1954 — Districtsvergaderingen over de gehele wereld

Brittannië

In Brittannië werden vier vergaderingen gehouden. Een vergadering werd gehouden op een ijsbaan in Dunfermline, Schotland, aan de overzijde van de bekende Firth of Forth van Edinburgh. De baan werd tot zulk een gezellige Koninkrijkszaal omgetoverd en de broeders hadden zulk een vriendelijke atmosfeer geschapen dat een zekere gastvrouw zeide, dat zij nog nergens had gezien dat er onder zulke natuurlijke omstandigheden van kameraadschap religieus onderricht werd gegeven, en zij voegde er aan toe: „Ik ben van plan mij onder deze mensen te gaan begeven.” Een flink aantal mensen uit de plaats, op wie de organisatie indruk had gemaakt, kwam naar de boodschap luisteren. Het hoofd van een school, die een collega ontmoette in de schare van mensen welke zich naar buiten begaf, maakte de opmerking: „Wij leren toch nog altijd, niet waar?”

De tweede Britse vergadering werd in Belfast, Noord-Ierland gehouden. In dit land, waar de diep gewortelde vete tussen de Protestanten en de Katholieken zo nu en dan oplaait in openlijke conflicten, waren de ordelijkheid, waardigheid en hoffelijkheid van de Nieuwe-Wereldmaatschappij kenmerken welke zowel buiten in het veld als in de Ulster Zaal, alwaar de vergadering werd gehouden, waargenomen konden worden.

De vergaderingen te Nottingham, in Midden-Engeland, en te Luton, ongeveer acht en veertig kilometer ten Noorden van Londen, werden op sportterreinen gehouden. In Brittannië zijn deze terreinen zo gebouwd dat ze een actieve en dikwijls onstuimige schare van mensen gedurende ongeveer een uur onderdak kunnen verlenen, daarom zijn er slechts een beperkt aantal zitplaatsen nodig en verschaft. Maar er zijn heel veel betonnen terrassen waar men kan staan. Vrijwilligers hebben te Nottingham voldoende banken in elkaar gezet dat het aantal zitplaatsen meer dan verdubbeld werd, en de kranten in de gehele streek leverden commentaar op de verandering welke te Luton was geschied. Een blad hetwelk in het gehele land verschijnt, voegde er aan toe: „Slechts een kluwen touw hield de duizenden mensen van de sintelbaan, welke slechts ongeveer een meter breed was, en niet één voet werd op het sportterrein gezet.”

Publiciteit

De publiciteit welke aan de vergaderingen werd gegeven, was geweldig. Vele radio- en televisiestations hielden interviews van een kwartier of zelfs een half uur met degenen van de bezoekers die de sprekers waren. Eén radiostation te Cincinnati alleen al zond vijf interviews uit. Een aantal televisiestations liet gedeelten van de beschrijvende film „De Nieuwe-Wereldmaatschappij in actie” zien. Een omroeper in Toronto zeide: „Indien gij iets omtrent Jehovah’s getuigen wilt weten, zal het u niets kosten om naar de Grandstand te gaan en het aldaar te weten te komen.”

Nieuwsbladen in alle maten en met alle soorten van beschrijvingen gaven verslagen over de vergaderingen. In de streek van Boston, Massachusetts, alleen al waren er 120 nieuwsbladen welke verslagen van de vergadering hadden opgenomen. In Sioux City, Ohio, werd het beste verslag over de vergadering gegeven in een uitgave van de Sioux City Journal welke twee pond woog en welke was verschenen ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van dat blad — een souvenir dat over het gehele land werd verzonden. Het plaatselijke nieuwsblad in Billings, Montana, bevatte inlichtingen over de vergadering en verspreidde die over een uitgestrekt gebied dat gewoonlijk van de gebaande weg af ligt, en het droeg er aldus toe bij dat mensen in niet-toegewezen gebied op de hoogte werden gebracht van de werkzaamheid van Jehovah’s getuigen.

In Salisbury, Zuid-Rhodesia, bevatte het blad op de voorpagina foto’s en een beschrijving. Vanuit Cuba komt het volgende bericht: „De publiciteit van de nieuwsbladen omvatte een prachtig interview met de vice-president van het Genootschap.” Vanuit Puerto Rico: „De belangrijkste nieuwsbladen van het eiland bevatten inlichtingen betreffende Jehovah’s getuigen en de vergadering. Een radiostation zond gratis de gehele openbare lezing uit alhoewel de lezing één uur en twaalf minuten duurde.” De congresgangers in Denemarken zagen er verlangend naar uit of het enig verschil zou maken voor de conservatieve nieuwsbladen van het land wanneer zij het Forum zouden betrekken, de grootste overdekte zaal in Denemarken, daar vroegere Deense vergaderingen door de nieuwsbladen waren genegeerd. Het maakte inderdaad verschil! De kranten bevatten bijna 1500 kolom-inches materiaal en vijftig foto’s. In één artikel, waarin over de kolossale scharen van mensen werd gesproken, stond: „Billy Graham kan bij hen niet in de schaduw staan.”

De publiciteit welke aan de vergadering in Luton, Engeland, werd gegeven, zette de Anglicaanse bisschop er toe aan een brief aan de kerken te schrijven waarin hij de getuigen ketters en schismatici noemde en over het algemeen trachtte de uitwerking van deze Christelijke vergadering tot een minimum te beperken. Het plaatselijke persbericht bevatte de tekst van de brief van de bisschop tezamen met het antwoord van de Getuigen en het publiceerde eveneens een mooi bericht over de vergadering.

De publiciteit welke aan de vergadering in Nederland werd gegeven, was de beste publiciteit welke de pers in dat land ooit had gegeven, alhoewel de plaatselijke geestelijken schijnbaar dachten dat zij de aan het congres voorafgaande activiteit gemakkelijk konden bedwingen door een of twee lage artikelen in hun religieuze bladen te schrijven. Enkele Ned. Hervormde mensen zijn echter zo verontwaardigd geworden over deze artikelen, dat zij vrijwillig hebben aangeboden congresgangers van kamers te voorzien, terwijl sommigen kamers zelfs gratis hebben aangeboden.

In de Verenigde Staten was het voor vele broeders en zusters een grote vreugde te zien dat de vergadering te Berlijn rechtstreeks in hun woonkamer werd gebracht door middel van televisie-nieuwsuitzendingen op de Donderdag na die vergadering. Films lieten de onderdompeling zien, met inbegrip van zeer vergrote opnamen van zeer nabij van zusters die in het water werden neergelaten. De aankondiger zeide dat er meer dan twintigduizend getuigen aanwezig waren, en dat twee derde van hen op gevaar van hun leven uit de Oostzone van Duitsland waren gekomen. Hij noemde dit een werkelijk bewijs van geloof.

Christelijk gedrag

Een juist Christelijk gedrag wordt gemakkelijk herkend en maakt een goede indruk. De brigadier van politie van Fenway Park in Boston zeide dat Jehovah’s getuigen de ordelijkste schare van mensen in het park waren die hij in de achttien jaar dat hij daar diende, had gezien. De gewoonte om het beginsel van liefde van toepassing te brengen op het alledaagse leven, werd door een van de getuigen verklaard tegenover een groep politieagenten te Napels, die dienst hadden bij het theater waar de Italiaanse vergadering werd gehouden, toen een van de agenten toegaf: „Wij zijn hier alleen maar om het aantal toehoorders te doen toenemen. Ik kan niet begrijpen waarom andere religiën niet datgene leren wat jullie leren.” De verklaring was van een andere politieagent afkomstig: „Dat is eenvoudig. Zij hebben de waarheid en volgen ze, terwijl de andere religiën zich in de politiek begeven.”

Een voorbeeld van deze Christelijke liefde werd getoond in Kopenhagen, Denemarken. Een half uur voordat de openbare lezing zou beginnen, was het Forum propvol zodat de deuren niet meer dicht konden. Om twintig minuten voor drie werd het verzoek gedaan dat enkele broeders en zusters, die insignes droegen, hun plaatsen zouden afstaan ten einde ruimte te maken voor de personen van goede wil die nog buiten stonden. Wat was de reactie? Bijna tweeduizend broeders en zusters stonden op liefderijke wijze en masse op en begaven zich snel naar de straat zodat vele gasten een plaats konden vinden en naar het hoogtepunt van de vergadering konden luisteren.

Nadat de vergadering voorbij was, zeide de Oakland, Californië, Tribune: „Lindsley Lueddeke, de directeur van het auditorium en de expositiegebouwen te Oakland, zal Jehovah’s getuigen met open armen verwelkomen indien zij zouden besluiten nog een districtsvergadering in Oakland te houden . . . Er waren in het geheel geen problemen, en toen de vergadering was geëindigd, werden de gebouwen smetteloos schoon achtergelaten, hetgeen grotendeels kwam doordat een groep van 50 personen die in de buurt heen en weer liepen, elk weggegooide stukje papier bijna op het ogenblik dat het de grond had bereikt, opraapten. ’Ik zal WERKELIJK blij zijn hen te zien terugkomen,’ zegt Lueddeke.”

(Wordt vervolgd)