De moderne geschiedenis van Jehovah’s getuigen

Deel 29: Internationale vergaderingen (1951)

DE PRESIDENT van het Wachttorengenootschap kondigde in 1950 op het congres in het Yankee-stadion in de stad New York aan dat de internationale familie van getuigen in de zomer van 1951 in Europa op een serie vergaderingen zou bijeenkomen. Allen werd aangeraden te beginnen met plannen te maken er aanwezig te zijn. Het jaar 1951 brak aan en er was geen derde wereldoorlog die deze serie Europese theocratische feesten, met als thema de „Reine aanbidding,” zou verhinderen. De eerste van deze grootse serie werd van 1 tot en met 5 augustus in Londen, Engeland, gehouden in het kolossale Wembley-stadion. Duizenden uit veertig verschillende natiën stroomden er heen, per trein, auto, schip en vliegtuig. 36.315 personen luisterden daar naar de door N.H. Knorr uitgesproken openbare lezing „Zal de religie het hoofd bieden aan de wereldcrisis?” Op dit goed-georganiseerde congres waren de diverse afdelingen naar het model van het in 1950 in New York gehouden congres ingericht. De duizenden werden door de cafeteria gevoed, en er werd onderdak gevonden in hotels en particuliere huizen in geheel Londen.

Het programma was in geestelijk opzicht bijzonder onderwijzend en allen werden er door verkwikt. Een buitengewoon goed orkest leidde het zingen. Er werden op deze gelukkige vergadering 1123 personen gedoopt. De grote verrassing was de vrijgave van het nieuwe Engelse studieboek „Wat heeft de religie voor de mensheid gedaan?” Er werd ook een serie van vier nieuwe traktaten vrijgegeven, welke doeltreffend in de velddienst gebruikt konden worden. De lezingen op dit congres werden voornamelijk in het Engels uitgesproken, alhoewel er ook Deense, Finse, Franse, Nederlandse, Noorse en Zweedse vergaderingen werden gehouden. Er heerste een hartelijke, vriendschappelijke internationale sfeer. Niemand aarzelde met medegetuigen te spreken die men overal in Londen aantrof en die aan het nette insigne, dat alle congresgangers droegen, te herkennen waren. Vanuit Londen reisden vele getuigen naar het Europese vasteland om de daaropvolgende congressen te bezoeken en de duizenden van hun buitenlandse metgezellen te ontmoeten, die niet naar Londen hadden kunnen komen.a

Hierop volgde van 9 tot en met 12 augustus een vreugdevolle internationale vergadering in Parijs, Frankrijk, in het Palais des Sports, waar 10.456 aanwezigen naar de openbare lezing luisterden. Op deze eerste vergadering voor alle Franse getuigen sinds veertien jaar waren vertegenwoordigers van achtentwintig landen aanwezig. Er werden daar 351 personen gedoopt. Er heerste op dit leerzame vierdaagse theocratische feest een enthousiaste geest. Alle congresafdelingen werkten goed samen, om de maaltijden uit te reiken en voor onderdak te zorgen; een orkest van vijftig musici leidde het zingen — en hoe zongen de Franse broeders en zusters van harte!

Het volgende centrum voor de „Reine aanbidding”-vergaderingen was Rotterdam, Nederland. De tentoonstellingshallen van het Ahoygebouw boden de congresgangers van 17-19 augustus een geschikte vergaderplaats. Er waren 285 dopelingen. Voor de velen die niet in particuliere woningen ondergebracht konden worden, boden zes grote tenten, van stro voorzien, een onderkomen aan 3600 congresgangers. De getuigen kondigden vooral de openbare vergadering op zondag ijverig aan, welke dan ook door 10.775 personen bezocht werd, wat inhield dat het de tot aan die tijd grootste door het Genootschap belegde vergadering voor Nederland was.b Allen die deze vergadering bijwoonden, waren de wakkere Nederlandse broeders en zusters van de Nieuwe-Wereldmaatschappij een warm hart gaan toedragen.

Tijdens de driedaagse internationale vergadering in Frankfurt aan de Main in Duitsland, van 24 tot en met 26 augustus 1951, leefde men als het ware midden in de bossen der nieuwe wereld. Het grote sportstadion en de nabijgelegen wielerbaan werden voor deze grootste aller Duitse vergaderingen gehuurd. Er was veel voorbereiding nodig om dit reusachtige congres op rolletjes te laten verlopen, en 4901 vrijwilligers droegen hun steentje bij om deze vergadering tot een geweldig succes te maken. Vlak bij het hoofdstadion werd op het uitgestrekte beboste terrein een grote tentstad opgetrokken, met straten welke bijbelse namen droegen. Verschillende van deze tenten werden voor de diverse afdelingen gebruikt, onder andere de cafetaria; een locomotief verschafte de stoom voor de unieke keuken, welke het mogelijk maakte dat er 30.000 personen per uur van een maaltijd werden voorzien. Het overgrote deel van deze tentstad was echter bedoeld om 27.000 congresgangers onder te brengen, die het zich niet konden permitteren in hotels en particuliere woningen in Frankfurt te slapen. Een goed geleid orkest bestaande uit 150 musici zorgde voor de congresgangers voor de muzikale afwisseling en leidde het zingen.

Het programma was gelijk aan dat van de vergadering te Londen. De Duitse uitgave van het boek „Toegerust tot ieder goed werk” werd toen vrijgegeven. Er werden ook 2373 personen gedoopt. De nieuwsbladen en de radio zorgden voor een goede publiciteit. Zondag bereikte de vergadering het hoogtepunt, toen 47.432 personen naar de openbare lezing van N.H. Knorr luisterden. Aan het eind van de vergadering volgde toen een onvergetelijk, spontaan afscheidslied, waarbij broeder Knorr en zijn uit vierentwintig natiën gekomen medegetuigen in Gods hoede werden aanbevolen. De Duitse broeders en zusters, die niet in grote aantallen naar andere landen hadden kunnen reizen, waardeerden de rijke omgang met al hun honderden buitenlandse gasten op deze gezegende vergaderdagen zeer.c

Daar de activiteiten der getuigen in Oost-Duitsland sedert augustus 1950 door de communisten verboden zijn, konden niet velen hunner naar de vergadering in Frankfurt komen. Daarom werd er de volgende dinsdag in de westelijke zone van Berlijn een speciale eendagsvergadering belegd, waar samenvattingen werden gegeven van alle belangrijke lezingen en interessante gebeurtenissen door verschillende van de sprekers van het congres te Frankfurt. De vergadering werd in het verrukkelijke openluchttheater de Waldbühne gehouden en 13.563 aanwezigen luisterden naar dit hartroerende programma van vier uur. Er werd geschat dat ongeveer 8000 hunner uit de communistische oostzone afkomstig waren. Toen de broeders Knorr, Frost en anderen hun toespraken, dronken zij als het ware elk woord in en applaudisseerden spontaan wanneer er werd gesproken over vrijheid en de dictatoriale methoden welke men tegen Jehovah’s getuigen aanwendde.

Het blijft ook iets onvergetelijks te denken aan het ogenblik waarop deze menigte uiteenging en tot afscheid liederen zong, waaruit een diepe genegenheid voor elkaar sprak. Met opgewekte, van geestelijk geluk stralende gezichten en na kort groeten uitgewisseld te hebben met hun westelijke vrienden-getuigen, keerden de broeders en zusters uit de oostzone, jong en oud, in hun geest vast besloten, terug met de ondergrondse, welke hen naar het hart van Berlijn bracht, waar allen voorzichtig moesten proberen de sowjetsector der stad weer binnen te komen. Velen hadden hun leven op het spel gezet en het merendeel van hun loon besteed om naar deze eendagsvergadering te komen, maar het was het hun waard. Zij keerden naar hun thuisgebied terug, om onder moeilijke omstandigheden hun dienst weer ter hand te nemen; niet wetend wanneer ook zij bij hun vele metgezellen in de gevangenissen en concentratiekampen opgesloten zouden worden. Het zou zoveel gemakkelijker zijn geweest in de vrije westsector te blijven. Doordat zij teruggingen, toonden zij zich dus werkelijk moedig en bewezen zij toewijding te hebben voor hun theocratische plichten.d

De vergaderingsveldtocht vond voortgang in noord- en centraal-Europa. Op de vergadering te Kopenhagen waren er 6912 op de openbare lezing. Op de twee vergaderingen te Vaasa en Helsinki in Finland waren tezamen 5750 aanwezigen, hetgeen een hoogtepunt vormde.e Stockholm, Zweden, was de volgende congresstad, met 6211 aanwezigen. In Lillehammer in Noorwegen luisterden 2391 personen naar de openbare lezing.f In Wenen werd de tot dan toe grootste vergadering in Oostenrijk gehouden met 4467 aanwezigen.g

Deze serie congressen in 1951 werd besloten met het Amerikaanse congres in Washington, D.C., dat van 12 tot en met 14 oktober in het Griffith-stadion werd gehouden, en waar het hoogste aantal bezoekers 57.500 was.

Hoe bleek dit energieke vergaderingsprogramma in 1951 een stimulans te zijn geweest voor theocratische omgang, kennis en uitbreiding!h Uit de cijfers van de aanwezigen op de openbare vergadering op de congressen blijkt tevens welk een belangrijk aandeel deze vergaderingen hebben bij het op wereldwijde schaal vergaderen van Jehovah’s andere schapen. Dit is een bewijs van de onweerstaanbare theocratische expansie onder de geestelijk wakker geworden mensheid!

In 1952 hebben Jehovah’s getuigen hun normale plaatselijke kring- en districtsvergaderingen gehouden, welke ook hun deel bijdragen om steeds meer leden van Jehovah’s volk uit Satans Babylonische wereld weg te trekken en samen te brengen. Er zou in 1952 geen wereldcongres worden gehouden, omdat iedereen plannen maakte voor het lang van tevoren aangekondigde internationale congres dat in 1953 in de stad New York gehouden zou worden. Dit zou een herhaling zijn van de prachtige, in 1950 in het Yankee-stadion gehouden vergadering, maar dan op veel grotere schaal.

(Wordt vervolgd)

[Voetnoten]