Werkelijk uit deze wereld in Barotse-land

Door een Wachttoren-zendeling in Noord-Rhodesia

EEN vergadering van Jehovah’s getuigen die onlangs in het Mankoya gebied van de provincie Barotse van Noord-Rhodesia in Centraal Afrika werd gehouden, was werkelijk uit deze wereld. De 1000 personen die gedurende de vergadering in tijdelijke woningen vertoefden, vormden verreweg het grootste dorp in de provincie Barotse. Toch hadden zij geen opperhoofd, geen dorpshoofd, geen politieagent om de orde te bewaren. Zij leefden vreedzaam en doelbewust als vertegenwoordigers van Jehovah’s Nieuwe-Wereldmaatschappij.

Afgezien van een plaatselijke Europese administrateur en zijn vrouw, die ongeveer zestien kilometer van de vergadering vandaan woonden, en een geïsoleerde zendingspost, was het dichtstbijzijnde Europese centrum, in welke richting maar ook, meer dan 190 kilometer van de vergaderplaats verwijderd. Toch liepen Afrikaanse gemeenten van vijftig, zestig en zeventig personen een, twee, drie of vier dagen lang om van hun huizen naar het gebied, waar de vergadering zou worden gehouden, te komen. Vier dagen voor dat de vergadering begon, waren er wel 500 aanwezig; de vergadering begon dus in werkelijkheid vóór de tijd die op het programma was vastgesteld.

In de eerste plaats verschaften 385 kleine, nette, ronde grashutten een slaapplaats voor allen die aanwezig waren. Elk van de veertien aanwezige gemeenten werden aan een rij hutten toegewezen, die zich uit het centrum van de vergaderplaats als de spaken van een reusachtig wiel uitstrekten. Doordat de verschillende gemeenten tezamen werden gehouden, kwam er een uitstekende organisatie tot stand en was het gemakkelijk afzonderlijke personen te vinden.

Het kamp werd kort na het begin van de dageraad wakker, en bij het horen van het geluid van een op een jachthoorn gelijkend signaal, vergaderden alle mannen, vrouwen en kinderen voor het podium om de dagtekst te bespreken. De kinderen werden er toe aangemoedigd de tekst en het commentaar te onthouden, en ’s avonds werden zij door hun ouders over het onderwerp overhoord. Vervolgens werden aan bekwame broeders toewijzingen gegeven om aan het opbouwwerk van de vergadering deel te nemen. Er werden zitplaatsen voor 1000 personen vervaardigd en er werden een soort dak als bescherming tegen de zon en nieuwe slaaphutten gebouwd.

Naarmate de hitte van de middag kwam, zakte de werklust om buiten te werken en trokken de mensen zich terug in de beschutting van de grashutten, maar niet om te slapen of werkeloos te dommelen. Bijbels en Wachttorens in het plaatselijke dialect, Silozi, werden te voorschijn gebracht en zorgvuldig gelezen en bestudeerd. De gemeentedienaren kwamen bijeen om besprekingen te voeren met de hen bezoekende Europese bedienaar van het evangelie die de leiding over de vergadering had. Het werk van hun gemeenten werd besproken. Hoevelen waren er onderwezen om te lezen en te schrijven? Hoeveel nieuwelingen waren opgeklommen tot het stadium waarin zij als predikers van de Nieuwe Wereld de mensen in de naburige dorpen bezochten? Welke regelingen werden er getroffen om nieuwelingen in het predikingswerk op te leiden? De problemen waren misschien verschillend van die welke in vele landen bestaan, maar het doel was hetzelfde — een reine Christelijke organisatie, toegerust voor een Bijbels opvoedkundig werk.

Al spoedig daalde de korte Afrikaanse schemering neer op de vergadering. De congresbezoekers trokken zich terug om hun dagelijkse bad te nemen en het avondmaal te nuttigen. In de snel vallende duisternis vlamden overal in het rond kampvuren op. Uit verschillende richtingen stegen lofliederen op ter ere van Jehovah’s naam. Kort daarna gingen allen naar de bijna voltooide vergaderplaats om aan een vraag-en-antwoord-bespreking van Bijbelse onderwerpen deel te nemen. Ongeveer 9 uur n.m. werd de dag geëindigd met een dankgebed aan Jehovah.

Toen de op bezoek zijnde Europese bedienaar van het evangelie zich op een bed van opgehoopt gras en met dekens van dierenhuiden als bedekking in een grashut te slapen legde, voelde hij zich eveneens uit de wereld waaraan hij gewend was. Maar de Christelijke eenheid van deze dagen vóór het congres verschafte een unieke indruk van de geest van de levenswijze der Nieuwe Wereld. Er werd in het geheel niet gegokt, gedronken en op zinnelijke wijze gedanst, terwijl dit toch zulk een belangrijk kenmerk is van de Afrikaanse wereld. Maar niemand behoefde verdriet te hebben over het verlies van deze dingen. Van alle kanten van het kamp kon schaterend gelach worden gehoord. Het zingen werd gekenmerkt door een opgewekt rhythme. Zoals met alle vergaderingen van Jehovah’s getuigen het geval is, waren overal opgewekte gezichten te zien.

De voorbereidingen werden voltooid en gedurende de drie dagen van de vergadering werd op de juiste wijze aan het algemene schema vastgehouden van de wereldomvattende serie van meer dan 80 districtsvergaderingen die Jehovah’s getuigen het afgelopen jaar hebben gehouden. De lezingen bevatten actuele aanmoedigingen voor deze mensen die uit Afrika’s heidense religiën zijn gekomen. Zij volgen niet langer de niet-Christelijke gebruiken van hun voorouders. Zij hebben bijgeloof en toverij en de Afrikaanse tradities van polygamie verworpen en zijn in het rechtvaardige nieuwe samenstel van dingen van de Nieuwe Wereld gekomen. En zij zijn van plan er in te blijven!

Werkelijk een ongewone vergadering; het is er een bewijs van dat de ware Christenen, zelfs in zulke geïsoleerde plaatsen als Centraal Afrika, werkelijk uit deze wereld en in Gods nieuwe wereld zijn! — Joh. 17:16.