wilgen gehangen! Wij bevinden ons aan de Willow Street, maar zijn als een vrij volk, getuigenis afleggend van de liefderijke goedgunstigheid van Jehovah God, de liederen van Sion gaan zingen.” — Ps. 137:1-4, SV.
Over de uitbreiding van Jehovah’s organisatie sprekend, zei broeder Franz: „Deze plaats vormt een symbool van de gehele wereldomvattende toestand”, een toestand welk door uitbreiding en heerlijkheid wordt gekenmerkt. Het nieuwe gebouw, zo verklaarde broeder Franz, is „op heerlijke wijze schoon”, hetgeen ons herinnert aan de woorden van de psalmist, dat iedereen in Jehovah’s tempel over zijn heerlijkheid zou spreken. De nieuwe Koninkrijkszaal met een capaciteit van 750 personen, bezit een opgewekte atmosfeer welke passend is voor de Nieuwe-Wereldmaatschappij. Tot het rijke uiterlijk van de zaal wordt nog bijgedragen door de overal met notenhout beklede wanden, en het halfcirkelvormige podium aan de noordkant dat door twee grote bakken waarin planten kunnen groeien, wordt opgeluisterd.
Over de twee Bethelhuizen sprekend, zei broeder Franz: „Het zijn niet slechts slaapzalen, maar gebouwen die aan opleiding gewijd zijn en waarin gewerkt wordt. Dit is de meest grootse opleidingsinstelling ter wereld.”
Hierna volgde de president van het Genootschap met de voornaamste inwijdingslezing; het gehele programma had hierdoor twee en een half uur in beslag genomen. Na broeder Knorrs slotgebed, was er een pauze van tien minuten; toen wijdde de Bethelfamilie om vijf minuten voor half elf het normale gebruik van de Koninkrijkszaal in, met hun gebruikelijke maandagavondstudie van De Wachttoren. Het was een zeer gelukkige dag voor de Bethelfamilie in Brooklyn, en de inwijdingsplechtigheid onderstreepte broeder Knorrs woorden dat ’dit de tijd voor uitbreiding is!’