RUPS.

Het larvale stadium van vlinders of motten. Het woord „rups” is de vertaling van het Hebreeuwse woord ga·zamʹ, dat vermoedelijk is afgeleid van een grondwoord dat „snijden” betekent, of van een grondwoord dat op „scheren” duidt. Wanneer rupsen net als sprinkhanen in grote aantallen verwoesting aanrichten, snijden of scheren ze de bladeren van planten letterlijk stukje bij beetje, blad voor blad, af, totdat de plant bijna helemaal kaal is (Joël 1:4; 2:25; Amos 4:9). Hoewel de Hebreeuwse uitdrukking ga·zamʹ volgens de traditionele zienswijze „sprinkhaan” betekent, hebben de vertalers van de Septuaginta het Griekse woord kamʹpe gebruikt, dat rups betekent. Ook het Lexicon in Veteris Testamenti Libros, een Hebreeuws en Aramees woordenboek door Koehler en Baumgartner, geeft de voorkeur aan rups als vertaling van ga·zamʹ.

Rupsen hebben gewoonlijk een schutkleur, al zijn sommige fel gekleurd en met opvallende patronen gesierd. De kop van een rups heeft korte antennen, aan weerszijden twee tot zes enkelvoudige puntogen, en krachtige bijtkaken. Het lichaam bestaat uit een kop en gewoonlijk twaalf segmenten of ringen. Aan elk van de eerste drie segmenten zit één paar gelede poten met een klauwtje, waaruit later de poten van het volwassen insekt ontstaan. De zes voorpoten dienen voor de voortbeweging en het vasthouden van het voedsel tijdens het eten. De meeste rupsen hebben ook nog vijf paar ’buikpoten’, eenvoudige ongelede uitstulpingen, die elk aan het uiteinde een krans van gebogen haakjes hebben. Vier paar van deze poten zitten respectievelijk aan het zesde tot en met het negende segment en één paar aan het laatste segment.

Rupsen voeden zich bijna uitsluitend met planten en hebben een onverzadigbare eetlust — sommige rupsen eten per dag wel tweemaal hun eigen lichaamsgewicht aan bladeren op. In grote aantallen brengen ze derhalve aanzienlijke schade toe aan de plantengroei. Veel vogels leven echter hoofdzakelijk van de rupsen of larven van vlinders en motten.