VERDRUKKING.
Het Griekse woord thlipʹsis, dat gewoonlijk met „verdrukking” wordt weergegeven, betekent in wezen benauwdheid, ellende of lijden tengevolge van de druk van bepaalde omstandigheden. Het wordt gebruikt met betrekking tot de barensnood van een vrouw (Joh. 16:21), vervolging (Matth. 24:9; Hand. 11:19; 20:23; 2 Kor. 1:8; Hebr. 10:33; Openb. 1:9), gevangenschap (Openb. 2:10), armoede en andere tegenslagen waarmee wezen en weduwen gewoonlijk te kampen hebben (Jak. 1:27), hongersnood (Hand. 7:11) en straf voor kwaaddoen (Rom. 2:9; Openb. 2:22). De in 2 Korinthiërs 2:4 genoemde „verdrukking” heeft klaarblijkelijk betrekking op de benauwdheid die de apostel Paulus voelde wegens het verkeerde gedrag van de christenen in Korinthe en omdat hij hen streng moest terechtwijzen.WL25,
HET HUWELIJK BRENGT VERDRUKKING IN HET VLEES MET ZICH
Toen de apostel Paulus de ongehuwde staat als de betere levensweg aanbeval, merkte hij op: „Maar ook al zoudt gij trouwen, gij zoudt geen zonde begaan. . . . Zij echter die het doen, zullen verdrukking hebben in hun vlees” (1 Kor. 7:28). Het huwelijk brengt bepaalde angsten en zorgen om man, vrouw en kinderen met zich (1 Kor. 7:32-35). Ziekte kan een druk op het gezin leggen en spanningen veroorzaken. Christenen kunnen vervolgd worden. Gezinnen worden misschien uit hun huis verdreven. Vaders kunnen het moeilijk vinden in de eerste levensbehoeften van hun gezin te voorzien. Ouders of kinderen worden misschien door gevangenzetting gescheiden of door vervolgers gemarteld of zelfs om het leven gebracht.
GETROUW VOLHARDEN ONDER VERDRUKKING
Verdrukking in de vorm van vervolging kan een verzwakkende uitwerking op iemands geloof hebben. Christus Jezus gaf in zijn illustratie van de zaaier te kennen dat bepaalde personen door verdrukking of vervolging inderdaad tot struikelen zouden worden gebracht (Matth. 13:21; Mark. 4:17). Omdat de apostel Paulus zich van dit gevaar bewust was, maakte hij zich zeer bezorgd om de pasgevormde gemeente in Thessalonika. De leden van die gemeente hadden het christendom onder veel verdrukking aanvaard (1 Thess. 1:6; vergelijk Handelingen 17:1, 5-10) en moesten nog steeds veel doormaken. De apostel zond daarom Timotheüs naar hen toe om hen te sterken en te troosten, „opdat niemand door deze verdrukkingen aan het wankelen gebracht zou worden” (1 Thess. 3:1-3, 5). Toen Timotheüs terugkwam met het nieuws dat de Thessalonicenzen standvastig waren gebleven in het geloof, werd Paulus zeer getroost (1 Thess. 3:6, 7). Ongetwijfeld hadden ook de inspanningen van de apostel om de Thessalonicenzen op verdrukking voor te bereiden, ertoe bijgedragen dat zij God getrouw bleven dienen. — 1 Thess. 3:4; vergelijk Johannes 16:33; Handelingen 14:22.
Hoewel verdrukking onaangenaam is, kan de christen die eronder volhardt, juichen omdat hij weet dat getrouwheid door God wordt goedgekeurd en uiteindelijk tot de verwezenlijking van zijn grootse hoop zal leiden (Rom. 5:3-5; 12:12). De verdrukking zelf is maar van korte duur en licht in vergelijking met de eeuwigdurende heerlijkheid die degene zal ontvangen die getrouw blijft (2 Kor. 4:17, 18). Een christen kan er ook van verzekerd zijn dat Gods loyale liefde nooit te kort zal schieten, wat voor verdrukking er ook over de getrouwe gelovige mag komen. — Rom. 8:35-39.
De kostbare beloften van God, de hulp van zijn heilige geest en het feit dat hij de gebeden van degenen die verdrukking ondergaan, verhoort, zijn voor christenen een bron van troost. Op grond van hun eigen ervaring kunnen zij weer anderen aanmoedigen en vertroosten, aangezien hun voorbeeld van getrouwheid en de vaste overtuiging die zij uitspreken, zulke personen ertoe aansporen eveneens getrouw te blijven. — 2 Kor. 1:3-6.
Paulus zelf stelde de troost die medegelovigen hem tijdens zijn verdrukkingen schonken, op prijs. Hij prees de christenen in Filippi hiervoor: „Gij [hebt] er goed aan gedaan deelhebbers met mij te worden aan mijn verdrukking” (Fil. 4:14). Aangezien zij oprechte belangstelling voor Paulus hadden, die in Rome gevangen gehouden werd, hielpen zij hem zijn verdrukking te verduren door hem materieel bij te staan. — Fil. 4:15-20.
Soms worden bepaalde personen echter bevreesd vanwege de verdrukking die anderen ondergaan. Met dit in gedachten moedigde Paulus de christenen in Efeze aan: „Ik [vraag] u, de moed niet op te geven wegens deze verdrukkingen die ik ten behoeve van u doorsta, want deze betekenen heerlijkheid voor u” (Ef. 3:13). De vervolgingen of verdrukkingen die Paulus onderging, waren het gevolg van zijn bediening onder de Efeziërs en anderen. Daarom kon hij erover spreken als verdrukkingen ’ten behoeve van hen’. Zijn getrouwe volharding onder deze verdrukkingen betekende „heerlijkheid” voor de christenen in Efeze, aangezien erdoor werd getoond dat wat zij als christenen hadden (waartoe ook Gods zekere beloften en hun kostbare verhouding met Jehovah God en zijn Zoon Christus Jezus behoorden) het waard was om voor te volharden. (Vergelijk Kolossenzen 1:24.) Had Paulus als apostel het opgegeven, dan zou dit schande over de gemeente hebben gebracht. Anderen hadden erdoor tot struikelen gebracht kunnen worden. — Vergelijk 2 Korinthiërs 6:3, 4.
DE „GROTE VERDRUKKING”
Toen Jezus de vraag van zijn discipelen over het teken van zijn tegenwoordigheid en het besluit van het samenstel van dingen beantwoordde, maakte hij gewag van een „grote verdrukking . . . zoals er sedert het begin der wereld tot nu toe niet is voorgekomen, neen, en ook niet meer zal voorkomen” (Matth. 24:3, 21). Een vergelijking van Mattheüs 24:15-22 met Lukas 21:20-24 onthult dat deze woorden in eerste instantie betrekking hadden op een verdrukking die over Jeruzalem zou komen. De vervulling vond plaats in 70 G.T., toen de Romeinse legers onder generaal Titus de stad belegerden. Het gevolg was een zware hongersnood en een groot verlies aan mensenlevens. De joodse geschiedschrijver Josephus bericht dat 1.100.000 joden gedood werden of stierven, en dat 97.000 overlevenden gevankelijk werden weggevoerd. Zo’n „grote verdrukking” is sindsdien niet meer over Jeruzalem gekomen.
Jezus sprak ook over deze verdrukking in verband met zijn komst in heerlijkheid: „Onmiddellijk na de verdrukking van die dagen zal de zon worden verduisterd, en de maan zal haar licht niet geven, en de sterren zullen van de hemel vallen, en de krachten der hemelen zullen worden geschokt. En dan zal het teken van de Zoon des mensen in de hemel verschijnen, en dan zullen alle stammen der aarde zich in weeklacht slaan, en zij zullen de Zoon des mensen op de wolken des hemels zien komen met kracht en grote heerlijkheid. En hij zal zijn engelen uitzenden met een luid trompetgeschal, en zij zullen zijn uitverkorenen bijeenvergaderen van de vier windstreken, van het ene uiteinde der hemelen tot het andere uiteinde daarvan” (Matth. 24:29-31). De uitdrukking „onmiddellijk” in deze passage sluit de mogelijkheid niet uit dat er tussen de verdrukking die in 70 G.T. over Jeruzalem kwam en de gebeurtenissen die zouden volgen, een aanzienlijke tijdsperiode zou verstrijken. De Griekse taalgeleerde A. T. Robertson schrijft: „Dit woord, dat in Markus’ evangelie veelvuldig als euthus voorkomt, levert moeilijkheden op als men het tijdselement beklemtoont. Het probleem is hoeveel tijd er ligt tussen ’de verdrukking van die dagen’ en de levendige symbolismen van vers 29. Het gebruik van en tachei [’binnenkort’] in Openb. 1:1 dient iemand ertoe te brengen goed na te denken voordat hij tot een conclusie komt. Hier hebben wij net zo’n profetisch panorama met een verkort perspectief. De apocalyptische beelden in vers 29 [van Mattheüs 24] vereisen ook een bezadigd oordeel. . . . Letterlijkheid is in deze apocalyptische eschatologie niet op zijn plaats.” — Word Pictures in the New Testament, Deel I, blz. 192, 193.
Anderen hebben soortgelijke commentaren gegeven betreffende het gebruik van het in Mattheüs 24:29 met „onmiddellijk” weergegeven Griekse woord. Een voetnoot bij deze tekst in The Westminster Version of the Sacred Scriptures luidt: „’Terstond’ [onmiddellijk] is hier waarschijnlijk ’een profetische en geen historische uitdrukking’, en impliceert dus geen onmiddellijke opeenvolging van gebeurtenissen; de uitdrukking hoeft inderdaad niet altijd letterlijk opgevat te worden . . . Soortgelijke uitdrukkingen komen in apocalyptische literatuur veelvuldig voor om een nieuw tafereel in een snel veranderende reeks visioenen in te leiden: vgl. Apoc. xi. 14: xxii. 12.” De commentator Matthew Henry schrijft: „Het is in de profetische schrijfstijl gebruikelijk om over grote dingen die stellig zullen geschieden, te spreken als stonden ze voor de deur, enkel en alleen om de grootheid en de stelligheid ervan uit te drukken. . . . Duizend jaar zijn in Gods ogen slechts als één dag, 2 Petr. iii.8. Juist door deze aanwijzing wordt de dringendheid beklemtoond, en vandaar dat er gezegd kan worden dat het onmiddellijk daarna zou zijn.” — A Commentary on the Holy Bible, Deel V, blz. 205.
Uit de bijbel blijkt dat de verdrukking die in 70 G.T. over Jeruzalem kwam, naar een veel grotere verdrukking vooruitwees. Ongeveer 30 jaar na de verwoesting van Jeruzalem kreeg de apostel Johannes met betrekking tot een grote schare mensen uit alle natiën, stammen en volken te horen: „Dezen zijn het die uit de grote verdrukking komen” (Openb. 7:13, 14). Eerder had de apostel Johannes „vier engelen” gezien, die verwoestende winden tegenhielden opdat de verzegeling van de 144.000 slaven van God voltooid kon worden. Deze verzegeling houdt kennelijk verband met het ’bijeenvergaderen van de uitverkorenen’, die volgens Jezus’ voorzegging op de verdrukking over het aardse Jeruzalem zou volgen (Matth. 24:31). Bijgevolg moet de „grote verdrukking” komen nadat de uitverkorenen bijeenvergaderd zijn en hun verzegeling voltooid is en de vier engelen vervolgens de vier winden loslaten om over de aarde, de zee en de bomen te waaien (Openb. 7:1-4). Dat er een grote schare ’uit de grote verdrukking komt’, toont aan dat zij die overleven. Dit wordt bevestigd door een soortgelijke uitdrukking in Handelingen 7:9, 10, waar staat: „God was met [Jozef] en bevrijdde hem uit al zijn verdrukkingen.” Dat Jozef uit al zijn verdrukkingen werd bevrijd, betekende niet alleen dat hij in staat werd gesteld ze te verduren, maar ook dat hij de rampspoeden die hij meemaakte, overleefde.
Het is interessant dat de apostel Paulus de voltrekking van Gods oordeel aan de goddelozen een verdrukking noemde. Hij schreef: „Hierbij wordt in aanmerking genomen dat het van Gods zijde rechtvaardig is verdrukking te vergelden aan hen die voor u verdrukking veroorzaken, maar aan u die verdrukking lijdt, verlichting te zamen met ons bij de openbaring van de Heer Jezus vanuit de hemel met zijn krachtige engelen, in een vlammend vuur, wanneer hij wraak oefent over hen die God niet kennen en over hen die het goede nieuws omtrent onze Heer Jezus niet gehoorzamen” (2 Thess. 1:6-8). Uit het boek Openbaring blijkt dat „Babylon de Grote” en het „wilde beest” verdrukking over Gods heiligen hebben gebracht (Openb. 13:3-10; 17:5, 6). Daaruit volgt logischerwijs dat de verdrukking die over „Babylon de Grote” en het „wilde beest” zal komen, deel uitmaakt van de „grote verdrukking”. — Openb. 18:20; 19:11-21.