HENNA

[Hebr.: koʹfer].

Een struik die aan de uiteinden van de takken trossen kleine roomkleurige, vierbladige bloemen heeft; de sterke geur ervan is bij de volken in het Midden-Oosten zeer geliefd. Hennatakjes worden vaak aan boeketten toegevoegd en door vrouwen in hun haar of aan hun boezem gedragen. Al sinds oude tijden wordt henna ook als kosmetisch middel gebruikt.

Deze struik (Lawsonia inermis), die in Palestina nog steeds in het wild groeit, wordt maximaal ongeveer 4 m hoog. Ze wordt alleen in het Hooglied genoemd. — Hgl 1:14; 4:13; 7:11.

Hennapasta, die wordt vervaardigd van tot poeder vermalen bladeren van de plant, wordt als kosmetisch middel gebruikt. Na het afwassen van de pasta blijft er gewoonlijk een oranje of roodachtige kleur achter. Men gebruikte henna voor het verven van vinger- en teennagels, vingertoppen, handen en voeten, baard en hoofdhaar, ja, zelfs de manen en de staart van paarden, alsook huiden en leer. Het Hebreeuwse grondwoord waarvan koʹfer waarschijnlijk is afgeleid, is als „bedekken” gedefinieerd, wat op het gebruik van henna als verfstof schijnt te wijzen. — Vgl. Ge 6:14.