BOTER.

In bijbelse tijden was dit melkprodukt niet vast, zoals men het in de huidige westerse wereld kent, maar half vloeibaar (Job 20:17). Daarom wordt het Hebreeuwse woord gedefinieerd als „zoete, verse, nog zachte boter” (Koehler-Baumgartner, Lexicon in Veteris Testamenti Libros, blz. 308). Hetzelfde Hebreeuwse woord wordt in Rechters 5:25 met „gestremde melk” weergegeven.

„Het karnen [letterlijk: persen, drukken] van melk, dat brengt boter voort” (Spr. 30:33). Dit gebeurde doordat men de melk in een leren zak deed en die dan op de knieën schudde, of door de zak tussen stokken op te hangen en die dan heen en weer te stoten totdat de gewenste dikte was bereikt.

Boter gold als een delicatesse en werd reeds ten tijde van de patriarchen graag gegeten. Abraham zette de engelen die hem bezochten, onder andere ook boter voor (Gen. 18:8); Davids vrienden brachten hem boter en andere voedingsmiddelen (2 Sam. 17:29). Boter werd vanwege haar bijzondere waarde een ruilmiddel. Hethitische wetten stelden de prijs van boter vast. In Ur der Chaldeeën behoorde boter tot de offergaven die men aan de goden bracht.

Een verwant woord, in Psalm 55:21 met „boter” weergegeven, wordt in figuurlijke zin voor de mooi klinkende, gladde, vleiende woorden van een verrader gebruikt.