JAKHALS.
Een soort wilde hond met een lange, spitse snuit en een pluimstaart. Hij vertoont sterke gelijkenis met de vos. In Palestina komt dit dier nog steeds voor. Hoewel de jakhals af en toe gevogelte en zelfs lammeren aanvalt en doodt, en trouwens vrijwel alles eet, met inbegrip van fruit, is hij eigenlijk een aaseter die zich met het vlees van kadavers voedt. Het dier vervult derhalve een nuttige functie, aangezien het kadavervlees anders een broeihaard van ziektekiemen zou kunnen worden. Jakhalzen jagen over het algemeen ’s nachts, en wel alleen, in paren of in kleine roedels. Overdag slapen ze gewoonlijk op onherbergzame plaatsen, in holen in de grond, in grotten en in verlaten gebouwen of ruïnes.
Aangezien jakhalzen in woeste, eenzame en zelfs woestijnachtige streken leven, wordt het domein van de jakhals in de Schrift figuurlijk gebruikt om een toestand van volkomen verlatenheid, zonder menselijke bewoners, aan te duiden. In diverse profetieën wordt dit beeld gebruikt om te voorspellen dat Jeruzalem, de steden van Juda, Hazor, Babylon en Edom tot een woestenij gemaakt zouden worden (Jer. 9:11; 10:22; 49:33; 51:37; Jes. 34:5, 13; Mal. 1:3). De bijbel maakt ook gewag van de naargeestige weeklacht of het gehuil van jakhalzen (Jes. 13:22; Micha 1:8). De roep van de jakhals begint bij zonsondergang en bestaat uit een drie- tot viermaal herhaald langgerekt gehuil, elke kreet op een iets hogere toon dan de vorige. Het gehuil eindigt telkens in een reeks korte, luide, jankende blafgeluiden.
De jakhals wordt in de Schrift herhaaldelijk in een illustratieve setting gebruikt. Wanneer Job zijn eigen beklagenswaardige toestand beschrijft, roept hij uit dat hij „een broeder van de jakhalzen” geworden is (Job 30:29). Met betrekking tot een verpletterende nederlaag die Gods volk was toegebracht, weeklaagde de psalmist, misschien doelend op het slagveld waar de jakhalzen zich verzamelen om zich te goed te doen aan de verslagenen (vergelijk Psalm 68:23): „Gij hebt ons verbrijzeld op de plaats der jakhalzen” (Ps. 44:19). De belegering van Jeruzalem door Babylon in 607 v.G.T. veroorzaakte een zware hongersnood, met als gevolg dat moeders afgrijselijk wreed ten aanzien van hun eigen kinderen handelden. Daarom stelde Jeremia heel toepasselijk de wreedheid „van mijn volk” tegenover de moederlijke zorg van jakhalzen voor hun welpen. — Klaagl. 4:3, 10.
Van zebra’s wordt gezegd dat ze wegens de hevige droogte die het land van Juda teisterde wanneer Jehovah’s zegen er niet op rustte, de wind opsnoven, d.w.z. naar adem snakten, net als jakhalzen (Jer. 14:1, 2, 6). Anderzijds beloofde Jehovah met betrekking tot het herstel van zijn volk, dat in de verblijfplaats van de jakhalzen groen gras zou ontspruiten, met riet en papyrusplanten. En doordat Jehovah zijn volk in de wildernis water zou verschaffen, zouden dieren zoals de jakhals ertoe bewogen worden hem te verheerlijken. — Jes. 35:7; 43:20, 21.
[Illustratie op blz. 713]
De bijbel maakt gewag van het naargeestige gehuil van de jakhals