HALLEL

(Halle̱l) [lof].

Een lofzang voor Jehovah. De Psalmen 113 tot 118 worden in joodse geschriften als het „Egyptische hallel” aangeduid. Volgens de misjna werd dit hallel in de tempel en in de synagogen gezongen ter gelegenheid van het Pascha, het pinksterfeest, het Loofhuttenfeest en het Inwijdingsfeest. Bij de viering van het Pascha in de huiselijke kring werd het eerste deel van dit hallel (hetzij Psalm 113 [volgens de school van Sjammai] of Psalm 113 en 114 [school van Hillel]) voorgedragen nadat de tweede beker wijn ingeschonken en de betekenis van het Pascha verklaard was. Het hallel werd na het inschenken van de vierde beker wijn helemaal ten einde gezongen. Naar verluidt werd het „grote hallel” (dat naar men aanneemt hetzij enkel uit Psalm 136 bestond of uit Psalm 120-136 of Psalm 135:4–136:26) bij vreugdevolle gelegenheden gezongen en ook door hen die bij de viering van het Pascha nog een vijfde beker wijn dronken.