BITHYNIË

(Bithy̱nië).

Een Romeinse provincie in het N. van Klein-Azië. Ze lag in een gebied dat thans in het N.W. van Turkije ligt en strekte zich vanaf Istanbul oostwaarts langs de zuidkust van de Zwarte Zee uit. Op de tweede zendingsreis van de apostel Paulus poogden hij en Silas samen met Timotheüs, die zich in Lystra bij hen had aangesloten, naar Bithynië te reizen, maar „de geest van Jezus stond hun dit niet toe” (Hand. 16:7). Van een apostolische predikingsactiviteit in Bithynië wordt geen gewag gemaakt. Maar er moeten daar in elk geval christenen zijn geweest toen Petrus tussen de jaren 62 en 64 G.T. zijn eerste canonieke brief schreef (1 Petr. 1:1). Dit wordt bevestigd door een brief die Plinius de Jongere als stadhouder van Bithynië aan de Romeinse keizer richtte en waarin hij gewag maakte van het feit dat er in de provincie veel christenen waren. Hij schreef over het christendom in het begin van de 2de eeuw: Het is „niet alleen tot de steden beperkt, maar ook de omliggende dorpen en het platteland zijn erdoor besmet”.

In voorchristelijke tijden werd dit gebied geregeerd door een reeks onafhankelijke koningen. De laatste van hen, Nicomedes IV, vermaakte in 74 v.G.T. zijn rijk bij testament aan de Romeinse Republiek. In de dagen van de apostelen grensde dit gebied in het W. aan de Zee van Marmara (Propontis) en Mysië, in het Z. aan Asia en Galatië en in het O. aan Pontus, dat door de Romeinen bij Bithynië werd ingelijfd, waardoor de ene provincie „Pontus et Bithynia” ontstond (65–63 v.G.T.). Bithynië is een vruchtbaar bergland, dat zich goed leent voor de wijnbouw. De Mysische Olympus in het Z. is dicht begroeid met eiken, beuken, kastanje- en walnotebomen.