WRAAK

[van het Hebreeuwse woord na·qamʹ, dat de grondgedachte heeft van krachtig ademen, zich wreken, wraak nemen; en het Griekse woord ek·diʹke·o (ek: uit, en diʹke: gerechtigheid), zich wreken, wraak nemen].

Het toedienen van straf als vergelding voor onrecht of een belediging; vergeldingsdaad. Het woord brengt de gedachte over van gerechtigheid waaraan wordt voldaan. In het bijbelse spraakgebruik heeft de uitdrukking meestal betrekking op de vergelding die God brengt teneinde aan de gerechtigheid te voldoen, maar ze kan ook betrekking hebben op de wraakoefening van iemand die het recht in eigen hand neemt om zodoende een zaak te vereffenen en zich genoegdoening te verschaffen.

BEHOORT JEHOVAH TOE

Als iemand niet bevoegd is om wraak te voltrekken, omdat hij daarvoor geen aanstelling van Jehovah heeft ontvangen noch door diens Woord daartoe is bestemd, doet hij er verkeerd aan als hij probeert zichzelf of anderen te wreken. „Mij is de wraak en de vergelding”, zegt Jehovah (Deut. 32:35). De psalmist richt zich tot God met de woorden: „O God van wraakoefeningen, Jehovah” (Ps. 94:1). Bijgevolg wordt iemand die een wrok koestert of persoonlijk wraak wil nemen voor echt of vermeend onrecht dat hem of iemand anders is aangedaan, door God veroordeeld. — Lev. 19:18; Rom. 12:19; Hebr. 10:30.

De bijbel maakt duidelijk dat Gods toorn op alle zondaars en overtreders rust en dat alleen op grond van Gods onverdiende goedheid, waardoor in het loskoopoffer van Jezus Christus werd voorzien, de mogelijkheid bestaat dat een zondaar niet de volledige vergelding ontvangt die hem rechtens toekomt (Rom. 5:19-21; 2 Kor. 5:19; Hebr. 2:2, 3; zie LOSPRIJS). Het doet geen afbreuk aan Gods rechtvaardigheid wanneer hij aldus zonde vergeeft en hij is tevens rechtvaardig wanneer hij een oordeel brengt over zondaars die zijn voorziening verwerpen; die kunnen niet aan de goddelijke wraak ontkomen. — Rom. 3:3-6, 25, 26; vergelijk Psalm 99:8.

Jehovah’s wraak heeft een doel

Jehovah’s wraak brengt verlichting en werpt voordelen af wanneer hij handelt ten behoeve van degenen die op hem vertrouwen; bovendien verwerft hij zich daardoor lof als de rechtvaardige Rechter. De psalmist zegt: „De rechtvaardige zal zich verheugen omdat hij de wraak heeft aanschouwd. . . . En de mensen zullen zeggen: ’Waarlijk, er is vrucht voor de rechtvaardige. Waarlijk, er bestaat een God die als rechter optreedt op de aarde’” (Ps. 58:10, 11). Het voornaamste doel van Gods wraakoefeningen is derhalve de verheerlijking en rechtvaardiging van zijn naam en soevereiniteit (Ex. 14:18; Ps. 83:13-18; Jes. 25:1-5; Ezech. 25:14, 17; 38:23). Zijn optreden bewijst tevens dat zijn dienstknechten werkelijk zijn vertegenwoordigers zijn en dat hij hen uit onwenselijke omstandigheden bevrijdt. — Ex. 14:31; 15:11-16; Ezech. 37:16, 21-23; Ps. 135:14; 148:14; Spr. 21:18.

Een vastgestelde tijd voor Gods wraak

De bijbel geeft te kennen dat God een bestemde tijd heeft om op grote schaal zijn wraak aan zijn vijanden te voltrekken. De profeet Jesaja kreeg de opdracht „de dag der wraak van de zijde van onze God” uit te roepen. Gods wraak jegens het oude Babylon, de onderdrukker van zijn volk, werd in 539 v.G.T. tot uitdrukking gebracht toen de legers van Medo-Perzië gebruikt werden om Babylons macht te breken (Jes. 61:1, 2; 13:1, 6, 9, 17). Toen Jezus Christus op aarde was, citeerde hij een gedeelte van Jesaja’s profetie (61:1, 2) en bracht het op zichzelf van toepassing (Luk. 4:16-21). Hoewel het verslag niet zegt dat hij het gedeelte over de „dag der wraak” aanhaalde, verkondigde hij die „dag”, welke in 70 G.T. over Jeruzalem kwam, in werkelijkheid wel degelijk. Jezus voorzei dat de stad door legers (van de Romeinen) omsingeld zou worden en hij gaf zijn volgelingen de opdracht uit Jeruzalem te vluchten wanneer zij dit zagen, „want dit zijn dagen waarin aan de gerechtigheid wordt voldaan [letterlijk: „dagen van wraak”], opdat alles wat geschreven staat, wordt vervuld”. — Luk. 21:20-22, NW, Stud., voetn.; vergelijk Lu, SV en WV.

Verder zei Jezus Christus vóór zijn dood en opstanding: „Van die dag en dat uur [van de oordeelsvoltrekking aan het huidige samenstel van dingen] weet niemand iets af, noch de engelen der hemelen noch de Zoon, dan de Vader alleen” (Matth. 24:36). Hij onthulde daarmee dat er beslist op een bij God bekende en door hem vastgestelde tijd wraak voltrokken zou worden. Dat God stellig op zijn bestemde tijd ten behoeve van zijn naam en zijn dienstknechten zou optreden, illustreerde Jezus door te spreken over een rechter die wegens de aanhoudendheid waarmee een weduwe hem om recht vroeg, het besluit nam: ’Ik zal erop toezien dat haar recht wordt verschaft [letterlijk: „Ik zal wraak voor haar eisen”].’ Jezus bracht de illustratie op God van toepassing door te zeggen: „Zal God dan niet stellig recht doen wedervaren aan zijn uitverkorenen [letterlijk: „zijn uitverkorenen wreken”], die dag en nacht tot hem roepen, ook al is hij lankmoedig jegens hen?” — Luk. 18:2-8, Kingdom Interlinear Translation (Int.).

Bovendien zag de apostel Johannes in zijn in het boek Openbaring opgetekende visioen de zielen van hen die geslacht waren wegens het woord van God en wegens het getuigeniswerk dat zij vroeger hadden, en zij riepen uit: „Tot wanneer, Soevereine Heer, heilige en waarachtige, weerhoudt gij u ervan te oordelen en ons bloed te wreken aan hen die op de aarde wonen?” Het antwoord dat zij kregen, toont aan dat de tijd waarop de wraak voltrokken zal worden, exact bepaald is, namelijk wanneer „ook van hun medeslaven en hun broeders, die op het punt stonden gedood te worden evenals zij, het getal vol zou zijn”. — Openb. 6:9-11.

De bijbel onthult dat deze wraakoefening begint bij Babylon de Grote en dat vervolgens aan het „wilde beest en de koningen der aarde en hun legers” de wraak wordt voltrokken (Openb. 19:1, 2, 19-21). De Heer Jezus Christus is Gods Voornaamste Wraakvoltrekker. — 2 Thess. 1:6-9.

IN DE CHRISTELIJKE GEMEENTE

De apostelen werden door Jezus Christus aangesteld om zorg te dragen voor de christelijke gemeente en deze tegen onreinheid en het verlies van Jehovah’s gunst te beschermen. De apostel Paulus schreef in overeenstemming met zijn door God geschonken autoriteit aan de gemeente te Korinthe, die met verdeeldheid en moeilijkheden van de zijde van „valse apostelen” te kampen had: „Wij houden ons gereed om bestraffing toe te dienen voor elke ongehoorzaamheid [letterlijk: die „te wreken”].” — 2 Kor. 10:6, Int.; 11:13; 13:10.

Andere oudere mannen in de gemeente werden, hoewel zij geen bijzondere macht bezaten zoals de apostelen, als rechters aangesteld om goddeloze personen buiten te werpen, waar hun tengevolge van Gods voltrekking van wraak aan de goddelozen vernietiging te wachten stond (1 Kor. 5:1-5, 13). De Schrift laat zien dat God eerst zijn eigen volk oordeelt en daarna degenen die niet tot zijn volk behoren (1 Petr. 4:17). Een christen die onrechtvaardigheid gaat beoefenen, zoals bijvoorbeeld hoererij, verkeert derhalve in gevaar, „want Jehovah is iemand die voor al deze dingen straf eist [letterlijk: is een „wreker”]”. — 1 Thess. 4:3-6, Int.

Degenen die belast waren met de zorg voor de gemeente, waren gerechtigd „wraak” te oefenen in de zin dat zij stappen konden doen om het recht te laten zegevieren en ervoor te zorgen dat de gemeente weer een rechtvaardige positie voor het aangezicht van God innam, door het onrecht dat bedreven was, te herstellen. De leidinggevende leden van de gemeente Korinthe deden dit nadat zij door Paulus waren terechtgewezen, zodat Paulus in zijn tweede brief aan hen schreef dat het ’een grote ernst in hen had teweeggebracht, ja, het herstellen (letterlijk: „wreken”) van het onrecht!’ Deze mannen gaven na het lezen van Paulus’ eerste brief blijk van godvruchtig berouw en deden al het mogelijke om de zaken recht te zetten voor het aangezicht van Jehovah, door de in die brief genoemde goddeloze man te verwijderen (2 Kor. 7:8-12, Int.). Zij waren echter niet gemachtigd de kwaaddoener de volledige straf toe te dienen die hij rechtens verdiend had — volledige wraak door middel van de doodstraf, welke de rechters onder de Mozaïsche wet wel mochten voltrekken (Lev. 20:10; Hebr. 10:28). Zij wierpen zulke kwaaddoeners slechts uit de gemeente en ’gaven hen over aan Satan voor de vernietiging van het vlees’ (1 Kor. 5:5). Indien zulke personen geen berouw hadden, zouden zij uiteindelijk in de eeuwige dood de volledige vergelding voor hun misdaden ontvangen. — Hebr. 10:29, 30.

Regeerders

Regeerders, wier taak het is erop toe te zien dat er recht wordt gedaan, kunnen kwaaddoeners straf toedienen, met inbegrip van elke christen die de wetten van het land overtreedt welke in overeenstemming zijn met wat juist is en in harmonie met de door God aan deze regeerders verleende autoriteit. In dat geval voltrekken deze regeerders indirect Gods wraak, zoals de apostel Paulus schrijft: „Want zij die regeren, zijn niet voor de goede, maar voor de slechte daad een voorwerp van vrees. . . . ze is Gods dienares, een wreekster voor het tot uitdrukking brengen van gramschap jegens degene die het slechte beoefent.” — Rom. 13:3, 4; 1 Petr. 2:13, 14; vergelijk Genesis 9:6.