VINGER.

Als werktuigen van de hand en de arm hebben de vingers veel te maken met de uitvoering en de fijnere details van een bepaald werk dat iemand verricht. Omdat de vingers een deel van de hand vormen, worden ze vaak synoniem met het woord „hand” gebruikt.

Over God wordt in figuurlijke zin gezegd dat hij met zijn „vinger(s)” werk verricht, zoals het schrijven van de Tien Geboden op stenen tafelen (Ex. 31:18; Deut. 9:10), het verrichten van wonderen (Ex. 8:18, 19) en het scheppen van de hemel (Ps. 8:3). Dat met Gods „vingers” die bij de schepping werden gebruikt, zijn heilige geest of werkzame kracht wordt bedoeld, blijkt uit het scheppingsverslag in Genesis, waar wordt gezegd dat Gods werkzame kracht (roeʹach, „geest”) zich over de oppervlakte van de wateren bewoog (Gen. 1:2). De christelijke Griekse Geschriften verschaffen echter de sleutel tot een absoluut juist begrip van dit symbolische gebruik van het woord „vinger”, want in Mattheüs’ verslag wordt uitgelegd dat Jezus door middel van ’Gods heilige geest’ demonen uitwierp, terwijl Lukas schrijft dat Jezus het door middel van „de vinger Gods” deed. — Matth. 12:28; Luk. 11:20.

Gebaren zijn onder oosterlingen bijzonder sprekend. Vaak heeft een kleine beweging al een belangrijke betekenis (Spr. 6:12, 13; Jes. 58:9, 10). Aangezien men zijn vingers vaak ziet en ze van groot belang zijn bij het uitvoeren van een werk dat men zich voorgenomen heeft, moesten Gods dienstknechten figuurlijk gesproken ’zijn geboden aan hun vingers binden’ als een voortdurende herinnering en een gids bij alles wat zij deden. — Spr. 7:2, 3; vergelijk Psalm 144:1.

Toen een delegatie van het volk koning Rehabeam vroeg om de last van de dienst die zijn vader Salomo hun had opgelegd, te verlichten, kreeg de koning van zijn jonge dienaren het advies om te antwoorden dat ’zijn pink dikker zou zijn dan zijn vaders heupen’. Deze metafoor betekende dat hij hun een veel zwaardere last zou opleggen (1 Kon. 12:4, 10, 11). Het Hebreeuwse woord dat hier voor „pink” is gebruikt, betekent „klein, onbetekenend, onbelangrijk”.

Jezus Christus gebruikte een soortgelijke stijlfiguur om te illustreren op welk een hardvochtige en arrogante manier de schriftgeleerden en Farizeeën over het volk heersten. Om duidelijk te maken dat deze religieuze leiders absoluut niet bereid waren het zwaarbelaste volk ook maar enigszins te helpen, zei Jezus dat ’zij zware vrachten samenbonden en die op de schouders der mensen legden, maar ze zelf met hun vinger niet wilden verroeren’. — Matth. 23:2-4.