KORBAN

(ko̱rban).

Zoals in Markus 7:11 wordt verklaard, is „korban” „een aan God opgedragen gave”. Het met „korban” weergegeven Griekse woord is korʹban, het equivalent van het Hebreeuwse woord qor·banʹ, dat „een offergave” betekent. Het woord qor·banʹ wordt in Leviticus en Numeri gebruikt en is van toepassing op zowel bloedige als onbloedige offergaven. — Lev. 1:2, 3; 2:1; Num. 5:15; 6:14, 21.

Tegen de tijd dat Jezus Christus op aarde zijn bediening verrichtte, had zich in verband met korban een laakbare praktijk ontwikkeld, die vooral door de Farizeeën werd bevorderd. Zij leerden de mensen dat geld, eigendommen of wat maar ook dat als „korban”, of een geloftegift, aan de tempel was opgedragen, daarna aan de tempel behoorde en voor geen enkel ander doel gebruikt mocht worden. In werkelijkheid behield de persoon die de gelofte deed, datgene wat hij gegeven of aan God gewijd had. Niettemin kon een zoon zich op grond van dit gebruik onttrekken aan zijn verantwoordelijkheid om zijn oude en behoeftige ouders te ondersteunen door slechts te zeggen dat zijn eigendom, of een gedeelte ervan, „korban” was — een aan God of aan de tempel opgedragen gave. Als hij zou zeggen: „Het zij korban” of: „Het is korban”, dan hoefde hij dergelijke eigendommen niet te gebruiken ter ondersteuning van zijn ouders, die zich misschien in grote financiële moeilijkheden bevonden of in de toekomst zijn hulp zouden vragen of nodig zouden hebben. In het latere judaïsme was het zo dat ook al had iemand overijld „korban” gezegd en was hij naderhand van gedachten veranderd, de aldus aangeduide gave nooit voor iets anders gebruikt mocht worden. — Mark. 7:9-13.