Is het optreden der katholieken christelijk?
IN VELE landen streven rooms-katholieke geestelijken ernaar de indruk te wekken dat zij zeer menslievend en verdraagzaam ten opzichte van andersdenkenden en andere religiën zijn. Vooral in de Verenigde Staten is dit zo. Meermalen is echter gebleken dat deze doorzichtige schijnheiligheid alleen maar een uitvlucht is, aangezien er in landen waar rooms-katholieken de meerderheid vormen, niets van deze verdraagzaamheid voor andere religiën is te merken. Openlijk en somtijds heftig zijn ze ertegen gekant. Alleen in landen waar rooms-katholieken in de minderheid zijn, wordt deze op een schapenvacht gelijkende dekmantel van verdraagzaamheid aangetrokken.
Voor een voorbeeld van rooms-katholieke vijandschap tegen een vreedzame religieuze vergadering zullen we naar Sucre, in Bolivia, gaan. Jehovah’s getuigen troffen daar voorbereidingen voor een drie-daagse vergadering. Toen ze naar een geschikte vergaderplaats uitkeken, hoorden ze van een zaaleigenaar dat de katholieke geestelijken alle katholieke zaaleigenaars hadden gewaarschuwd geen zalen aan Jehovah’s getuigen te verhuren. Ook hadden de katholieken een strooibiljet laten drukken dat als opschrift droeg „Wij willen ze niet”. Dit gold natuurlijk niet alleen voor Jehovah’s getuigen, maar eveneens voor alle protestanten. De priesters gingen zelfs zo ver dat zij schoolkinderen en studenten geboden niet een van Jehovah’s getuigen thuis te ontvangen, ja, ze zelfs zo vlug mogelijk de deur te wijzen en daarna thuis voor hen te gaan bidden.
Recht tegenover een kerk, in hotel Sucre, werd een vergaderzaal gehuurd. Zodra dit aan de priesters bekend was geworden, bezochten ze de eigenaar om hem te overreden zijn contract te breken. Deze liet zich echter niet intimideren. Vervolgens omringde een troep jongens van de Heilige Hart School het hotel waar de vergadering werd gehouden en begon met stenen te gooien. Zij werden zeer luidruchtig en lawaaierig en trachtten het huis binnen te dringen. De politie arriveerde echter precies op tijd en joeg de bende uiteen, waarna deze Heilige-Hart-kabaalschoppers de aanplakbiljetten voor de openbare toespraak afscheurden.
De vergadering begon en ondanks katholieke inmenging werd het programma afgewerkt. De laatste dag van de vergadering was zeer opwindend, aangezien er een aantal jezuïetenpriesters was gekomen om hun misnoegen te demonstreren. Toen ze hun weg naar de vergaderzaal zochten en naar binnen wilden gaan, werd hun echter gezegd: „U mag naar binnen gaan maar de rust mag niet verstoord worden.” Intussen stond er aan de overkant van de straat, hoog in het kerkgebouw, voortdurend een krachtige luidspreker van het katholieke radiostation te schallen — al de katholieken uitnodigend de kerk en de maagd tegen deze protestanten, ketters, enzovoorts, te komen beschermen. Daar de zaal echter diep in het hotel was gelegen, werd de vergadering niet door het geluid van de luidspreker gestoord.
Alles verliep goed totdat er tegen het einde van de openbare toespraak een priester opstond die met veel misbaar om de aandacht vroeg. Onmiddellijk werd hem verteld dat men zijn vraag na afloop van de lezing zou behandelen. Het was echter duidelijk dat de geestelijken in het geheel niet waren gekomen om een antwoord op hun vragen te krijgen, maar om de vreedzame vergadering op te breken. Er werd om versterking van de politie verzocht en de prefect of het hoofd van de politie zelf arriveerde. Toen hij het katholieke gepeupel dreigend om het gebouw zag lopen en de schallende luidspreker hoorde, riep hij een priester en begon deze om dit schandelijke en onchristelijke gedrag te berispen. Vervolgens gebood hij de priester en zijn bende weg te gaan en ook de priesters die in de vergaderzaal waren, werd gevraagd deze te verlaten en hun aanhangers mee te nemen. De politiebeambten spraken hun verontwaardiging uit over de ongepaste wijze waarop deze religieuze leiders zich hadden gedragen. Een der beambten verklaarde dat de inwoners van Sucre dat wat ze hadden gezien, niet goedkeurden.
God noch enig christelijk vredelievend persoon kan iets dergelijks goedkeuren. Men kan de goeden en de slechten echter aan hun vruchten kennen. — Matth. 7:15-20.