SLINGERAAR.

In vroeger tijden vormden slingeraars van stenen een belangrijk onderdeel van een krijgsmacht (2 Kon. 3:25). De stam Benjamin had 700 uitgelezen mannen, van wie elk „met stenen kon slingeren tot op een haar en niet miste” (Recht. 20:15, 16). Volgens de targoems waren de Krethi en de Plethi onder Davids krijgslieden bedreven slingeraars. Slingeraars vormden in de 9de eeuw v.G.T. een belangrijk onderdeel van koning Uzzia’s leger (2 Kron. 26:13, 14). In de daaropvolgende eeuw diende er onder Sanherib een korps van slingeraars in het Assyrische leger, zoals op gedenktekens te zien is. De strijdkrachten van de Egyptenaren, de Syriërs, de Perzen, de Sicilianen en anderen hadden ook soortgelijke divisies. In het Romeinse leger bevonden zich in het legioen geen slingeraars, maar wel onder de auxilia of hulptroepen. Zelfs nog in de 1ste eeuw G.T. beproefden joodse slingeraars hun vaardigheid op de Romeinse strijdkrachten. — Josephus, De joodse geschiedenis, XVII, x, 2; De joodse oorlog, II, xvii, 5; IV, i, 3.

Een voordeel van de slingeraar boven de gepantserde soldaat met een zwaard of een speer was zijn doeltreffendheid op afstand. Men zegt dat zij met stenen een doel op wel 120 m afstand konden treffen, en met loden kogels een zelfs nog verder gelegen doel.

DAVIDS GEBRUIK VAN DE SLINGER

Het vereiste veel tijd en oefening om een bekwame en ervaren slingeraar te worden. Herdersjongens, die op de kudden pasten en ze beschermden tegen roofdieren, ontwikkelden de benodigde vaardigheid. De herdersjongen David voelde zich met zijn slinger veel beter toegerust dan met de zware wapenrusting van Saul. Maar zonder geloof en zonder de kracht van Jehovah zou hij ongetwijfeld niet opgewassen zijn geweest tegen Goliath. — 1 Sam. 17:38-51.