Welk gedeelte leest u?
WELK gedeelte van de bijbel leest u? Besteedt u aandacht aan dat wat zo toepasselijk is voor u of dat wat op iemand anders slaat? Men denkt zo gauw aan anderen maar zich zelf onderwerpt men niet zo gauw aan een onderzoek. U bent niet verantwoordelijk voor wat een ander doet, maar wel voor uw eigen handelwijze. Wanneer u bijvoorbeeld Paulus’ gezonde raad ten aanzien van het gezinsleven opslaat, leest u dan het gedeelte dat van toepassing is op de andere gezinsleden of dat wat voor u bestemd is?
Maakt u zich als man druk om datgene wat voor uw vrouw is bestemd of schenkt u aandacht aan het deel dat voor u is bedoeld? Stelt u zich als vrouw op de hoogte van de instructies welke aan uw man worden gegeven, of neemt u kennis van het gedeelte waarin staat wat u moet doen? Denkt u als ouder aan dat wat uw kinderen wordt geboden of aan hetgeen tot u is gericht? Luister je als kind naar het voor jou bestemde gedeelte of naar dat waarin staat wat je ouders moeten doen? Maakt u zich als slaaf zorgen over datgene waarvoor u verantwoordelijk bent of over de verantwoordelijkheden van uw meester? Of heeft u als meester meer belangstelling voor de aan slaven gegeven onderwijzingen dan voor die aan u?
Wat heeft Paulus dan wel tot al deze mensen gezegd? Dit: „Laten vrouwen onderworpen zijn aan hun echtgenoot als aan de Heer. Echtgenoten, blijft uw vrouw liefhebben, zoals ook de Christus de gemeente heeft liefgehad en zich voor haar heeft overgegeven. Kinderen, weest gehoorzaam aan uw ouders in eendracht met de Heer, want dit is rechtvaardig. En gij, vaders, irriteert uw kinderen niet, maar gaat voort hen groot te brengen in het strenge onderricht en de gezaghebbende raad van Jehovah. Gij slaven, weest gehoorzaam aan hen die in vleselijk opzicht uw meesters zijn, met vrees en beving in de oprechtheid van uw hart, als aan de Christus. Ook gij meesters, blijft hetzelfde jegens hen doen, en ziet er van af te dreigen, want gij weet dat de Meester van hen en u in de hemelen is, en dat er geen partijdigheid bij hem is.” — Ef. 5:22, 25; 6:1, 4, 5, 9, NW.
Welk gedeelte kunt u zich nu herinneren? Dat wat gaat over de verantwoordelijkheden van uw vrouw? Van uw man? Van uw kinderen? Van jullie ouders? Van uw dienstknechten? Van uw werkgever? U dient allereerst aan het voor u bestemde gedeelte te denken. Doet u dat?
Iemand die zich meer bekommert om de verantwoordelijkheden van een ander dan de zijne, verwacht hieruit onrechtvaardige munt te slaan. Hij verwacht dat de ander het hem opgedragene ten uitvoer brengt voordat hij het zijne doet, of hij tracht zich zelf schoon te praten voor het niet opvolgen van deze geboden, omdat de ander er ook geen gehoor aan geeft.
Er staat in deze instructies echter niets wat er op duidt dat u ze niet hoeft op te volgen wanneer iemand anders het ook niet doet. Er staat geenszins dat u ze kunt negeren omdat de overige gezinsleden dit ook doen, of dat u er mee kunt wachten ze in praktijk te brengen totdat de anderen er mee beginnen. Elk is voor God voor zich zelf verantwoordelijk. Wat die verantwoordelijkheid behelst en hoever ze gaat, wordt niet uitgemaakt door wat anderen doen of niet doen. De ander zal zelf lezen en overdenken wat zijn verantwoordelijkheid is, maar een elk van ons moet lezen en overdenken welke instructies er aan hem of haar worden gegeven en zich van zijn of haar verantwoordelijkheden kwijten, of de anderen dit nu doen of niet.
U zult verbaasd staan wanneer u bemerkt welk een uitwerking een degelijker toepassing van deze beginselen in uw eigen gezinskring kan hebben. Er zou liefde worden getoond, en liefde wordt met liefde beantwoord. Alleen wanneer wij liefde schenken, kunnen wij verwachten liefde te ontvangen. Johannes zei over onze liefde voor God: „Wij hebben lief, omdat hij ons eerst heeft liefgehad.” Hetzelfde geldt voor menselijke betrekkingen. Wanneer wij liefde tonen en dit door juiste daden demonstreren, zoals God ons in zijn Woord heeft gezegd te doen, brengt dit anderen er toe ons lief te hebben, hetgeen zelfs in verdeelde huisgezinnen uitmuntende resultaten kan hebben. — 1 Joh. 4:19, NW.
Het is niet van het allergrootste belang of die resultaten er komen of uitblijven. Wat wel werkelijk belangrijk is, is dat u persoonlijk doet wat God van u verlangt, zijn instructies opvolgt en het juiste voorbeeld stelt door u van uw verantwoordelijkheid te kwijten alvorens u er druk over te maken wat anderen nu wel precies te doen hebben.
Verder toont de bijbel ons aan dat wij er voor verantwoordelijk zijn de juiste handelwijze aan de dag te leggen ook wanneer anderen het niet doen. „Desgelijks gij vrouwen, weest onderworpen aan uw echtgenoot, opdat, indien enigen het woord niet gehoorzaam zijn, zij zonder woorden door het gedrag van hun vrouw gewonnen mogen worden, omdat zij ooggetuigen zijn geweest van uw eerbare gedrag tezamen met diepe achting.” Aan mannen én vrouwen wordt gezegd dat zij ’broederlijke liefde moeten oefenen, teder genegen en nederig van geest moeten zijn, geen onrecht met onrecht moeten vergelden of smaad met smaad, maar integendeel, zegen moeten schenken.’ — 1 Petr. 3:1, 2, 8, 9, NW.
Wederom komt hier dus ter sprake dat u er voor verantwoordelijk bent, bij het lezen aan u zelf te denken en niet te mijmeren hoe uw vrouw of man of iemand anders dit in haar of zijn leven zou kunnen toepassen; denk er veeleer aan hoe u het in uw leven beter kunt toepassen. Daar niemand hierin volmaakt is, dienen wij niet aan die instructies voorbij te gaan, als waren ze van toepassing op anderen en niet op ons.
Gods Woord is voor een ieder van ons geschreven. Het is op ieder persoonlijk van toepassing. Er staat in wat wij moeten doen om Gods gunst en eeuwig leven te verwerven. Wij moeten het echter lezen als sprak het louter tot ons. Wij moeten in ons opnemen wat het ons zegt te doen. Wij moeten inzien wanneer het van ons verlangt dat wij ons leven anders moeten inrichten, wat wij dan ook moeten doen.
Wij zijn niet verantwoordelijk voor iemand anders, daar wij hem niet kunnen dwingen de juiste handelwijze te volgen. Wij zijn echter wel verantwoordelijk voor wat wij zelf doen. Wij kunnen anderen een juist voorbeeld ter navolging geven. Hiertoe moeten wij niet alleen het gedeelte van de Schrift lezen, dat op een ander slaat, maar voornamelijk datgene wat voor ons is bestemd. Dit dienen wij dan toe te passen en ons leven er door in overeenstemming te laten brengen met de daarin voorkomende goede en goddelijke instructies, en ons er niet mee bezig te houden waarin iemand anders tekort schiet.